II SA/Gd 14/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia 14 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 14 listopada 2012 r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty K. z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i wydał dla Spółki A pozwolenie na budowę dla inwestycji: budowa stacji telefonii komórkowej, wieża kratowa 27 m wraz z wewnętrzną linią zasilającą (WLZ) na działce nr [...] w miejscowości B., gmina Ż.. Na powyższą decyzję Wojewody Z. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca podniosła, że wykonanie tej decyzji może narazić na szkodę zarówno ją, inwestora jak i innych właścicieli dziełek sąsiednich. Inwestor, który rozpocznie roboty budowlane, na podstawie zaskarżonej decyzji, w przypadku jej uchylenia narażony zostanie na straty a poza tym w przypadku rozpoczęcia prac trudniej będzie wyegzekwować obowiązek wstrzymania prac budowlanych lub być może nawet rozbiórki obiektu budowlanego. Ponadto, rozpoczęcie prac budowlanych, objętych zaskarżoną decyzją, spowoduje uciążliwości dla właścicieli działek sąsiednich i wpłynie niekorzystnie na ceny tych działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanej regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskującego zaistnienia okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 138/04, niepubl.). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione, przy czym zaistnienie tych okoliczności winno być przez skarżącego uprawdopodobnione. Skarżący, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinien tak uprawdopodobnić ich wystąpienie, aby wykroczyć poza gołosłowne twierdzenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Wnioskodawca zobowiązany jest zatem do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu, skarżąca Z. K. nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewody, do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd, mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku lub trudne do odwrócenia skutki. Samo wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czy wyrządzenia znacznej szkody nie jest natomiast wystarczające do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Twierdzenie to nie zostało przez skarżącą uprawdopodobnione, ani poparte stosownymi dokumentami. Nie można natomiast z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, które niewątpliwie z istoty swej, wiąże się z określonymi skutkami faktycznymi i majątkowymi, prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1041/08 samo twierdzenie skarżącego, iż przeprowadzenie prac budowlanych i całkowite lub częściowe wybudowanie obiektu budowlanego spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków zarówno prawnych jak i faktycznych, nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. W przypadku takiej inwestycji jak przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną istotne znaczenie ma wyważenie racji przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżącego (właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której mają być prowadzone roboty budowlane) oraz interesów inwestorów, którzy dążą do jak najszybszego zrealizowania obiektu i którym przysługuje prawo do zabudowy działki. Nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo (zob. Lex nr 527673). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono również pogląd, że wstrzymanie realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na interes drugiej strony postępowania - inwestora nie znajduje uzasadnienia, bowiem kontynuacja prac budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę odbywa się na ryzyko inwestora związane z ewentualnym nakazem rozbiórki oraz kosztami z tym związanymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. II OZ 588/08, Lex Nr 493599; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 22/05, nie publ.). Niewykazanie przez skarżącą, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uniemożliwiało uwzględnienie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z dnia 14 listopada 2012 r. Ponieważ w niniejszej sprawie brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie zastosował instytucji kaucji na zabezpieczenie, o której mowa w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623). Przepis art. 35 a ustawy Prawo budowlane ma bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno w danej sprawie nastąpić, bowiem skarżący wykazał istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. niebezpieczeństwo zaistnienia w jego majątku szkody w znacznym rozmiarze, a interes inwestora przemawia za zabezpieczeniem jego ewentualnych roszczeń odszkodowawczych związanych ze wstrzymaniem realizacji inwestycji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącej.