II SA/Gd 1473/03

Dnia 28 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędziowie :WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz: Asesor WSA Krzysztof Retyk: Protokolant: Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 na rozprawie sprawy ze skargi S. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 sierpnia 2003r nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę. Skarżący S. N. wniósł skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 sierpnia 2003r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 1 lipca 2003r., Nr [...] o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia skarżącego ze służby. Uzasadniając decyzję Komendant Miejski Policji wskazał, że S. N. naruszył dyscyplinę służbową, gdyż nie dopełnił obowiązku poinformowania bezpośredniego przełożonego o przyczynie nieobecności na służbie oraz nie usprawiedliwił nieobecności na służbie w dniach od 6.02.2003r. do 16.02.2003r. - nie przedłożył stosownych zaświadczeń lekarskich. Nadto składał nieprawdziwe informacje dotyczące miejsca czasowego pobytu [...]. Komendant Miejski Policji podniósł, że fakt naruszenia dyscypliny służbowej z niskich pobudek dyskwalifikuje skarżącego w opinii społecznej jako osoby o nieposzlakowanej opinii, a tylko takie osoby zgodnie z treścią art. 25 ustawy o Policji mogą pełnić w niej służbę. Jako podstawę prawną decyzji Komendant Miejski Policji powołał § 24 ust.l pkt 2, § 26, § 27 ust3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U.Nr 4, poz. 14 z dnia 12.01.1998 r.), art. 134 ust.l pkt 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990. o Policji (Dz.U.Nr 7, poz. 58 ze zm.). W odwołaniu od wskazanej decyzji skarżący podniósł, że zawsze wywiązywał się z powierzonych mu obowiązków służbowych, z zaangażowaniem podejmował prace zlecane przez przełożonych, również poza służbą stał na straży prawa. Podał, że przyczynę uniemożliwiającą dopełnienie obowiązku poinformowania przełożonego o nieobecności w dniach 06.02.2003 r. do 16.02.2003 r. stanowił fakt nieumyślnego zaniedbania i braku kontroli treści dokumentów, które otrzymał w placówce służby zdrowia. Nie zwrócenie uwagi na terminy i daty zawarte w zaświadczeniu lekarskim uprzednio przedłożonym spowodowała zaistnienie luki w usprawiedliwianiu nieobecności. Skarżący wskazał, iż nie był świadomy powstałej luki, gdyż o fakcie zaistnienia nieusprawiedliwionych dni dowiedział się dopiero w trakcie prowadzonych ustaleń przez Komisariat Miejski Policji. Podniósł, iż niewątpliwie taka sytuacja zaistniała z jego winy bowiem nie sprawdził poprawności treści i dat zawartych w zaświadczeniach lekarskich, ale nie miał złych intencji i nie można twierdzić o przemyślanych działaniach z jego strony. W konkluzji wniósł o łagodniejszy wymiar kary dyscyplinarnej, wskazując na brzmienie art. 108 ustawy Kodeks pracy, pozostawienie w służbie na dotychczasowym stanowisku oraz zrehabilitowanie jako człowieka i policjanta. Rozpoznając odwołanie S. N. organ odwoławczy podjął zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu której wskazał, że nie usprawiedliwienie nieobecności w służbie oraz brak informacji od skarżącego o miejscu jego pobytu skutkowało dwukrotnym prowadzeniem poszukiwań, wszczętych na wniosek jego matki oraz Komendanta Miejskiego Policji. W dniu 17 lutego 2003 r. skarżący stawił się w jednostce i przedstawił zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 17 lutego 2003 r. o niezdolności do pracy od daty wystawienia do dnia 24 lutego 2003 r. Do pracy jednak nie stawił się ani w dniu 25 lutego 2003 r., ani też w dniach następnych, nie było również możliwości ustalenia miejsca pobytu skarżącego, gdyż budynek o podanym przez niego numerze nie istnieje. Ponadto w Sądzie Rejonowym toczy się sprawa karna, w której S. N. oskarżony jest z art. 177 § 2 kk, do której był poszukiwany listem gończym, a następnie zatrzymany i tymczasowo aresztowany z uwagi na bezprawne utrudnianie postępowania karnego, polegające na nie poinformowaniu sądu o zmianie miejsca pobytu. Wskazano, że skarżący mimo, że zobowiązał się do stawiennictwa w dniu 12 maja 2003 r. w Komisariacie Miejskim Policji nie stawił się do jednostki ani w tym dniu, ani też w dniach późniejszych. S. N. nie stawił się także w dniu 1 lipca 2003 r. celem zapoznania się z orzeczeniem kończącym postępowanie dyscyplinarne w sprawie, nie podjął również wysłanej na adres stałego pobytu korespondencji. W ocenie organu odwoławczego nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż naruszył dyscyplinę służbową nieumyślnie, albowiem przeczy temu materiał dowodowy zebrany podczas postępowania dyscyplinarnego. Wskazano, że skarżący pełniąc służbę w okresie od 20 sierpnia 2001 r. do 7 sierpnia 2003 r. na szkoleniu zawodowym przebywał 243 dni, obecny w służbie był 185 dni, nieobecności nieusprawiedliwionych ma 100 dni. W skardze S. N. podał, że po zakończeniu Szkoły Policji przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 6 lutego 2003 r. Od tego też dnia do dnia 16 lutego 2003 r. nastąpiła luka w zwolnieniu, a po 16 lutego 2003 r. zwolnienie lekarskie nadal było kontynuowane. Skarżący wskazał, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji zawiera dużo błędów, nieścisłości, uchybień, materiał dowodowy został oceniony powierzchownie, bez starań o zachowanie procedury. W ocenie skarżącego orzeczenia przedstawiają tylko argumenty pogarszające sytuację skarżącego, bez wzięcia pod uwagę tych, które przemawiają na korzyść. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do treści § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów - w razie niestawienia się do służby lub spóźnienia z innej przyczyny niż określona w ust. 1 rozporządzenia, policjant jest obowiązany poinformować bezpośredniego przełożonego tego samego dnia o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania lub przyczynie spóźnienia. Zgodnie zaś z brzmieniem § 17 cyt. rozporządzenia policjant usprawiedliwia nieobecność w służbie z powodu choroby, przedstawiając bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący nie usprawiedliwił swojej nieobecności w służbie w dniach od 6 lutego 2003 r. do 16 lutego 2003 r. Wprawdzie w dniu 17 lutego 2003 r. złożył oświadczenie, że stosowne zaświadczenie lekarskie wysłał listem poleconym do Komendy Miejskiej Policji, jednak nie przedstawił potwierdzenia nadania listu poleconego, zaś do jednostki przedmiotowe zwolnienie nie dotarło. Podnieść trzeba, że sam skarżący powyższej okoliczności nie kwestionuje, przyznając, że tak faktycznie było. W tej sytuacji nie ma żadnego znaczenia, tak eksponowany przez skarżącego fakt. iż od dnia 17 lutego 2003 r. przedstawiał stosowne zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby. Podkreślenia nadto wymaga, iż skarżący podał przełożonym nieistniejący adres, pod którym miał przebywać będąc na zwolnieniu lekarskim - [...], ul. [...], gdyż po sprawdzeniu tego adresu okazało się, że na tej ulicy nie ma budynku o takim numerze. Nadto skarżący był poszukiwany listem gończym, a następnie - po zatrzymaniu tymczasowo aresztowany do sprawy, w której występował jako oskarżony o czyn z art.177 § 2 kk. Taka postawa S. N. uzasadnia stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie sprostał wysokim wymaganiom stawianym osobom pragnącym pełnić służbę w policji bowiem jak wynika z art. 25 ustawy o Policji służbę w niej może pełnić obywatel o nieskazitelnej opinii. Nie ma racji skarżący podnosząc, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 sierpnia 2003 r., Nr [...] zawiera dużo błędów i uchybień. Stwierdzić bowiem należy, iż znajduje ono pełne oparcie w materiale dowodowym zebranym w toku postępowania dyscyplinarnego, jak również pełne umocowanie w przepisach prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego przywołane wyżej orzeczenie nie zawiera nowych zarzutów (sam skarżący też ich nie wskazuje). Organ odwoławczy opisuje jedynie stan sprawy i dokonuje ponownej szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, a odnoszące się, m.in. do przebiegu jego służby w K.MP nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił.