II SA/Gd 148/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Miasta z dnia 22 października 2008 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...], terenu położonego na zachód od ul. Łęczyckiej strwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki oznaczonej obecnie numerem 149, obręb [...] (w planie miejscowym oznaczonej numerem 481/43, obręb G.). W dniu 22 października 2008 r. Rada Miasta, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm. – w skrócie jako "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. – w skrócie jako "u.p.z.p."), podjęła uchwałę nr XXIV/566/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] w G., terenu położonego na zachód od ul. Ł. Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej działki nr [..], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW [..] (działka oznaczona obecnie w ewidencji numerem [..], obręb [..]), stanowiącej własność A. Ś. (w chwili uchwalania planu noszącej nazwisko K.). W ocenie skarżącego, w zaskarżonej części, uchwała Rady Miasta wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 3, art. 6 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie przysługującego Radzie Miasta władztwa planistycznego, wyrażające się w nieuzasadnionym ograniczeniu uprawnień związanych z przysługującym A. Ś. prawem własności działki oznaczonej nr [..]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że ustaleniami powyższej uchwały były objęte m.in. działki nr [..]-[..] - należące do G. Ś. oraz działka nr [..] - należąca do A. Ś. W dniu 16 grudnia 2008 r. A. Ś. wniosła wraz z G. Ś. skargę na tę uchwałę, zaskarżając ją również w części, w jakiej dotyczy stanowiącej jej własność działki nr [..], oznaczonej w planie symbolami 07 MN1 i 15 ZP. Skarga A. Ś. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 25/09 z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą wpisu sądowego. Prokurator wskazał też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – prawomocnym wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 485/12, stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały w zakresie obejmującym kartę terenu nr 15 w częściach, które dotyczą nieruchomości G. Ś. stanowiących działki nr [..]-[..]. Podzielając stanowisko zaprezentowane w powyższym wyroku, skarżący stwierdził, że uchwalając przedmiotowy plan Rada Miasta znacznie przekroczyła przysługujące jej na podstawie art. 3 u.p.z.p. władztwo planistyczne, przeznaczając część nieruchomości pod zieleń publiczną oraz ciąg pieszo - rowerowy. Rada nie wykazała wystarczającego uzasadnienia dla ograniczenia prawa własności A. Ś. Wyłączając z zabudowy tereny, na których jest położona nieruchomość należąca do A.Ś., Rada wskazała bowiem jedynie na niekorzystne warunki gruntowe, położenie na obszarach potencjalnie zagrożonych zalewaniem wodami rzeki K. oraz ochronę przed użytkowaniem mogącym mieć negatywny wpływ na jakość środowiska, w szczególności czystość wód gruntowych i wód rzeki K. Skarżący wskazał na treść art. 7 ust. 1 pkt 12 u.s.g. i wyjaśnił, że realizując zadania wynikające z tego przepisu Rada nie może dokonywać nadmiernego ograniczenia prawa własności. W jego ocenie, w przypadku A. Ś. Rada nie wykazała prymatu interesów społeczności lokalnej, wymagających tak dalekiej ingerencji w przysługujące jej prawo własności, skutkiem czego został naruszony art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459; w skrócie jako "k.c."). Prokurator podkreślił też, że ochrona przyrody, także dotycząca czystości wód rzeki K., nie świadczy o konieczności przeznaczenia terenów prywatnych na zieleń publiczną. Każda ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi bowiem w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla których ustanawia się określone ograniczenia. Skarżący zgodzić się przy tym ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Gdańsku zaprezentowanym w ww. wyroku, że ograniczenie właścicieli w ich prawie własności uzasadnić może tylko cel publiczny, ale także tylko wówczas, gdy innego sposoby rozwiązania nie można było znaleźć. Władztwo planistyczne gminy nie może polegać na zupełnej swobodzie i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności. Nieprzestrzeganie tego spowoduje, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania może zostać nadużyte, a ustalenia planu, które będą wynikiem tego nadużycia, mogą okazać się prawnie wadliwe. Dokonując analizy powyższego wyroku WSA w Gdańsku Prokurator uznał także, iż sytuacja prawna i faktyczna A. Ś. jest tożsama z sytuacją prawną i faktyczną G. Ś. w przedmiotowym zakresie naruszenia ich praw własności. Postanowienia przedmiotowej uchwały w zakresie działki należącej do A. Ś. zakładają zakaz wznoszenia budynków, ograniczając możliwość zagospodarowania przedmiotowej działki wyłącznie na cele rekreacyjne. Ponadto przewidziany jest na tej działce ciąg pieszo - rowerowy, który winien biec przez tereny, w stosunku do których postanowienia planu w tym samym zakresie zostały prawomocnie unieważnione. W konsekwencji stwierdzenia nieważności postanowień tego planu w stosunku do działek leżących w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [..], miejscowy plan utracił wewnętrzną spójność. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w ww. wyroku, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku oddalającym skargę kasacyjną od tego wyroku (wyrok NSA z 6 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 363/13), doszły do wniosku, że przedmiotowy plan miejscowy w zakresie karty terenu 15ZP jest sprzeczny z prawem. Reasumując, skarżący stwierdził, że w stosunku do działki nr [..], która jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie i co do której sytuacja terenowa jest analogiczna, jak w przypadku działek nr [.].-[..], należących do G. Ś., konieczne jest stwierdzenie nieważności postanowień przedmiotowej uchwały Rady Miasta w zakresie dotyczącym działki stanowiącej własność A.Ś. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie wskazując, że działka nr [..] położona jest na obszarze, dla którego - obowiązujące w dacie uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. (uchwała nr XVII/400/08 Rady Miasta z dnia 27 lutego 2008 r. – w skrócie jako "Studium") przewidywało: 1) w zakresie struktury funkcjonalnej - przeznaczenia terenów: - strefę funkcjonalną miejską, w granicach której przewiduje tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o minimalnym udziale 60 - 80% powierzchni biologicznie czynnej (PBC) - tereny obiektów i urządzeń zbiorowego zaopatrzenia w wodę. - tereny zieleni krajobrazowo - ekologicznej, łąki, zadrzewienia, zalesienia, uprawy rolne itp. -PBC min. 90% (tereny wzdłuż rzeki K.) - tereny zieleni urządzonej (parki, bulwary, skwery) - PBC min. 90% (tereny wzdłuż rzeki K.), - główne powiązania przyrodnicze pomiędzy obszarami systemu przyrodniczego (tereny wzdłuż rzeki K.). 2) w zakresie komunikacji: - ważniejsze lokalne trasy i ścieżki rowerowe (wzdłuż ul. O.). Zgodnie ze Studium dolina rzeki K. stanowi jeden z wiodących elementów przestrzeni o funkcjach wypoczynkowych lub predestynowanych do zagospodarowania rekreacyjnego. Ciągi rekreacyjno-ekologiczne, przystosowane do potrzeb spacerowych (urządzenie ścieżek wzdłuż dolin i zwiększenie ilości powiązań poprzecznych), doliny rzeki K. stanowią jedną z form zieleni urządzonej przewidzianej w Studium. Organ wyjaśnił, że teren, na którym usytuowana jest przedmiotowa działka, wskazany został w Studium jako teren zagrożony zalewaniem wodami rzecznymi (str. 178), które należy uwzględnić przy ustalaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów w planach miejscowych. Zgodnie ze Studium (str. 180), najbardziej narażonym na wystąpienie wody z koryta jest większość odcinków rzeki K., ochrona przeciwpowodziowa wymaga wydzielenia doliny tej rzeki spod wszelkiej zabudowy i przeznaczenia jej, zgodnie z jej naturalną funkcją, do retencjonowania wód. Zasięg terenów zagrożonych zalewaniem wodami rzecznymi w Studium został wyznaczony w oparciu o opracowanie wykonane przez A. dotyczące całej hydrografii miasta, tj. o "Koncepcję rozbudowy i modernizacji systemu odprowadzania wód opadowych i roztopowych G. w ramach projektu Poprawa czystości wód Morza poprzez rozwój systemów gospodarki wodnej", której elementem są obliczenia oraz określenia rzędnych dla wód ekstremalnych o prawdopodobieństwie wystąpienia 2 % i 1%, czyli takich, które mogą się pojawić raz na 50 lat i 100 lat. W zaskarżonym planie miejscowym przyjęto zasięg wód ekstremalnych o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%. Jak podał organ, działka nr [..] usytuowana jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym: - w części ok. 375 m2 symbolem 07 MN1 - zabudowa jednorodzinna wolno stojąca, - w części o pow. 642 m2 symbolem 15 ZP - zieleń urządzona publiczna. Na obszarze tym obowiązuje zakaz zabudowy (wznoszenia budynków), dopuszcza się użytkowanie i zagospodarowanie rekreacyjne - obiekty małej architektury dla obsługi rekreacji, budowle np. schody, kładki, mostki oraz obiekty służące gospodarce wodnej. Na terenie tej działki ustalony został ponadto ciąg pieszo - rowerowy zgodnie z przebiegiem orientacyjnie wskazanym na rysunku planu, stanowiący jednocześnie dojazd eksploatacyjny do rzeki K. oraz Potoku P.; należy stosować nawierzchnie przepuszczalne dla wód opadowych, umożliwiające ich przesiąkanie do gruntu. Przedmiotowa działka w przeważającej części znajduje się na terenie potencjalnie zagrożonym zalewaniem wodami rzecznymi. Teren ten został uszczegółowiony w stosunku do zasięgu wyznaczonego w Studium w oparciu o szczegółowe rzędne piętrzeń zawarte w wersji tabelarycznej ww. Koncepcji. Rysunek Koncepcji wykonany został na mapie topograficznej w skali 1:10000, natomiast plan miejscowy sporządzony został na mapie zasadniczej, w ustawowo określonej skali 1:1000. Sporządzenie planu miejscowego w większej niż Koncepcja skali umożliwiło szczegółowe wyznaczenie zasięgu terenów zalewowych. Ponadto przy sporządzaniu planu wzięto pod uwagę dokonane zmiany ukształtowania terenu. Część obszaru, oznaczonego w planie symbolem 15 ZP, stanowi naturalne obniżenie, będące naturalną powierzchnią retencyjną - różnica poziomu terenu w stosunku do poziomu brzegu rzeki wynosi ok. 0,5 m. Działki bezpośrednio z nim graniczące położone są ok. 1,5 m ponad poziomem brzegu rzeki, poza zagrożeniem zalewaniem wodami rzecznymi. Powierzchnia terenu na części obszaru objętego planem została podniesiona sztucznie, w okresie przed przystąpieniem do sporządzania planu. Wykonane zostały sztuczne podniesienia poziomu terenu, bądź umocnienia w postaci narzutu kamiennego wzdłuż niektórych działek dochodzących do koryta K. Największe zmiany dotknęły centralną i wschodnią część obszaru planu, m.in. działki nr [..]-[..]. Rada wskazała nadto na uzasadnienie wyroku tutejszego Sądu z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 485/12, stwierdzając, że w dacie jego wydania zieleń publiczna urządzona nie stanowiła celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm. – w skrócie jako "u.g.n."). Jednakże zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem art. 6 pkt 1 i 9c u.g.n. celami publicznymi jest: wydzielanie gruntów pod drogi rowerowe, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg oraz wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa. Tym samym zarówno ciąg pieszo-rowerowy, jak i zieleń urządzona publiczna stanowią cele publiczne wskazane w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W przypadku braku zgody właściciela gruntu, Gmina posiada zatem instrument prawny w postaci wywłaszczenia, umożliwiający realizację takiej inwestycji. Kwestionowane przez Prokuratora Okręgowego ustalenia planu są wynikiem uznania obszaru stanowiącego działkę A.K. za teren potencjalnie zagrożony zalewaniem wodami rzecznymi. Teren ten nie powinien zostać zabudowany, co uzasadnia realizację na nim ciągu pieszo-rowerowego oraz zieleni urządzonej publicznej w postaci samorządowego parku. Zasadność przyjętych rozwiązań oraz prawidłowość wyznaczenia w planie miejscowym terenów zagrożonych zalewaniem została potwierdzona podczas opadu deszczu w dniach 14 - 15 lipca 2016 roku. Wskutek intensywnych opadów nastąpiło podniesienie poziomu wody rzeki K., a w konsekwencji jej wylanie na przyległe nieruchomości, co potwierdza załączona do dokumentacja fotograficzna. Z przedstawionych zdjęć jednoznacznie wynika, że tereny przeznaczone w planie miejscowym symbolem 15 ZP zostały w znacznym stopniu zalane i uzasadnione jest wyłączenie ich z zabudowy. Podsumowując Rada wskazała, że obowiązujące w dacie uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego przepisy prawa nie dawały Gminie podstaw do ograniczania lub odmowy wznoszenia obiektów budowlanych na obszarach zagrożonych powodzią. Jedynie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz plany miejscowe mogły stanowić skuteczne narzędzie powstrzymujące lokalizację zabudowy na tych obszarach. Ustalenie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy stanowi obligatoryjne ustalenie planu miejscowego (art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.). Tym samym z mocy ustawy Gmina upoważniona jest do ustalenia ograniczeń w użytkowaniu terenów zagrożonych zalewaniem i ustaleniem na nich zakazu zabudowy. Tereny te powinny być wykorzystywane w inny, właściwy sposób. Rada wskazała też na art. 36 u.p.z.p., który m.in. stanowi podstawę do wprowadzenia planem miejscowym ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości przez właściciela. Przepis ten wskazuje możliwości żądania przez właściciela takich nieruchomości odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę lub wykupienia nieruchomości przez Gminę. Kwestionowane w skardze ustalenia planu są zatem uzasadnione i stanowią realizację polityki i zamierzeń władz miasta wyrażonych zarówno w Studium, jak i w planie miejscowym. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Niniejsza skarga została wniesiona przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w oparciu o treść ww. przepisu p.p.s.a. oraz art. 50 § 1 i art. 53 § 3 tej ustawy. Zgodnie art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest m.in. prokurator. Z art. 53 § 3 p.p.s.a. wynika zaś, że prokurator może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi; termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała jest uchwałą organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, bowiem podjęta została na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Prokurator domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [..]. W zaskarżonym planie przedmiotowa działka przeznaczona została częściowo pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 07 MN1 (pow. ok. 375 m2) oraz częściowo pod tereny zieleni publicznej urządzonej 15 ZP (ok. 642 m2). Z załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały (część graficzna planu) wynika przy tym, że: - przeważająca część działki nr [..] jest oznaczona jako "tereny potencjalnie zagrożone zalewaniem wodami rzecznymi"; - części działki przeznaczoną pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 07 MN1 oznaczono dodatkowo na rysunku planu częściowo jako "tereny wyłączone z zabudowy – do zagospodarowania w formie zieleni"; przedmiotowe wyłączenie nie pokrywa się dokładnie z zakresem "terenów potencjalnie zagrożonych zalewaniem wodami rzecznymi", także obejmujących częściowo ten fragment działki; na tej części działki ustalono także nieprzekraczalną linię zabudowy; - na części działki przeznaczonej pod tereny zieleni publicznej urządzonej 15 ZP ustalono także orientacyjny przebieg ciągu pieszo – rowerowego. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 2 uchwały, na obszarze objętym planem, wzdłuż rzeki K., występują tereny potencjalnie zagrożone zalewaniem wodami rzecznymi, oznaczone na rysunku planu, stanowiące naturalny, suchy zbiornik retencyjny służący regulacji przepływów i ochronie przed powodzią - obowiązuje zakaz wznoszenia budynków oraz realizacji podziemnych urządzeń infrastruktury technicznej, za wyjątkiem niezbędnych dla właściwego funkcjonowania terenu np. oświetlenie terenu, kanały odprowadzające oczyszczone wody deszczowe itp. Z karty terenu nr 15 wynika, że na tym terenie obowiązują następujące ustalenia planu: - przeznaczenie terenu - ZP - zieleń urządzona publiczna; - funkcja adaptowana - adaptuje się prowadzone na terenie uprawy ogrodnicze do czasu realizacji docelowej zieleni urządzonej publicznej; - część terenu położona jest w granicach zewnętrznego terenu ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej "[..]" - obowiązują przepisy określone w § 4 ust. 1 pkt 3; - część terenu położona jest w zasięgu obiektów ujęcia wody, wokół których wyznaczone zostały strefy ochrony bezpośredniej ujęcia wody podziemnej "[..]" - obowiązują przepisy określone w § 4 ust. 1 pkt 4; - zakaz zabudowy (wznoszenia budynków), dopuszcza się użytkowanie i zagospodarowanie rekreacyjne - obiekty małej architektury dla obsługi rekreacji, budowle np. schody, kładki, mostki oraz obiekty służące gospodarce wodnej; - na terenie ustala się ciąg pieszo - rowerowy zgodnie z przebiegiem orientacyjnie wskazanym na rysunku planu, stanowiący jednocześnie dojazd eksploatacyjny do rzeki K. oraz Potoku P.; należy stosować nawierzchnie przepuszczalne dla wód opadowych, umożliwiające ich przesiąkanie do gruntu; - część terenu, oznaczona na rysunku planu, stanowi obszar potencjalnie zagrożony zalewaniem wodami rzecznymi - obowiązują ustalenia zawarte w § 8 ust. 1 pkt 2. Niewątpliwie skarżący, jako Prokurator, ma legitymację do zaskarżenia tych ustaleń planu miejscowego. Należy dodać, że w ocenie Sądu powyższe postanowienia planu, dotyczące działki nr [..], a zwłaszcza przeznaczenie jej części pod zieleń urządzoną publiczną (teren 15 ZP) oraz pod tereny wyłączone z zabudowy – do zagospodarowania w formie zieleni, naruszają interes prawny właścicielki tej nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały w zakresie regulacji dotyczących ww. nieruchomości, a w szczególności przeznaczenia części działki jako terenu 15 ZP, stwierdzić należy, że w ustawie o samorządzie gminnym brak jest kryteriów określających zakres kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Z tego względu należy odwołać się do cytowanego wyżej art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten, z racji umieszczenia w ustawie - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych, posiada bowiem charakter ogólnego unormowania. W myśl powołanego przepisu, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, czyli kontroluje akty administracyjne z punktu widzenia ich legalności - zgodności z prawem materialnym i procesowym. Obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidywały, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie. Z art. 28 ust. 1 tej ustawy – według brzmienia z daty orzekania, wynika, że istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów tej procedury podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (ten i poniżej przywoływane przepisy u.p.z.p. w brzmieniu z daty uchwalenia zaskarżonej uchwały) plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 powyższej ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przepis ten wyznacza gminę jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina, poprzez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania położonego na jej obszarze terenu. Także w orzecznictwie i literaturze panuje zgodny pogląd, że gmina jest podstawową jednostką systemu planowania przestrzennego każdego demokratycznego państwa prawa. Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego na terenie gminy prawa. Organem gminy właściwym w sprawach uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy. Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości zaś ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. Przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. stanowi normatywne ujęcie instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy. W ramach tego władztwa rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu na obszarze gminy. Obowiązek uwzględnienia skargi na plan powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Prawnie wadliwymi będą zatem ustalenia planu, które stanowią nadużycie przysługującego gminie władztwa planistycznego. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że prawo własności, mimo że konstytucyjnie chronione, nie jest prawem bezwzględnym. Przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej, w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. W myśl art. 140 k.c. właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych. Tymi przepisami szczególnymi są między innymi regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na tle art. 140 k.c. za podstawowe składniki prawa własności, decydujące o jego istocie, uznać należy możliwość korzystania z przedmiotu własności, pobierania pożytków i innych dochodów oraz rozporządzania tym przedmiotem własności. Uprawnienia te mogą być poddawane różnego rodzaju ograniczeniom przez ustawodawcę, a ograniczenia te są dopuszczalne, jeżeli czynią zadość wymaganiom określonym w art. 31 ust. 3 zd. 1 Konstytucji RP. Jeżeli jednak zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności, wydrąży je z rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa, to naruszona zostanie podstawowa treść ("istota") prawa własności, a to jest konstytucyjnie niedopuszczalne (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2000 P 11/98, OTK 2000/1/3, LEX nr 39282). Z kolei z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz równego traktowania obywateli wobec obowiązującego prawa, przy czym nie oznacza on zakazu różnicowania ich sytuacji w stanowionych normach prawnych, jako że rada może ustanawiać ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego. W związku z tym podkreślić należy, że każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być adekwatnie, szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.p.z.p., podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego prymatu interesu publicznego nad prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów. W tym miejscu należy przytoczyć w pełni aktualną tezę uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r. (sygn. III ARN 49/93, OSN 1994/9/181): "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznej i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez konstytucję RP prawa własności". Definicja ustawowa wskazuje, że przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Zdaniem Sądu, Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego ustalając w planie przeznaczenie omawianej nieruchomości, w szczególności poprzez przeznaczenie jej znacznej części na zieleń urządzoną publiczną (teren 15 ZP), a także wprowadzając na części działki przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową (teren 07 MN1) zakaz zabudowy, który w powiązaniu z ustaloną linią zabudowy powoduje, że w rzeczywistości cała przedmiotowa działka nie może być w żaden sposób zabudowana obiektem budowlanym. Podkreślić przy tym należy, że ocena zgodności z prawem uchwały w przedmiocie planu w zakresie władztwa planistycznego dokonywana przez Sąd nie jest zależna od zgodności tego planu z poprzedzającym go w ramach procedury planistycznej Studium. W tej sprawie było bezsporne, że kwestionowane w skardze ustalenia planu miejscowego są zgodne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. (uchwała Rady Miasta nr XVII/400/08 z dnia 27 lutego 2008 r.). W szczególności, w Studium ustalone zostały tereny ciągu rekreacyjno - ekologicznego wzdłuż rzeki K., mające na celu przystosowanie doliny rzeki K. dla potrzeb rekreacyjnych, spacerowych, urządzenia ścieżek pieszych i rowerowych wzdłuż doliny rzeki. Tereny te wyznaczone zostały w oparciu o istniejące uwarunkowania przyrodnicze, wodne oraz gruntowe. Z uwagi na to, że dolina rzeki K. stanowi jedno z głównych powiązań przyrodniczych w miejskim ekosystemie zamierzeniem miasta wyrażonym w planie była realizacja publicznego parku o wykorzystaniu rekreacyjnym obejmującego koryto rzeki K. i tereny przyległe. Powyższa okoliczność nie oznacza jednakże w żadnym razie, że nie doszło do nadmiernej ingerencji w prawo własności właściciela tej działki. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionował także ustalonego w planie miejscowym zasięgu obszaru potencjalnie zagrożonego zalewaniem wodami rzecznymi, który ustalony został na podstawie opracowania wykonanego przez A. dotyczącego całej hydrografii miasta, tj. w oparciu o "Koncepcję rozbudowy i modernizacji systemu odprowadzania wód opadowych i roztopowych G. w ramach projektu Poprawa czystości wód Morza poprzez rozwój systemów gospodarki wodnej", której elementem są obliczenia oraz określenia rzędnych dla wód ekstremalnych o prawdopodobieństwie wystąpienia 2 % i 1%, czyli takich, które mogą się pojawić raz na 50 lat i 100 lat. W zaskarżonym planie miejscowym przyjęto zasięg wód ekstremalnych o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%. W ocenie Sądu Rada nie wykazała w toku niniejszego postępowania uzasadnienia dla ograniczenia prawa własności właścicielki działki nr [..], przede wszystkim w zakresie przeznaczenia znacznej części tej działki pod zieleń urządzoną publiczną (15 ZP) oraz pod "tereny do zagospodarowania w formie zieleni" (części działki oznaczonej symbolem 07 MN1 wyłączona w ten sposób z zabudowy). Uzasadniając przeznaczenie części działki pod zieleń urządzoną publiczną, skutkujące także wyłączeniem go z zabudowy, organ wskazał przede wszystkim na położenie tej części działki w obszarze potencjalnie zagrożonym zalewaniem wodami rzecznymi, a także na ukształtowanie terenu, stanowiącego obniżenie będące naturalną powierzchnią retencyjną. Organ podkreślił też, że w wyniku zmian w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wprowadzonych po dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały, zarówno ciąg pieszo-rowerowy, jak i zieleń urządzona publiczna stanowią cele publiczne wskazane w jej przepisach. Zatem w przypadku braku zgody właściciela gruntu, Gmina posiada instrument prawny w postaci wywłaszczenia, umożliwiający realizację takiej inwestycji. Jak należy rozumieć, także oznaczenie części przedmiotowej działki na rysunku planu jako "tereny wyłączone z zabudowy – do zagospodarowania w formie zieleni" spowodowane było znajdowaniem się tego terenu w obszarze potencjalnie zagrożonym zalewaniem wodami rzecznymi, choć – jak wskazywał już Sąd powyżej, przedmiotowe wyłączenie nie pokrywa się dokładnie z zakresem "terenów potencjalnie zagrożonych zalewaniem wodami rzecznymi" ustalonym w planie. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że zadania własne gminy obejmują także sprawy zieleni gminnej i zadrzewień (art. 7 ust. 1 pkt 12 u.s.g.). Stosownie zaś do art. 78 z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm.) rada gminy jest obowiązana zakładać i utrzymywać w należytym stanie tereny zielone i zadrzewienia, to jednak przy realizacji tego typu zadań nie może dokonywać nadmiernego ograniczenia prawa własności. Podkreślić też trzeba, że konieczność obrony przyjętych przez Radę w planie kierunków zagospodarowania, ograniczających prawo własności zawsze - co do zasady - obciąża organ gminy. Zdaniem Sądu, Rada nie wykazała prymatu interesów społeczności lokalnej wymagającego ograniczenia prywatnej własności wprowadzonego ustaleniami zaskarżonej uchwały, skutkiem czego przyjęte rozwiązania naruszają art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. I tak Rada nie wykazała, że niezbędne jest przeznaczenie na wskazany cel zieleni urządzonej publicznej tak dużej powierzchni przedmiotowej działki. Rada w ogóle nie przedstawiła argumentów w tym zakresie, mimo że powinna była to uczynić skoro podzieliła przedmiotową działkę na dwie niezależne strefy - ZP i MN1 niezależnie od przebiegu ustalonej na niej granicy obszaru potencjalnie zagrożonego zalewaniem wodami rzecznymi, który przede wszystkim uzasadniać miał przeznaczenie części działki pod zieleń urządzoną publiczną. Również cele ochrony środowiska i przyrody, zwłaszcza dotyczące czystości wód rzeki K., nie świadczą w żadnym razie o konieczności przeznaczenia terenu tej działki na zieleń publiczną urządzoną, jako że zadania takie mogą być realizowanie poprzez określone nakazy czy zakazy i dotyczyć również terenów prywatnych. Także znajdowanie się tej części działki w obszarze potencjalnego zagrożenia powodzią nie uzasadniało przeznaczenia jej pod zieleń publiczną urządzoną, a zatem przeznaczenia jej do powszechnego użytku, oraz w zasadzie całkowitego wyłączenia z zabudowy, skoro z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019 ze zm.) obowiązujących w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały wynikało, że również te tereny (jako nieruchomości prywatne) mogą być w inny sposób chronione (vide art. 83 ust. 2 ustawy - Prawo wodne). Natomiast ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla których ustanawia się określone ograniczenia. Ponadto na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. wyjaśnione zostało bezspornie, że przedmiotowa działka pozostaje poza zasięgiem terenów ochronnych ujęcia wody ujęcia wody "[..]". Uchwalając zaskarżony plan Rada wskazywała natomiast, że przeznaczając tę działkę na zieleń urządzoną kierowała się koniecznością ochrony tegoż ujęcia wody. W szczególności zaś na etapie rozpatrywania uwag właścicielki tej działki do projektu planu miejscowego organ wskazywał, że teren objęty jej uwagami położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów ujęcia wody "[..]", wokół których wyznaczone zostały tereny ochrony bezpośredniej oraz na obszarach potencjalnie zagrożonych zalewaniem wodami rzeki K. W związku z powyższym argument ten również nie mógł przemawiać za powyższym przeznaczeniem terenu. Niezależnie od tego wskazać należy, że gmina to wspólnota mieszkańców, a jej zadaniem podstawowym jest zaspokajanie potrzeb tej wspólnoty (art. 166 ust. 1 Konstytucji RP). Oznacza to, że prowadząc konkretną politykę w ramach przyznanych kompetencji, w tym planistyczną, gmina obowiązana jest zwracać uwagę na potrzeby wszystkich mieszkańców. Każdy bowiem mieszkaniec gminy, członek wspólnoty samorządowej, ma prawo oczekiwać, że jego interesy będą brane pod uwagę w działaniach gminy. Na gruncie planowania przestrzennego konieczne jest zatem takie wyważenie interesów aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Dlatego też Sąd orzekający w tym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony w przywoływanym przez strony wyroku tutejszego Sądu z dnia 6 listopada 2012 roku, sygn. II SA/Gd 485/12, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (kierując się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1959/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że tak istotne ograniczenie właścicieli w ich prawie własności uzasadniać może tylko cel publiczny i to tylko wówczas, gdy innego rozwiązania, choć go szukano, nie można było znaleźć. Władztwo planistyczne gminy nie może bowiem polegać na zupełnej swobodzie i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności, z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. Nieprzestrzeganie tego powoduje, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania, może zostać nadużyte, a ustalenia planu, które będą wynikiem tego nadużycia, mogą okazać się prawnie wadliwe. Podobny pogląd został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2005 r. (sygn. akt II OSK 1900/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) dotyczącym wprawdzie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże odnoszącym się do tej samej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził mianowicie, że przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący normatywną definicję pojęcia "cel publiczny", winien znaleźć zastosowanie także w procesie planistycznym. Sąd ten wskazał nadto, że Rada Gminy nie może jako cele publiczne kwalifikować celów nie zakwalifikowanych tak przez ustawodawcę w art. 6 pkt 1-9 ustawy o gospodarce nieruchomościami bądź w odrębnych ustawach. Należy dodać, że z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, iż pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Warunkiem przeznaczenia określonych terenów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne jest zatem wykazanie przez radę, że cele te odpowiadają normie art. 6 pkt 1 - 9 u.g.n. bądź stanowią inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach (art. 6 pkt 10 tej ustawy). W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że można dokonać przeznaczenia terenu prywatnego na inny cel publiczny, który zostanie zrealizowany po nabyciu przez gminę nieruchomości. Gmina nie ma bowiem żadnych instrumentów prawnych umożliwiających jej dokonanie zakupu terenu przeznaczonego w planie na cel, który nie jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 u.g.n. Brak zatem zgody właściciela nieruchomości spowoduje, że zamierzone przez gminę inwestycje nie będą mogły zostać zrealizowane, a więc nie będzie możliwe wykonanie postanowień miejscowego planu. Istotą zaś planowania przestrzennego jest jego racjonalność i wykonalność. Zieleń publiczna urządzona nie stanowiła w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. Nie wynikało to ani z obowiązującego wtedy brzmienia ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani też jakiejkolwiek innej odrębnej ustawy. W związku z tym stwierdzić należy, że doszło do nadużycia władztwa planistycznego przy dokonywaniu ustaleń w części dotyczącej karty terenu nr 15 przedmiotowego planu. Również ustanowienie przez gminę terenów rekreacyjnych nie stanowiło celu publicznego w powyższym rozumieniu, mimo że zadania własne gminy obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych. Także publiczny ciąg pieszo-rowerowy, jaki miał powstać na tej części działki, w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały nie stanowił celu publicznego w rozumieniu przepisów u.g.n. Nie mógł zostać także uznany za drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.). Trzeba jeszcze dodać, że skoro plan miejscowy jest prawem miejscowym a więc źródłem norm powszechnie obowiązujących, powinien zatem zawierać tylko normy prawa o charakterze jasnym i konkretnym. Tymczasem w planie tym na przedmiotowej działce ustalono jedynie orientacyjny przebieg ciągu pieszo – rowerowego. Także zatem z tego powodu w sposób niedopuszczalny ograniczono prawo własności właścicielki tej działki. Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że Rada podjęła zaskarżoną uchwałę w części dotyczącej przedmiotowej działki z przekroczeniem przysługującego jej władztwa planistycznego, naruszając w ten sposób istotnie zarówno art. 6 u.g.n., jak i zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do omawianej nieruchomości. Rada Miasta uchwaliła bowiem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego takie przeznaczenie części nieruchomości, które w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały nie mogło być zaliczone do inwestycji celu publicznego, a jednocześnie uniemożliwiało właścicielce jakiekolwiek inne jej wykorzystanie, zgodne z jej wolą. Nadto Rada nie wykazała konieczności tak istotnego ograniczenia przysługującego właścicielce tej działki prawa własności, zarówno na skutek zapisów dotyczących terenu 15 ZP, jak i terenu oznaczonego symbolem 07 MN1, który w wyniku dodatkowych ustaleń planu, zawartych w jego części graficznej, także w istocie został wyłączony z zabudowy, skutkiem czego Rada przyjęła w planie rozwiązania istotnie naruszające art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że powyższej oceny nie mogła zmienić podnoszona w odpowiedzi na skargę zmiana przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, która dokonana została po uchwaleniu zaskarżonej uchwały. Sąd ocenia bowiem czy w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały Rada Miasta nie przekroczyła przysługujących jej uprawnień, to znaczy - czy w tym momencie należycie rozważyła i wyważył interesy publiczny i prywatny. Sąd obowiązany jest zatem przy tej ocenie uwzględnić stan faktyczny i prawny z chwili podejmowania zaskarżonej uchwały. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 94 ust. 1 u.s.g., stwierdził nieważność uchwały nr XXIV/566/08 Rady Miasta z dnia 22 października 2008 r. w zaskarżonej części.