II SA/Gd 149/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia 6 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 grudnia 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego S. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest decyzja Wojewody z dnia 6 lutego 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 grudnia 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta decyzją z dnia 24 maja 2013 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzi wieża typu B., urządzenia techniczne u podstawy wieży, system antenowy i zasilania WLZ, na terenie działki nr [...] przy ul. R. w G. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli A. J. i S. B. S. B. stwierdził, iż jako spadkobierca po F. i R. K. nie brał udziału w prowadzonym postępowaniu. A. J. zarzucił, że jest stroną postępowania i nie brał w nim udziału, a ponadto wskazał na szereg uchybień i naruszeń prawa dotyczących głównie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda, po rozpatrzeniu sprawy na skutek tych odwołań, decyzją z dnia 7 sierpnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchylił w całości tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 758/13 uchylił decyzję Wojewody. Sąd stwierdził, że odwołanie A. J. zostało wniesione w terminie, jednakże organ nie zbadał czy posiada przymiot strony postępowania, w rozumieniu art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 nr 243 poz. 1623 ze zm.). Z kolei, odnośnie do odwołania wniesionego przez S. B., Sąd stwierdził, że zostało ono wniesione po terminie. Decyzja organu I instancji została przesłana wskazanym jako uczestnicy postępowania R. K. i F. K., którzy jednakże zmarli przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Ostatnim uczestnikiem postępowania, któremu doręczono decyzję była J. K. Doręczenie nastąpiło w dniu 12 czerwca 2013 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 26 czerwca 2013 r. Odwołanie wniesione w dniu 19 lipca 2013 r. złożono zatem po terminie. Organ winien pouczyć S. B. o tym fakcie i zobowiązać go do oświadczenia czy wniesione pismo stanowi odwołanie, czy też wniosek o wznowienie postępowania oparty na treści art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W sytuacji wskazania, iż wniesione pismo stanowi odwołanie, organ winien wydać postanowienie w trybie art. 134 Kpa o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Nadto Sąd stwierdził, że organ przystąpił w niniejszej sprawie do rozpatrywania odwołania bez zbadania czy w istocie S. B. jest następcą prawnym zmarłych właścicieli nieruchomości. Organ nie zbadał zatem czy S. B. posiada przymiot strony prowadzonego postępowania. Jednocześnie Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją dwie koncepcje kręgu stron postępowania administracyjnego wyznaczonego normą art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z pierwszą z tych koncepcji stronami postępowania są jedynie podmioty, których prawa zostaną naruszone planowaną inwestycją, zgodnie z drugą, stronami postępowania są podmioty, których prawa planowaną inwestycją mogą być naruszone. Zgodnie z pierwszą z tych koncepcji, do kręgu stron postępowania zaliczyć należy właścicieli nieruchomości, na których występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych na terenie obiektu budowlanego i w innych miejscach dostępnych dla ludności, przy czym obszar oddziaływania inwestycji powinien być określony z uwzględnieniem miejsc już zabudowanych oraz tych, które mogą być w przyszłości zabudowane. Zgodnie natomiast z drugą z tych koncepcji, za strony postępowania uznać należy właścicieli wszystkich nieruchomości, odnośnie których istnieje możliwość przekroczenia normy gęstości mocy 0,1 W/m2 w miejscach dostępnych dla ludności. Ustalenie, że istnieje takie zagrożenie powoduje, że właściciel winien być stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenie na budowę i będzie miał możliwość kwestionowania w toku postępowania zarówno rozkładu pola elektromagnetycznego jaki i określenia miejsc dostępnych dla ludności. Sąd w niniejszej sprawie opowiedział się za przyjęciem tej koncepcji, jako umożliwiającej obronę interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości, którzy winni mieć prawo do wzięcia udziału w postępowaniu i zakwestionowania przedstawionych przez inwestora okoliczności faktycznych odnośnie zakresu wpływu inwestycji na ich nieruchomość. Ich uprawnienia w tym zakresie nie mogą ograniczać się bowiem do wzięcia udziału w postępowaniu wznowieniowym. Wojewoda pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. zwrócił się do S. B. o wyjaśnienie czy jego pismo z dnia 18 lipca 2013 r. należy traktować jako odwołanie, czy też wniosek o wznowienie postępowania. W piśmie z dnia 7 lipca 2014 r. skarżący S. B. wyjaśnił, że wnosi o wznowienie postępowania w sprawie. Dodatkowe wskazał, że termin do złożenia tego wniosku rozpoczął bieg od otrzymania pisma Wojewody z dnia 26 czerwca 2014 r., z którego to skarżący dowiedział się o możliwości wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie. Następnie Wojewoda przekazał wniosek skarżącego o wznowienie postępowania Prezydentowi Miasta. Rozpoznając ten wniosek, Prezydent Miasta pismem z dnia 6 października 2014 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez wyjaśnienie, w jakim terminie dowiedział się o decyzji z dnia 25 maja 2013 r. W piśmie z dnia 10 października 2014 r. skarżący wyjaśnił, że o wydaniu decyzji dowiedział się maju 2013 r. Skarżący stwierdził jednoczenie, że momentem wyznaczającym początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powinna być data doręczenia pisma Wojewody. Decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 149 § 3 Kpa, Prezydent Miasta odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 24 maja 2013 r. W ocenie organu skarżący złożył podanie o wznowienie po terminie wskazanym w art. 148 § 2 Kpa. Termin ten upłynął bowiem z końcem czerwca 2013 r., a podanie skarżący złożył w dniu 18 lipca 2013 r. S. B. wniósł w odwołaniu o uchylenie tej decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący stwierdził, że dowiedzenie się przez stronę o decyzji oznacza uzyskanie informacji pozwalających zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc o powzięcie wiadomości o organie, fakcie istnienia decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Przy czym strona musi mieć świadomość tego jaką treść zawiera decyzja, tak by mogła dokonać subiektywnej oceny zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania. W takim zaś znaczeniu skarżący dowiedział się o decyzji z dnia 24 maja 2013 r. dopiero w lipcu 2014 r. z pisma Wojewody. Bezzasadne jest zatem stanowisko organu uznające, że termin do złożenia wniosku upłynął w czerwcu 2013 r. Niezależnie od tego skarżący sprostował swoje wcześniejsze omyłkowe stwierdzenie, że o treści decyzji dowiedział się w maju 2013 r. Wyjaśnił bowiem, że w rzeczywistości taką wiedzę powziął dopiero na początku lipca 2013 r., od sąsiada, któremu treść decyzji została przekazana dopiero w dniu 30 czerwca 2013 r. Świadczy o tym treść wiadomości mailowej, otrzymanej przez sąsiada – A. J., której kopię skarżący dołączył do odwołania. Dodatkowo wskazał, że jego wiedza w tamtej dacie obejmowała jedynie informacje o wystąpieniu jakichś problemów prawnych z lokalizacją stacji bazowej. O tym, że treść decyzji może prowadzić do wznowienia dowiedział się dopiero z decyzji Wojewody w lipcu 2014 r. Zaskarżoną decyzją Wojewoda, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zgadzając się z oceną i argumentacją Prezydenta, organ odwoławczy stwierdził, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został złożony po upływie miesiąca od dnia powzięcia informacji o decyzji z dnia 23 maja 2013 r. Organ stwierdził przy tym, że nie jest konieczne poznanie dokładnej treści rozstrzygnięcia przez stronę lecz wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Informacja nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Przepis wymaga jednak, aby strona w rzeczywistości znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji. Organ administracji jest zaś zobowiązany z urzędu do zbadania zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W związku z tym organ wskazał, że stosownie do oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie dnia 10 października 2014 r., dowiedział się on o wydaniu decyzji w maju 2013 r. a pismo, które zostało potraktowane jako wniosek o wznowienie, datowane jest na 18 lipca 2013 r. Organ stwierdził, że ustalenia te pozostają poza sporem. Organ odwoławczy dopatrzył się naruszenia art. 126 Kpa poprzez podjęcie rozstrzygnięcia w formie decyzji zamiast postanowienia. Organ odwoławczy wskazał, że dostrzegł to uchybienie, ale je wyjaśnił, i z tego powodu uznał, że jest to naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jest to jedynie nieistotne uchybienie. Wobec oczywistości stanu faktycznego i prawnego sprawy, braku jakichkolwiek wątpliwości co do zgromadzonego materiału dowodowego, organ nie uchylił więc decyzji organu I instancji lecz ją utrzymał w mocy. Podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu, S. B. wniósł w skardze o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzucił w szczególności naruszenie art. 148 § 2 Kpa przez błędną wykładnię zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji". Nadto zarzucił naruszenie art. 7 kpa i art. 77 kpa przez nieprzeprowadzenie wszechstronnej analizy całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności całkowite pominięcie maila wskazującego na datę, w której jego sąsiad A. J. dowiedział się o decyzji, co miało miejsce dopiero w dniu 30 czerwca 2013 r. Skutkiem zaś tego organ II instancji powielił błędne stanowisko Prezydenta, że skarżący uzyskał wiedzę o decyzji w maju 2013 r. Skarżący, wskazując na pismo Wojewody z 2014 r. oraz wyrok wydany w sprawie II SA/Gd 758/13, stwierdził, że rzeczywistą wiedzę o istnieniu podstawy do wznowienia powziął dopiero w lipcu 2014 r. i dlatego ta data winna być miarodajna. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania przez brak ustalenia przez organy posiadania przez niego przymiotu strony, a także brak zawieszenia postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania spadkowego po F. i R. K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W szczególności zaś organ stwierdził, że poza sporem pozostaje fakt, że skarżący dowiedział się o decyzji w maju 2013 r., a zatem wniosek został złożony po upływie miesięcznego terminu. Podniesione w skardze merytoryczne zarzuty pozostają natomiast bez wpływu na rozstrzygnięcie. W kolejnych pismach procesowych z marca 2015 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych sprawy dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 24 maja 2013 r., wskazując, że postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie na wniosek innych osób, oparty na takich samych podstawach faktycznych i prawnych jak wniosek skarżącego. Świadczy to o tym, że w odniesieniu do wniosku skarżącego zostało wydane całkowicie odmienne rozstrzygnięcie zupełnie niezasadnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody z dnia 6 lutego 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 grudnia 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. Decyzje te wydane zostały na skutek wniesionego przez S. B. wniosku o wznowienie postępowania, opartego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa ze wskazaniem na brak udziału, bez własnej winy, w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta z dnia 24 maja 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Organy obu instancji uznały, że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 149 § 3 kpa odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Przy czym, wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa lub art. 145a § 2 a w zakresie żądania wznowienia postępowania opartego na przesłance naruszenia równego traktowania w terminie określonym w art. 145b § 2 a nie ma podstaw do jego przywrócenia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011 r., str. 575). Stosownie do treści art. 145 §1 pkt 4 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z kolei art. 148 Kpa stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Istotnie, jak wskazał skarżący, za "dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji" uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13, LEX nr 1664450). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, kiedy w taki właśnie sposób dowiedział się o decyzji skarżący. Organy obu instancji uznały bowiem, że był to maj 2013 r., na który wskazał sam skarżący w skierowanym do organu I instancji piśmie z dnia 10 października 2014 r. Istotnie takie stwierdzenie zawarte zostało w piśmie skarżącego z dnia 10 października 2014 r. Jednakże w tym piśmie, jak i innych pismach zarówno wcześniejszych, jak i późniejszych, kierowanych do organów obu instancji, a także w skardze do Sądu, skarżący twierdził, że miarodajną datą rozpoczęcia biegu terminu do złożenia podania o wznowienie powinien być dopiero lipiec 2014 r., gdyż dopiero wtedy dowiedział się, że treść decyzji może prowadzić do wznowienia postępowania. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, na co trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 148 § 1 Kpa wymaga, aby strona w rzeczywistości znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji, zaś organ administracji jest zobowiązany z urzędu do zbadania zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek stron wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa). Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. W niniejszej sprawie nie zostały jednakże zachowane wymogi wynikające z tych przepisów. Organ I instancji poprzestał na oświadczeniu skarżącego o dowiedzeniu się o decyzji w maju 2013 r., mimo że jednocześnie skarżący wywodził, że początek biegu miesięcznego terminu powinna wyznaczać inna data, a mianowicie lipiec 2014 r., wskazując przy tym, że dopiero wtedy nabył on wiedzę o możliwości wznowienia postępowania. Również w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący twierdził, że dowiedział się o decyzji z dnia 24 maja 2013 r., w rozumieniu art. 148 §1 Kpa, dopiero z pisma Wojewody w lipcu 2014 r. i na tej podstawie zarzucał, że bezzasadnie organ uznał, że termin do złożenia wniosku upłynął w czerwcu 2013 r. Uszło przy tym uwadze organu odwoławczego, że w odwołaniu skarżący sprostował również swoje wcześniejsze stwierdzenie, że o treści decyzji dowiedział się w maju 2013 r. Wyjaśnił jednoczenie, że w rzeczywistości taką wiedzę powziął dopiero na początku lipca 2013 r., od sąsiada, któremu treść decyzji została przekazana dopiero w dniu 30 czerwca 2013 r. Do odwołania skarżący dołączył kopię wiadomości mailowej, otrzymanej przez jego sąsiada – A. J. Dodatkowo wskazał, że jego wiedza w tamtej dacie obejmowała jedynie informacje o wystąpieniu jakichś problemów prawnych z lokalizacją stacji bazowej. Okoliczności te nie zostały jednakże przez organ odwoławczy wyjaśnione. W tej zaś sytuacji nieuprawnione było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że stan faktyczny sprawy jest oczywisty i nie ma żadnych wątpliwości co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a kwestia dowiedzenia się przez skarżącego o decyzji w maju 2013 r. jest bezsporna i niepodważalna. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek uzasadniania decyzji powiązany jest z zasadą przekonywania (art. 11 Kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa). Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Stwierdzić nadto należy, że organy obu instancji podjęły w niniejszej sprawie niewłaściwe pod względem formy rozstrzygnięcia. Sprawa została bowiem załatwiona w obu instancjach poprzez wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z treścią art. 149 § 3 kpa odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Odmowę wznowienia postępowania w drodze decyzji przewidywały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w poprzednim stanie prawnym. Po nowelizacji Kodeksu dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., która obowiązuje od 11 kwietnia 2011 r., właściwą formą rozstrzygnięcia odmawiającego wznowienia postępowania jest postanowienie. Nastąpiła bowiem zmiana treści art. 149 § 1 i 2 Kpa przez wprowadzenie dla odmowy wznowienie postępowania formy postanowienia, zamiast decyzji. Dodano również § 4 do art. 149 Kpa, w myśl którego, na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie. W ocenie Sądu organ odwoławczy powinien był wyeliminować stwierdzone uchybienie. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie uprawniają organu odwoławczego do akceptowania niewłaściwych rozstrzygnięć także pod względem formy. Organ odwoławczy, stosownie do wynikającej z art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjności, powinien ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną w jej całokształcie i podjąć stosowne, zgodne z przepisami prawa, rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie kontroluje bowiem jedynie organu I instancji lecz również sam rozstrzyga tę samą sprawę. W związku z tym organ odwoławczy nie może akceptować wadliwego rozstrzygnięcia ze stwierdzeniem, że nie mogło mieć ono wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zupełnie inna jest natomiast rola sądu administracyjnego, który kontroluje działalność administracji publicznej. Nadto, zgodnie z treścią art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi zatem na taki charakter kontroli, Sąd mógłby uznać, że uchybienie procesowe polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w formie decyzji zamiast postanowienia, jak tego wymaga art. 149 §1 Kpa, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, jedynie w razie prawidłowego ustalenia istotnych dla podjęcia takiego rozstrzygnięcia okoliczności. Tego zaś jednakże zabrakło w niniejszej sprawie. Wyjaśnić również należy, że każdy wniosek o wznowienie postępowania rozpatrywany jest indywidualnie. Zatem beż wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje ewentualne wznowienie postępowania z wniosków innych osób, na które powoływał się skarżący w toku postępowania sadowoadministracyjnego. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodu z akt tamtej sprawy administracyjnej. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie może wypowiedzieć się odnośnie do pozostałych zarzutów skargi. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa. Odmowa zaś wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienia uniemożliwia ocenę innych kwestii, w tym podnoszonych podstaw wznowieniowych. Dlatego też zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia statusu skarżącego jako strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a także braku zawieszenia postepowania, które nie stanowiły przedmiotu rozstrzygania przez organy w zaskarżonych decyzjach, nie mogą być również przez Sąd kontrolowane. Kwestie te mogą mieć znaczenie i powinny być analizowane w pierwszej kolejności przez organy administracji. Może to jednakże nastąpić dopiero w razie ustalenia przez organy, że skarżący zachował termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Reasumując, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy administracji nie podjęły właściwych działań w celu wyjaśnienia istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia okoliczności, dotyczących zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, zaś przyjęty tryb załatwiania sprawy nie był właściwy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzje organów obu instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.