II SA/Gd 149/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na działanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim w przedmiocie wydania decyzji w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia postanawia odrzucić skargę. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 9 lutego 2026 r. wpłynęło drogą elektroniczną pismo Pana Z. G. (dalej jako: Skarżący) zatytułowane "SKARGA NA BEZPRAWIE art. 63 KRP" zawierające skargę na działanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim w przedmiocie wydania decyzji w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim (dalej jako: "organ" lub "Zespół") wskazał, że w dniu 12 maja 2025 r. wydał Skarżącemu decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia. Organ pouczył Skarżącego o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W dniu 25 sierpnia 2025 r. do Zespołu wpłynęło pismo Skarżącego, z którego wynikało, że nie zgadza się z przyznanym poziomem potrzeby wsparcia i wnosi o przyznanie wyższej punktacji. W trakcie weryfikacji poprawności złożonego pisma organ stwierdził nieważność podpisu kwalifikowanego złożonego na piśmie. W celu uzupełnienia pisma i usunięcia braków formalnych organ wezwał Skarżącego pismem z 10 września 2025 r. o złożenie własnoręcznego podpisu albo opatrzenie pisma ważnym podpisem kwalifikowanym. Organ pouczył, że nieusunięcie braków formalnych w terminie 7 dni od doręczenia pisma spowoduje pozostawienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie, Zespół zawiadomieniem z 26 listopada 2025 r. poinformował stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Kolejno do organu wpłynęło pismo Skarżącego z 14 stycznia 2026 r., na które odpowiedziano 27 stycznia 2026 r., wyjaśniając kwestię pozostawienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez rozpoznania, wydruku dokumentu elektronicznego oraz prawa wglądu do akt sprawy w lokalu organu administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze organ wniósł o oddalenie skargi i umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę podlega odrzuceniu. Przepisy art. 3 § 2 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") określają wprost katalog spraw, w których właściwy jest sąd administracyjny. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z art. 3 § 3 p.p.s.a. wynika ponadto, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Skarżący we wniesionej do Sądu skardze zakwestionował sposób rozstrzygnięcia złożonej do organu skargi na jego działanie, polegające na pozostawieniu jego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, skarga ta została załatwiona przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim pismem z 27 stycznia 2026 r. Zgodnie z art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy ma prawo składać petycje, wnioski i skargi w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą do organów władzy publicznej oraz do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. Tryb rozpatrywania petycji, wniosków i skarg określa ustawa. Tą ustawą jest ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako "k.p.a."). Postępowanie w przedmiocie skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII k.p.a. stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie (art. 227 i następne k.p.a.) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Postępowanie to nie kończy się zatem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zakończenie postępowania skargowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Zawiadomienie nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zawiadomienie kończące postępowanie skargowe nie podlega więc kontroli legalności sprawowanej przez sądy, gdyż nie mieści się ono wśród aktów poddanych kognicji tego Sądu określonych w przepisach art. 3 § 2 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi do organu administracji w trybie art. 227 i następnych k.p.a., na wynik tego postępowania nie służy skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r. II OSK 241/09; orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił.