II SA/Gd 156/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2011 r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego D. L. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 22 lutego 2011 roku, nr [[...]], uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 grudnia 2010 roku, nr [[...]], wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane), którą organ I instancji nakazał H. i J. M. rozbiórkę obiektu budowlanego - dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego, pełniącego funkcję wiatrołapu, o wymiarach: długość 3,56 m, szerokość 2,69 m, wysokość 2,76 m, zlokalizowanego na działce nr [[...]] w P. przy ul. S. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ II instancji wskazał na uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu, naruszające normy art. 7, art. 9, art. 10, art. 70 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), a także na potrzebę zweryfikowania kwalifikacji przedmiotu sprawy, po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego co do zakresu wykonanych robót budowlanych, w aspekcie "wykorzystania wcześniej istniejących elementów budynku mieszkalnego, takich jak podkład pod 4 schody wejściowe czy zadaszenie, bez zmiany ich parametrów technicznych i gabarytowych (...)". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 16 grudnia 2011 roku, nr [[...]], orzekł o braku podstaw do wydania nakazu na podstawie art. 51 ustawy - Prawo budowlane w sprawie dobudowy do istniejącego budynku mieszkalnego dwóch ścian: północnej o wymiarach - długość 3,56 m i wysokość 2,63 m z otworem okiennym, oraz wschodniej o wymiarach - długość 2,69 m, wysokość 2,80 m z otworem drzwiowym, zadaszenia z blachodachówki oraz podwyższenia muru ogrodzeniowego o trzy warstwy pustaków, które to roboty budowlane wykonane zostały przez H. i J. M. na działce nr [[...]] w P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 14 lipca 2011 roku przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem wszystkich stron, do protokołu której załączył szkic sytuacyjny i fotografie wykonanych robót, po czym - postanowieniem z dnia 18 października 2011 roku, podjętym w oparciu o przepisy art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją i nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych. Organ I instancji stwierdził, że inwestorzy wykonali roboty budowlane polegające na zrealizowaniu dwóch ścian z pustaków, podwyższeniu muru ogrodzeniowego o trzy warstwy pustaków oraz wykonali zadaszenie z blachodachówki. Prace te organ zakwalifikował jako roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane i stwierdził, że w wyniku wykonania ww. robót powstała część obiektu, powiązana funkcjonalnie z istniejącym budynkiem mieszkalnym, która pełni rolę wiatrołapu. Organ wskazał nadto, ze inwestorzy oświadczyli, iż na zrealizowane roboty budowlane nie mają wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta wymagana jest zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, gdyż wykonane roboty budowlane doprowadziły do powstania wiatrołapu, jako części istniejącego budynku mieszkalnego, i nie są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ stwierdził również, iż roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, nie naruszają także przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym organ nie znalazł przesłanek do wydania nakazu rozbiórki wykonanych ścian i zadaszenia. Organ zaznaczył przy tym, że według oświadczenia inwestorów wykonane fundamenty pod zbudowane dwie ściany zostały zrealizowane w miejscu starego podkładu pod schody wejściowe do budynku. Mając powyższe na uwadze, organ uznał, że w tej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane albowiem organ nie stwierdził niezgodności z przepisami, które nie nadawałyby się do usunięcia, nie zostało też stwierdzone, aby roboty budowlane naruszały przepisy techniczno-budowlane. Organ zaznaczył przy tym, że również art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane nie miał zastosowania w rozstrzyganej sprawie. Odnośnie trwającego między stronami sporu, dotyczącego wiarygodności złożonych podpisów na dokumentach składanych przez poprzednich właścicieli posesji nr [[...]], organ I instancji uznał, że tych kwestii nie reguluje ustawa - Prawo budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji D. L. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wskazał, że inwestorzy nie dopełnili obowiązków określonych w postanowieniu z dnia 27 maja 2010 roku, wydanym podczas pierwszego rozpoznania sprawy, co powinno skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Ponadto skarżący ponownie zakwestionował moc prawną oświadczenia z dnia 12 czerwca 2009 roku J. D., poprzedniego właściciela działki nr [[...]], który rzekomo wyraził zgodę w maju 2005 roku na dobudowę do budynku mieszkalnego inwestorów przedmiotowej przybudówki. W ocenie skarżącego, wobec braku zgody właściciela działki nr [[...]] na budowę obiektu na granicy działek nr [[...]] i [[...]], inwestorzy nie spełnili warunków legalizacji samowoli budowlanej, dlatego wniósł o nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Decyzją z dnia 8 lutego 2012 roku, nr [[...]], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ustawy - Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że roboty budowlane, polegające na dobudowaniu dwóch ścian do budynku mieszkalnego na działce nr [[...]] przy ul. S. w P., powiększeniu wysokości przyległego ogrodzenia i zamontowaniu jednospadowego zadaszenia, tworzące ze ścianą ww. budynku wiatrołap, zrealizowane w latach 2005-2009 bez wymaganego pozwolenia na budowę, wykonano pod względem technicznym prawidłowo, co znalazło potwierdzenie podczas przeprowadzonej w dniu 14 lipca 2011 roku, w miejscu samowoli budowlanej, rozprawy (protokół, szkic, dokumentacja fotograficzna) i w inwentaryzacji budowlanej z listopada 2011 roku, sporządzonej przez uprawnioną osobę. Zatem decyzja organu I instancji ta jest zasadna. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, że w połączeniu konstrukcyjnym z omawianym wiatrołapem pozostaje ściana budynku mieszkalnego i mur ogrodzenia, które tworzą dwie naturalne ściany wiatrołapu. Dostawienie, bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, dwóch innych ścian osłonowych do wzniesionych zgodnie z prawem obiektów (budynek mieszkalny i ogrodzenie między działkami), zdaniem organu, nie może być traktowane jak wybudowanie obiektu kubaturowego od podstaw, kwalifikujące się do rygorów trybu z art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Są to bowiem samowolnie wykonane roboty budowlane, które wymagały działania w trybie art. 51 ust. 1 tej ustawy, przeprowadzonego przez organ I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że w swojej poprzedniej decyzji kasacyjnej nie sugerował rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w trybie przepisów art. 48 ustawy - Prawo budowlane, lecz tylko z obowiązku formalnego przedstawił tę procedurę, która w założeniu ustawodawcy winna prowadzić, w pierwszej kolejności, do zalegalizowania obiektu budowlanego lub jego części. Odnośnie zgody sąsiada na wybudowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu, że przepisy ustawy - Prawo budowlane nie przewidują takiej zgody (warunek jej uzyskania, zamieszczony w § 12 przepisów techniczno - budowlanych opublikowanych w 1995 r., uznano za niezgodny z normą konstytucyjną). W skardze na powyższą decyzję D. L. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego -art. 48 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane przez jego niezastosowanie oraz art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, a to wskutek bezpodstawnego przyjęcia, że wykonana przez inwestorów budowla w postaci wiatrołapu stanowi jedynie prace budowlane polegające na przebudowie już istniejącego obiektu budowlanego, chociaż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że wykonane prace stanowiły rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego, a w związku z tym w sprawie winien znaleźć zastosowanie tryb określony w art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi D. L. stwierdził, że ustalony przez organy charakter wykonanych robót budowlanych mógłby być uzasadniony, gdyby istniejące wcześniej schody, czy zadaszenie, posiadało wymiary 3,56 m x 2,96 m, tymczasem z materiału dowodowego sprawy wynika, że istniejący wcześniej daszek mógł mieć rozmiary około 1,2 m x 2 m, natomiast schody 2,5 m x 2 m. Wobec powyższego nie było podstaw do przyjęcia, że wykonane prace stanowiły przebudowę, albowiem podstawowe parametry uległy zmianie. Skarżący podkreślił przy tym, że wobec charakteru budynku - bliźniak z prostopadle odchodzącym murem, a także zakresu prac - wykonanie wiatrołapu od strony podwórza, zakres robót nie mógł być szerszy. Jednak wykonanie opisanych prac doprowadziło do wykonania obiektu kubaturowego, może nie w całości, ale w zakresie szerszym, niż wyznaczony przez wcześniej wybudowane w warunkach legalności części już istniejącego obiektu budowlanego. Zatem wykonane prace stanowiły, w ocenie skarżącego, rozbudowę obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zaś, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony prawidłowo i co do zasady pozostawał bezsporny pomiędzy stronami. Z ustaleń organów wynika w sposób jednoznaczny, że inwestorzy – H. i J. M., bez wymaganego pozwolenia na budowę, wykonali roboty budowlane polegające na dobudowie dwóch ścian do istniejącego budynku mieszkalnego, podwyższeniu muru ogrodzenia i pokryciu tej konstrukcji blachodachówką. Dobudowane ściany mają długość odpowiednio - 3,56 m i 2,69 m. W toku przedmiotowego postępowania inwestorzy oświadczyli, że fundament pod ściany wykonanego pomieszczenia został wykonany jako nowy, po zdemontowaniu istniejących schodów wejściowych do budynku mieszkalnego. Przedłożone przez inwestorów, przy piśmie z dnia 12 lipca 2011 roku, zdjęcie z okresu poprzedzającego realizację przedmiotowej inwestycji (vide k. 62 akt administracyjnych organu I instancji) zawiera opis wymiarów schodów wejściowych sporządzony przez inwestorów, zgodnie z którym przedmiotowe schody miały wymiary - 2,20 m x 2,90 m. Ponadto w piśmie z dnia 8 grudnia 2010 roku inwestorzy określali charakter wykonanych robót budowlanych jako "postawienie dobudówki do 20 mkw. powierzchni zabudowy". Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy, uznać należało, że obowiązkiem organów rozstrzygających w sprawie było właściwe zakwalifikowanie wykonanych robót budowlanych w celu zastosowania właściwego trybu postępowania legalizacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepis ten dotyczy zatem samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego lub jego części. Z kolei zgodnie z art. 50 ustawy - Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 (realizacja obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, co w niniejszej sprawie nie zachodziło) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Dalszy przebieg procedury zainicjowanej na podstawie art. 50 ustawy - Prawo budowlane, reguluje art. 51 tej ustawy. Zatem roboty budowlane, inne niż budowa obiektu budowlanego lub jego części, wykonywane w warunkach samowoli budowlanej, mogą być przedmiotem postępowania legalizacyjnego określonego w art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. W ocenie Sądu organy obu instancji błędnie zakwalifikowały wykonane przez inwestorów roboty budowlane jako realizację robót budowlanych, innych niż określone w art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Niewystarczające i nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym są wyjaśnienia organu I instancji, który stwierdził, że prace zrealizowane przez inwestorów zostały potraktowane jako roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane. Ze względu na znaczną pojemność definicji robót budowlanych, zawartej w ww. przepisie, obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było dokładne określenie charakteru robót budowlanych będących przedmiotem postępowania. Z przepisu tego wynika bowiem, że przez roboty budowlane można rozumieć zarówno budowę, jak i prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W zależności zaś od tego, jak określone roboty budowlane zostaną zakwalifikowane, odmienny będzie sposób legalizacji takich robót budowlanych przyjęty w przepisach ustawy - Prawo budowlane. Przy ocenie charakteru wykonanych robót budowlanych organy obu instancji winny były dodatkowo wziąć pod uwagę definicje zawarte w art. 3 pkt 6 oraz art. 3 pkt 7a ustawy - Prawo budowlane. Przepisy te definiują odpowiednio pojęcie budowy, wskazując, iż pojęcie to oznacza "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego", oraz pojęcie przebudowy, określając ją jako "wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego". Rozbudowa, jak przyjęto w doktrynie i orzecznictwie, jest zmianą - powiększeniem parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość, czy powierzchnia zabudowy. W orzecznictwie przyjmuje się również, że brak legalnych definicji pojęć "odbudowa, rozbudowa, nadbudowa" każe poszukiwać ich znaczenia na gruncie języka powszechnego, gdzie pojęcie "rozbudowa" oznacza szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, ale także pewnej zmianie granic budowli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2001 roku, sygn. akt II SA/Lu 892/00, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Według Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego pod red. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003 r. tom III, str. 981) rozbudowa to powiększenie, rozszerzenie budowli, dobudowanie nowych elementów. Tak więc rozbudowa będzie powiększeniem istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku - o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub innym celu przeznaczoną przybudówkę), wykusz lub taras. Owe powiększenie stanowi część obiektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2008 roku, sygn. akt II SA/Bd 809/08, Baza Orzeczeń LEX nr 569006; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 listopada 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 407/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Definicję remontu zawiera natomiast art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, nie stanowiących bieżącej konserwacji. Inaczej mówiąc remont polega na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Z modernizacją zaś mamy do czynienia, gdy odtworzenie stanu pierwotnego (remont) połączone jest z unowocześnieniem obiektu. Za remont i modernizację nie mogą być więc uznane roboty, w wyniku których powstają nowe elementy obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu, efektem przeprowadzonych przez inwestorów robót budowlanych niewątpliwie nie było odtworzenie stanu pierwotnego budynku, czy też jedynie modernizacja wejścia do istniejącego dotychczas budynku mieszkalnego. Nie była to również przebudowa budynku, która - zgodnie z treścią cytowanego powyżej art. 3 pkt 7a ustawy - Prawo budowlane, nie może zmieniać charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura i powierzchnia zabudowy. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji, w niniejszej sprawie doszło do rozbudowy budynku mieszkalnego poprzez dobudowanie pomieszczenia pełniącego funkcję wiatrołapu. W następstwie wykonanych robót budowlanych zwiększyła się kubatura budynku, na co wskazują parametry budynku z dobudowanym wiatrołapem w porównaniu ze stanem budynku istniejącym przed rozpoczęciem rozpatrywanych robót budowlanych. W stanie sprzed robót, budynek inwestorów posiadał wejście usytuowane w głównej ścianie budynku, które miało jedynie zadaszenie oraz niewielkie schody. Po wykonaniu przedmiotowych robót budowlanych wejście do budynku znajduje się w wykonanej ścianie pomieszczenia wiatrołapu, usytuowanej prostopadle do głównej ściany budynku. Ponadto wykonano drugą ścianę połączoną z murem ogrodzeniowym z działką sąsiednią, a także podwyższono ścianę tegoż muru do poziomu zadaszenia, zamykając w ten sposób przestrzeń w celu uzyskania dodatkowego - kubaturowego pomieszczenia użytkowego o charakterze wiatrołapu. W konsekwencji powyższych rozważań uznać należało, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego - to jest art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane poprzez niewłaściwą subsumpcję ustalonego stanu faktycznego, która skutkowała zakwalifikowaniem wykonanych przez inwestorów prac jako robót budowlanych podlegających legalizacji w trybie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. W konsekwencji organy błędnie zastosowały przepisy art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Winny były bowiem uznać, iż do legalizacji przedmiotowych robót budowlanych - polegających na rozbudowie obiektu budowlanego (wykonanej w latach 2005 – 2009, okoliczność bezsporna) zastosowanie znajduje art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził natomiast, że nie zasługują na uwzględnienie te zarzuty skarżącego podnoszone w toku sprawy, które odnoszą się do wymogu uzyskania przez inwestorów zgody skarżącego, jako właściciela nieruchomości sąsiedniej (oznaczonej jako działka nr [[...]]), na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji w granicy nieruchomości. Przepisy ustawy - Prawo budowlane, jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), obowiązujące zarówno w dacie budowy, jak i obecnie, takiego wymogu bowiem nie przewidują. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, i z tej przyczyny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, je uchylił. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi. Na skutek uchylenia decyzji organów obu instancji sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpatrzenia organu I instancji, który - w myśl art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, będzie związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym orzeczeniu. Organ I instancji będzie zatem zobowiązany do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie samowolnie wykonanej rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego i rozpatrzenia możliwości jej legalizacji w oparciu o przepisy art.48i art. 49 ustawy - Prawo budowlane.