II SA/Gd 157/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. i S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. S. i A. C. reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 9 listopada 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 22 października 2010 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia 17 kwietnia 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w C. wraz z budową urządzeń budowlanych z tym związanych. W skardze zwarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazano, że wykonanie decyzji ustalającej warunki zabudowy narazi skaranych na duże straty, tym bardziej że wydano już pozwolenie na budowę w oparciu o kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzję na rzecz L. i T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazano w literaturze przedmiotu wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może ograniczyć się do wywodu strony. Uzasadnienie takiego wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010 r., s. 206 uw. 10). Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09, Lex nr 552417). Podkreślenia wymaga również, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, zaś twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Istotne jest również, że przez szkodę majątkową lub niemajątkową o której mowa w art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a. a której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego należy rozumieć sytuację, gdy zachodzi ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Skarżący w żaden sposób nie wykazali zaistnienia w tej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji z dnia 17 kwietnia 2008 r. Nie można przyjąć, że wynikają one z całokształtu argumentacji przedstawionej w skardze z dnia 21 grudnia 2010 r. Okoliczności przedstawione przez Skarżących będą bowiem stanowiły przedmiot badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w głównym nurcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 17 kwietnia 2008 r., brak wskazania argumentów, wypełniających swą treścią którąkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., czyni ten wniosek niezasadnym. Sąd nie może domyślać się ich występowania z całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych ukazanych w skardze. Niezależnie od powyższych wniosków dodać należy, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez NSA, decyzja ustalająca warunki zabudowy nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania o pozwoleniu na budowę (postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II OZ 665/09, lex nr 552936). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji