II SA/Gd 157/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Uchwałą z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...] Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w północnej części miasta między trakcją kolejową do C. a trakcją kolejową do G. oraz granicami miasta. Skarga J. K. na powyższą uchwałę wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa o samorządzie gminnym przewiduje możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał i zarządzeń podjętych przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 101 ust. 1 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzenie - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiąca akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej. Podstawowymi warunkami formalnymi koniecznymi dla skutecznego zaskarżenia takiej uchwały do sądu administracyjnego jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nawiązuje do wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 grudnia 2015 r. oraz odpowiedzi organu zawartej w uchwale z dnia 27 stycznia 2016 r. a doręczonej w dniu 4 lutego 2016 r. Wskazać jednakże należy, że w aktach planistycznych znajduje się jedynie wezwanie z dnia 15 grudnia 2015 r., jednakże nie pochodzi ono od skarżącego. Wezwanie to wniosła bowiem M. K. Zawarta w uchwale z dnia 27 stycznia 2016 r. odpowiedź organu dotyczyła wyłącznie wezwania wystosowanego przez M. K. i jej tylko została doręczona w dniu 4 lutego 2016 r. (k. 71 – 75 akt planistycznych). W piśmie z dnia 22 kwietnia 2016 r., powołując się na pełnomocnictwo z dnia 14 grudnia 2015 r. (k. 58 akt), skarżący stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione przez M. K. zostało dokonane również w imieniu i na rzecz skarżącego J. K., jako że odnosi się do ich wspólnego prawa i zostało podjęte w granicach umocowania. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, z wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 grudnia 2015 r. zostało wniesione także w imieniu skarżącego. Wprawdzie z pełnomocnictwa z dnia 14 grudnia 2015 r., dołączonego do pisma skarżącego z dnia 22 kwietnia 2016 r., wynika istotnie, że M. K. i J. K. upoważnili siebie wzajemnie do dokonywania różnego rodzaju czynności, jednakże nie ma ono wpływu na ocenę skuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa co do osoby skarżącego. Istotne znaczenie ma bowiem treść samego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 grudnia 2015 r. Z treści tego wezwania wynika natomiast wprost, że wnosząca je M. K. działała wyłącznie w imieniu własnym. W szczególność zaś M. K. stwierdziła, że uchwała narusza jej interes prawny jako właścicielki nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], a tym samym jest ona legitymowana do złożenia wniosku jak również ewentualnego zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5. Wobec treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jedynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane przed wniesieniem skargi otwiera drogę do kontroli sądu administracyjnego zaskarżonej uchwały lub zarządzenia. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem takiej skargi przez sąd jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie do usunięcia naruszenia jest niezbędną czynnością procesową, którą musi dopełnić strona przed wniesieniem skargi na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Wymóg uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako warunek dopuszczalności skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest spełniony, gdy skargę wnosi ten sam podmiot, który wezwał organ gminy do usunięcia naruszenia prawa. Tożsamość ta nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ skargę wniósł J. K., natomiast wezwanie do usunięcia prawa wniosła M. K. w imieniu własnym. Skarżący nie wyczerpał więc trybu wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.