II SA/Gd 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 29 kwietnia 2009 r., nr XXXIV/271/2009 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność paragrafu 4 ustępu 3 tiret 10 uchwały numer XXXIV/271/2009 Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 29 kwietnia 2009 r. w części zawierającej zapis "na których budowę musi inwestor wnieść wkład". Wojewoda wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 29 kwietnia 2009 r. Nr XXXIV/271/2009 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia Bytowa w oznaczonych obszarach w części dotyczącej zawartego w § 4 ust. 3 tiret 10 zapisu o następującej treści: "na których budowę musi inwestor wnieść wkład". W ocenie Wojewody zamieszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowień obligujących inwestorów do ponoszenia kosztów związanych z realizacją wskazanych w planie inwestycji wykracza poza określone w art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) władztwo planistyczne gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Bytowie wniosła o uwzględnienie skargi podzielając stanowisko strony skarżącej odnośnie niedopuszczalności zamieszczenia w treści planu postanowień co do sposobu finansowania przyszłych inwestycji na terenie objętym planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznawana skarga została wniesiona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzi wyłączenie możliwości stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały określone w art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W świetle bowiem zaś art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem uchwała w części objętej skargą została podjęta z naruszeniem prawa. W § 4 ust. 3 tiret 10 zaskarżonej uchwały zawarto ustalenie dla terenu oznaczonego symbolem 22 M,UC, zgodnie z którym wymagana minimalna ilość miejsc parkingowych w garażu podziemnym, lub ilość miejsc parkingowych w parkingach publicznych, na których budowę musi inwestor wnieść wkład wynosi 18. Tymczasem art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Z kolei z art. 4 ust. 1 tejże ustawy wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazane przepisy określają zakres tzw. władztwa planistycznego gminy, to jest statusu gminy, której organy zostały wyposażone w kompetencję do sporządzania i uchwalania planu miejscowego. Określenie zasad i sposobu finansowania przyszłych inwestycji na terenie objętym planem wykracza poza określoną ww. przepisami treść postanowień planu miejscowego. Tego typu ustalenia są niezgodne ww. przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które określają granice regulacji prawnej zawartej w miejscowych planach. Postanowienia miejscowych planów mają bowiem charakter norm prawnych planowych, określają cele, które winny być osiągnięte, lecz nie wskazują środków koniecznych do ich realizacji, co wyklucza możliwość zamieszczenia w nich ustaleń co do form finansowania określonych inwestycji na terenie objętych planem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 219/07, Baza Orzeczeń Lex nr 341273). Zaskarżony rozpoznawaną skarg zapis określający sposób finansowania budowy miejsc parkingowych, w formie wkładu inwestora, należało zatem ocenić jako zamieszczony w uchwale z naruszeniem art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedstawioną ocenę podzieliła również Rada Miejska w Bytowie, która zaskarżoną uchwałę podjęła. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności § 4 ust. 3 tiret 10 zaskarżonej uchwały w części zawierającej zapis "na których budowę musi inwestor wnieść wkład", na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).