II SA/Gd 160/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia SO Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 26 października 2010 r., nr [[...]] nakazał M. K. rozebrać wybudowany w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [[...]] położonej w R. gmina K.: parterowy obiekt budowlany, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, trwale związany z gruntem, o wymiarach w rzucie 7,53 m na 5,05 m plus taras zadaszony o wymiarach 7,38 m na 2,47 m, zbiornik na ścieki sanitarne, z kręgów betonowych z nakrywą nastudzienną fi 1200 mm, ujęcie wody wraz z obudową z kręgów betonowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 26 maja 2010 r., podczas przeprowadzonej planowanej kontroli ustalono, że na terenie działki nr [[...]], położonej w R., której właścicielem jest M. K., istnieją: 1) parterowy obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, składający się z dwóch barakowozów, w których są pokoje oraz aneks kuchenny a w części dobudowanej - łazienka; od strony ogrodu wykonany jest taras zadaszony; całość jest przykryta dachem dwuspadowym łamanym; obiekt stanowi całość konstrukcyjną i funkcjonalną; obiekt posiada instalacje wodno-kanalizacyjną i energetyczną wraz z przyłączami; wymiary obiektu wynoszą w rzucie 7,53 m na 5,05 m plus taras zadaszony o wymiarach 7,38 m na 2,47 m. 2) ujęcie wody wraz z obudową z kręgów betonowych, z nakrywą nastudzienną drewnianą. 3) dwukomorowy zbiornik na ścieki sanitarne z kręgów betonowych. 4) obiekt budowlany, pełniący funkcję gospodarczą, dla którego prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne. Właściciel oświadczył, że obiekty te zostały wybudowane w latach 1995/96 i na ich budowę nie posiada pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Jednocześnie wyjaśnił, że w 1995 r. złożył w Urzędzie Gminy zgłoszenie o zamiarze wybudowania dwóch barakowozów. Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. Urząd Gminy poinformował, że w dokumentach archiwalnych brak jest danych odnośnie zgłoszenia zamiaru wybudowania obiektu budowlanego (dwóch barakowozów) na terenie działki nr [[...]] położonej w R. W dniu 11 czerwca 2010 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej obiektów budowlanych. Organ powołał się na przepis art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Uznał, że istniejący obiekt budowlany pełni funkcję rekreacji indywidualnej i wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Podobnie wybudowany wraz z obiektem budowlanym zbiornik na ścieki sanitarne oraz ujęcie wody, które są urządzeniami budowlanymi, zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 Prawo budowlanego). Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r., nr [[...]] organ nałożył na M. K. obowiązek przedstawienia w terminie 90 dni od jego otrzymania zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia lub posiadania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do przedłożenia m.in. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby wykonującej projekt budowlany; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu postanowienia pouczono, że w razie nie spełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków zostanie wydana decyzja o nakazie rozbiórki. W związku z nie złożeniem w wyznaczonym terminie dokumentów, taka decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. K. podnosząc, że jest niej niezadowolony. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że w 1995 r., złożył w Urzędzie Gminy wniosek o zamiarze postawienia dwóch barakowozów, wybudowania studni i szamba na ścieki sanitarne oraz wniosek o przekwalifikowanie działki na rekreacyjno-ogrodniczą. Wniosek ten był składany dwukrotnie w odstępach jednego roku, w obu przypadkach urzędnik potwierdził je stemplem, ale wniosku nie przyjął, gdyż twierdził, że w Urzędzie nie ma miejsca na trzymanie tego typu wniosków. Przez piętnaście lat nie było zastrzeżeń odnośnie postawionych obiektów budowlanych, więc odwołujący uznał, że nie musi trzymać tych pism tyle lat. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [[...]] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ponowił poczynione ustalenia faktyczne w sprawie. Dodatkowo ustalając, że zbiornik na ścieki sanitarne został wybudowany w 2004 r. Organ odwoławczy także wskazał, że postanowieniem z dnia 06 lipca 2010 r., został nałożony na M. K. obowiązek przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia do przedłożenia m.in. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby wykonującej projekt; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ zobowiązany nie wykonał nałożonych obowiązków, organ pierwszej instancji wydał decyzję nakazującą rozbiórkę wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej parterowego obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej oraz urządzeń z nim związanych. Ponadto rozpatrując niniejszą sprawę w trybie odwoławczym stwierdzono, że w dniu 26 maja 2010 r. przeprowadzona została kontrola, z której sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną (art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego). Zgodnie zaś z przepisem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Ponieważ organ pierwszej instancji ustalił naruszenie tego przepisu, zobligowany był do przeprowadzenia postępowania i w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek dostarczenia w określonym terminie wymienionych w nim dokumentów. Strona została pouczona w postanowieniu o skutkach niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków - wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę (art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlanego). Organ pierwszej instancji w każdym stadium postępowania zapewniał stronom czynny udział w postępowaniu i dwukrotnie informował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowy, w tym przed wydaniem spornej decyzji (art. 10 k.p.a.). Ponadto odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, wskazano na treść art. 63 ust. 1 Prawa Budowlanego, z którego wynika obowiązek przechowywania dokumentów przez okres istnienia obiektu. Ponieważ budowa przedmiotowego obiektu budowlanego nie została przez ustawodawcę zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, nie zaś dokonania zgłoszenia. Jak wynika z pisma z dnia 09 czerwca 2010 r. w dokumentach archiwalnych Gminy brak jest danych odnośnie dokonania przez skarżącego zgłoszenia zamiaru wybudowania obiektu budowlanego (dwóch barakowozów) na terenie działki 208, położonej w miejscowości R. Ponadto barakowozy poprzez ich połączenie, zabudowanie, trwałe połączenie z gruntem i podłączenie instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz energetycznej stały się odrębnym obiektem budowlanym pełniącym funkcję rekreacji indywidualnej, tworzącym całość konstrukcyjno - funkcjonalną, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę wniósł M. K., domagając się jej uchylenia i ponownego rozpatrzenia odwołania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że PINB w dniu 06 lipca 2010 r. wydał postanowienie na mocy, którego nałożył obowiązek przedstawienia zaświadczenia od Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po otrzymaniu tego pisma, skarżący złożył wniosek do Urzędu Gminy w sprawie wydania zaświadczenia o możliwości wybudowania obiektów budowlanych i zgodności budowy zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak w piśmie z 28 lipca 2010 r. Wójt Gminy odmówił pozytywnego zaświadczenia o zgodności budowy obiektów budowlanych, uzasadniając, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka znajduje się na terenach rolnych oraz leśnych. W dniu 26 listopada 2010 r. skarżący otrzymał pismo od Wójta Gminy, dotyczące wniosku o dokonanie zmiany w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy", w którym poinformowano go, że wniosek o dokonanie zmiany w studium, który wpłynął do urzędu w dniu 07 czerwca 2010 r., został zarejestrowany i przyjęty do ponownej realizacji. Ponadto skarżący poinformował, że do 1994 r. działka zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajdowała się na terenach przeznaczonych pod rekreację i zabudowę. Skarżący przywołał również przepis art. 30 Prawa budowlanego, w którym została wymieniona lista obiektów, nie wymagających pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia. Ponownie jak w odwołaniu skarżący wskazał na okoliczność założenia w 1995 r. w Urzędzie Gminy wniosku o zamiarze postawienia dwóch barakowozów, wybudowania studni i szamba na ścieki oraz o przekwalifikowanie działki. Pisma te zostały potwierdzone stemplem gminnym i przez piętnaście lat nie było zastrzeżeń odnośnie postawionych obiektów budowlanych, to skarżący uznał, że nie musi trzymać tych pism. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko reprezentowane w sprawie. Organ nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie, należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 ( 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W niniejszej sprawie zakwestionowano decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 09 grudnia 2010 r., nr [[...]], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2010 r., nr [[...]], nakazującą rozbiórkę obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia Ustawą. Zgodnie z treścią przepisu art. 48 ust. 1 Ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji - właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W myśl ust. 1 powołanego przepisu Ustawy, obowiązkiem właściwego organu administracji, jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Jednakże Ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów w przypadku spełnienia przesłanek objętych dyspozycją ust. 2 tego przepisu Ustawy (o czym w dalszej części uzasadnienia). Na wstępie należy podkreślić, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy były bezsporne. Poza twierdzeniem skarżącego o dokonaniu przez niego zgłoszenia w 1995 r. zamiaru "postawienia dwóch barakowozów, wybudowania studni i szamba na ścieki sanitarne". Jednak okoliczność ta nie została przez skarżącego w jakikolwiek sposób udowodniona w toku postępowania. Z informacji zaś udzielonej w piśmie z dnia 9 czerwca 2010 r. przez Urząd Gminy wynika, że w dokumentach archiwalnych brak jest danych odnośnie dokonania przez skarżącego takiego zgłoszenia. Niewątpliwie też w świetle regulacji ustawy - Prawo budowlane to na skarżącym ciąży obowiązek przechowywania dokumentów (art. 63 ust. 1 Ustawy). Poza sporem było, że M. K. (właściciel nieruchomości) bez wymaganego prawem pozwolenia wybudował na przełomie 1995/96 obiekt rekreacji indywidualnej, ujęcie wody, obiekt gospodarczy, a w 2004 r. zbiornik na ścieki na działce nr [[...]] w miejscowości R., co potwierdza również treść protokołu z przeprowadzonej planowej kontroli (vide: protokół z dnia 26 maja 2010 r.). Bezspornym było, że wybudowany parterowy obiekt budowlany, pełni funkcję rekreacji indywidualnej, składa się: z dwóch barakowozów, w których są pokoje i aneks kuchenny oraz z części dobudowanej, w której znajduje się łazienka, o wymiarach w rzucie 7,53 m na 5,05 m, a także zadaszonego tarasu o wymiarach 7,38 m na 2,47 m. Całość jest przykryta dachem dwuspadowym, stanowi całość konstrukcyjną i funkcjonalną. Obiekt posiada instalację wodno-kanalizacyjną i energetyczną. Zbiornik na ścieki sanitarne jest dwukomorowy, został wykonany z kręgów betonowych, podobnie jak obudowa ujęcia wody. Urządzenia te są podłączone do obiektu budowlanego. Strona tych okoliczności nie kwestionowała, ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, pozwala na przyjęcie, że wzniesione obiekty budowlane prawidłowo zostały przez organy zakwalifikowane, jako wymagające pozwolenia na budowę (vide: protokół z dnia 26 maja 2010 r. wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną oraz szkicem sytuacyjnym). "Barakowóz podobnie jak obiekt kontenerowy, służący rekreacji jest obiektem budowlanym, a jego wzniesienie wymaga pozwolenia na budowę"(vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2007 r., VII SA/Wa 486/07, lex nr 336735). Również zbiornik na ścieki sanitarne z kręgów betonowych oraz ujęcie wody wraz z obudową z kręgów betonowych, stanowiące urządzenia budowlane, wymagają takiego pozwolenia. Przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 Ustawy). Jak wynika z poczynionych ustaleń są one funkcjonalnie powiązane z obiektem budowlanym, zostały do niego podłączone i umożliwiają jego użytkowanie, a ich budowa nie została przez ustawodawcę zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Należy też podkreślić, że protokół z dnia 26 maja 2010 r. został podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń i nie wniósł on do niego żadnych uwag w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis ten zawiera zasadę, według której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od tej zasady istnieją wyjątki, przy czym wyjątki od zasady, że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę zawarte są w art. 29 i art. 31 ust. 1 i 5 Ustawy, zaś w art. 30 i art. 31 ust. 2 - 4 Ustawy wskazano roboty budowlane, których rozpoczęcie jest uzależnione od zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem w świetle poczynionych ustaleń i regulacji prawnej, uprawnione było stanowisko organu, że skarżący wybudował przedmiotowe obiekty, naruszając ciążący na nim obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Ustawy). Tym samym ich wykonanie, stanowiło samowolę budowlaną w rozumieniu, obowiązujących w dacie rozstrzygania, przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Co też w konsekwencji skutkowało wydaniem przez organ nakazu rozbiórki. Należy w tym miejscu dodać, że samowolą budowlaną, jest zarówno wybudowanie lub budowa obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak i bez wymaganego zgłoszenia lub mimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Skutki prawne samowoli są w obu wypadkach takie same, pewne różnice występują tylko w trybie postępowania. Dlatego podnoszona przez skarżącego kwestia zgłoszenia nie mogła być rozstrzygająca, i to niezależnie od braku przedstawienia dowodu na jej dokonanie. W niniejszej sprawie decyzja nakazującej rozbiórkę, została poprzedzona postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r., wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Ustawy. Regulacja zawarta w tym przepisie przewiduje możliwość legalizacji samowolnie wykonanych obiektów. Zasadą jest bowiem poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowanego lub będącego w budowie obiektu budowlanego - bez wymaganego pozwolenia, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Przy czym, co należy podkreślić, dowodzenie okoliczności określonych w ust. 2 art. 48 Ustawy, obciąża samowolnego inwestora - w niniejszej sprawie M. K. Zasadnym więc było wszczęcie procedury legalizacyjnej. W jej ramach na skarżącego został nałożony obowiązek przedstawienia w terminie 90 dni od dnia otrzymania postanowienia: zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia, innych dokumentów, w tym m.in., czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby wykonującej projekt budowlany, potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez tę izbę; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Poza sporem było również, że zakreślony tym postanowieniem termin upłynął bezskutecznie. Wyznaczony termin 3 miesięcy, w ocenie Sądu, był odpowiednio długi i wystarczający, aby skarżący wypełnił ciążące na nim obowiązki. Jak wynika z akt administracyjnych, postanowienie z dnia 6 lipca 2010 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 lipca 2010 r., a zatem termin ten upływał wraz z dniem 12 październikiem 2010 r. W tym okresie (ani późniejszym) nie został złożony w toku postępowania administracyjnego jakikolwiek dokument przez skarżącego. Oczywiście, legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Dopiero we wniesionej skardze M. K. przyznał, po otrzymaniu tego pisma (postanowienia), złożył wniosek do Urzędu Gminy w sprawie wydania zaświadczenia o możliwości wybudowania obiektów budowlanych i zgodności budowy zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak, co jest istotnym, w piśmie z 28 lipca 2010 r. Wójt Gminy odmówił pozytywnego zaświadczenia o zgodności budowy obiektów budowlanych, uzasadniając, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka znajduje się na terenach rolnych oraz leśnych. Przy czym skarżący nie załączył również tego pisma do skargi. Niewątpliwe, skarżący nie spełnił nałożonych na niego postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. obowiązków. Z treści postanowienia wynikało zaś jednoznacznie, że w przypadku ich nie spełnienia w wyznaczonym terminie będzie orzeczony nakaz rozbiórki. W tej też sytuacji, podnoszona przez skarżącego okoliczność złożenia wniosku o przekwalifikowanie działki na rekreacyjno-ogrodniczą oraz przyjęcia tego wniosku "do ponownej realizacji", pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia oraz nie uzasadnia zawieszenia postępowania. Należy uznać, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia organu odwoławczego są kompletne i wyczerpujące, dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a.. Ocena dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji też poczynionych ustaleń, należy przyjąć, że na organie nadzoru budowlanego spoczywał obowiązek wydania wobec skarżącego nakazu rozbiórki. O konieczności rozbiórki decydują konkretne przepisy prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego. Racje społeczne czy też celowościowe nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego, nie znającego odpowiednika art. 5 K.c. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2000, sygn. akt IV SA 418/98 baza orzeczeń lex 77639). Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Prawidłowe były ustalenia organu odwoławczego, co do tego, że warunki określone w postanowieniu nie zostały spełnione, a co uzasadnia w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy - Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Treść art. 48 ustawy jednoznacznie określa warunki legalizacji poprzedzające rozbiórkę, a nakaz rozbiórki ma charakter bezwzględny w razie ich spełnienia. Na zakończenie rozważań należy dodać, że wykonywanie prac budowlanych bez wymaganego pozwolenia i zgłoszenia podlega odpowiedzialności karnej (art. 90 Ustawy). Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane została ogłoszona w Dzienniku Ustaw RP, co stwarza domniemanie, że jej treść jest powszechnie znana, tzn. że każdy zna obowiązujące i dotyczące jego sytuacji i zachowań prawo i nie może powoływać się na jego nieznajomość dla uzasadnienia własnych działań albo zaniechań. Przyjęcie, że nieznajomość prawa tłumaczyć może określone działania bądź zaniechania, prowadziłoby do negacji spójności i pewności prawa oraz do nieprzewidywalnych skutków w praktyce orzeczniczej (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2009 r., 36/2007 OTK ZU 2009/151). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.