II SA/Gd 161/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skarg W. D. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia 10 listopada 2009 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B. W. kwotę 774 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że decyzję wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia 10 listopada 2009r. Nr [...] Burmistrz Miasta na wniosek W. D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowego na działce nr [...] obr. 2 położonej w Ł. przy ul. Nadmorskiej. W szczegółowych warunkach wskazano, iż obowiązująca linia zabudowy przedstawiona została na załączniku graficznym i stanowi kontynuację linii zabudowy na działkach sąsiednich nr [...] i [...]. Szerokość elewacji frontowej ustalono zgodnie z wnioskiem na 8 m z uwzględnieniem warunków technicznych wynikających z przepisów odrębnych. Maksymalną wysokość inwestycji określono jako dwie kondygnacje nadziemne kryte dachem spadzistym. Nadto ustalono, że rzędne określające wysokość zabudowy nie mogą przekraczać odpowiadających im rzędnych istniejącej zabudowy usytuowanej na działce nr [...], tj. 12,5 m wysokość kalenicy oraz 8,2 m wysokość gzymsu. Wielkość powierzchni zabudowy określone w ten sposób, że w ramach inwestycji dozwolono zgodnie z wnioskiem na zwiększenie istniejącej powierzchni zabudowy o maksymalnie 120 m2. Nachylenie połaci dachu ustalono w przedziale od 35 do 60 stopni. Określono również pokrycie dachowe oraz zewnętrzne materiały wykończeniowe. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. D., który zarzucając brak wyznaczenia linii zabudowy od strony działki nr [...] domagał się uchylenia decyzji. Odwołanie wniósł także B. W., który zrzucił naruszenie § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. nr 164, poz.1588) polegające na niewłaściwym określeniu górnej wysokości krawędzi elewacji frontowej. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 107 § 1 Kpa w zw. z art. 61, 52 ust. 2 pkt. 1, 54 pkt 3 i 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) polegające na tym, że sporządzona przez organ analiza oraz załącznik graficzny do decyzji nie zostały podpisane, wobec czego nie posiadają cech dokumentu, a załącznik graficzny nie posiada wymaganej skali. Również zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kpa polegające na braku uzasadnienia określenia ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Decyzją z dnia 28 grudnia 2009r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu znajdujące się w dokumentach zgromadzonych w niniejszej sprawie mogą stanowić podstawę do akceptacji stanowiska organu I instancji w sprawie, który to zachował należytą staranność w prowadzeniu postępowania. Analiza wykonana została zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutu odwołania W. D. organ odwoławczy wskazał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ linię zabudowy ustala się od strony przestrzeni publicznej, natomiast od strony działek sąsiednich obowiązują wprost warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ stwierdził, że zarzuty B. W. także nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ w sposób nie budzący wątpliwości w pkt 2 lit. b decyzji ustalono wysokość kalenicy i wysokość gzymsu. Natomiast w kwestii ilości miejsc postojowych ustalono, że inwestor musi zabezpieczyć 1,5 stanowiska na każde projektowane 100 m2 powierzchni użytkowej. Odnosząc się natomiast do zarzucanych uchybień formalnych organ odwoławczy stwierdził, że analiza opatrzona jest podpisem i pieczęcią osoby uprawnionej. Załączniki graficzne sporządzone zostały na właściwych mapach. Spełnione zostały więc warunki określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. D. zarzucając nieprawidłowe potraktowanie działki nr [...] jako działki sąsiedniej, podczas gdy działka ta stanowi drogę łączącą ulicę Nadmorską z ulicą Leśną. W związku z tym w decyzji powinna zostać ustalona linia zabudowy od tej drogi, która jest przestrzenią publiczną. Nadto wskazał, że w decyzji podano błędny adres planowanej inwestycji, gdyż rozbudowa planowana jest przy ul. Nadmorskiej [...], a nie Nadmorskiej [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Skargę na tę decyzję wniósł również B. W. powtarzając zarzuty odwołania. I tak skarżący zarzucił naruszenie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na błędnym uznaniu, iż organ I instancji w sposób prawidłowy określił górną wysokość krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki. Nadto zarzucił, naruszenie przepisów postępowania – art. 107 § 1 Kpa w zw. z art. 61, 52 ust. 2 pkt. 1, 54 pkt 3 i 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) polegające na błędnym uznaniu, że analiza oraz załącznik graficzny do decyzji zostały sporządzone w sposób prawidłowy. Również zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kpa polegające na błędnym uznaniu, że w sposób prawidłowy zabezpieczono miejsca postojowe dla planowanej inwestycji. Skarżący stwierdził, że orzekający organ winien określić w sposób precyzyjny wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, tymczasem w zaskarżonej decyzji określono tylko maksymalną wysokość tej wartości. Załączniki do zaskarżonej decyzji, mianowicie załącznik graficzny oraz analiza funkcji i cech zabudowy, nie zostały przez organ podpisane, co w ocenie skarżącego narusza art. 107 § 1 Kpa i powoduje, że nie można ich uznać za części składowe decyzji. Ponadto organ nie uzasadnił rozstrzygnięcia w zakresie liczby miejsc postojowych. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na tę skargę organ odwoławczy wniósł również o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010r. sprawa ze skargi B. W. sygn. akt II SA/Gd 162/10 została połączona ze sprawą ze skargi W. D. sygn. akt II SA/Gd 161/10 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 oraz uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4). Decyzja ta wydawana jest na wniosek strony. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 tej ustawy wydanie decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W dniu 26 sierpnia 2003 r. zostało wydane Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz.1589). W § 2 tegoż rozporządzenia ustalono sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Powyższe przepisy wyznaczają zakres postępowania niezbędnego dla rozpatrzenia przez organ wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych. Dokonanie tych ustaleń na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy jest niezbędne dla ustalenia warunków w zakresie zabudowy, które będą obowiązujące dla inwestora, projektanta budowy i organu architektoniczno- budowlanego przy sporządzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę. Reasumując - powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 roku, sygn. IV SA/Wa 950/04, Baza Orzeczeń LEX nr 171198, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 roku, sygn. IV SA/Wa 946/04, Baza Orzeczeń LEX nr 214349 oraz komentarz Zygmunta Niewiadomskiego w: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 493-503). Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. ( Dz.U. nr 164, poz.1588) określa sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przy ustalaniu szczegółowych wymagań dla nowej zabudowy konieczne jest zachowanie wskazań ustawodawcy, co do sposobu obliczania tych wielkości, jak i kolejności ich stosowania. Generalnie ustawodawca jako zasadę wskazuje wyznaczanie średnich parametrów, co dotyczy zwłaszcza szerokości elewacji frontowej, wskaźnika wielkości powierzchni, natomiast linii zabudowy oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jako przedłużenia tych parametrów istniejącej zabudowy sąsiedniej. We wszystkich przypadkach dopuszczalne jest wyznaczenie innych parametrów, jednakże musi to wynikać z analizy. W ocenie Sądu rozstrzygając niniejszą sprawę organy uchybiły wymogom wynikającym w przytoczonych wyżej przepisów. Przede wszystkim wskazać należy, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy nie zostały podpisane, co już dyskwalifikuje decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z treścią § 9 ust. 1-4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywani ich kopii. Skoro załączniki do decyzji stanowi jej integralną część tej decyzji, to muszą one odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie zatem z art. 107 § 1 Kpa załączniki do decyzji powinny zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której mają stanowić integralną część. Brak podpisu osoby dokonującej adnotacji, że dany dokument stanowi załącznik do decyzji powoduje, że nie można uznać, że taki dokument jest dokumentem publicznym i może być traktowany jako wiążący załącznik do decyzji, określający treść tejże decyzji. W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Decyzja organu I instancji została wydana przez Burmistrza Miasta H. K., który opatrzyła swoim podpisem oraz pieczęcią tylko jej część tekstową. Na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również części graficznej analizy brak jest podpisów osoby wydającej decyzję. Zdaniem Sądu ustalone w decyzji organu I instancji parametry inwestycji nie zostały określone w sposób zgodny z wymogami wynikającymi z cytowanych wyżej przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również sporządzona w niniejszej sprawie analiza wbrew wymogom wynikającym z § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 tegoż rozporządzenia, nie zawiera wyczerpującej analizy funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze. I tak w decyzji organu pierwszej instancji określono wielkość powierzchni zabudowy w ten sposób, że w ramach inwestycji dozwolono zgodnie z wnioskiem na zwiększenie istniejącej powierzchni zabudowy o maksymalnie 120 m2. Z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika natomiast, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W analizie stwierdzono, że średni wskaźnik intensywności zabudowy dla terenu analizowanego wynosi 0,39. Po zwiększeniu przez inwestora powierzchni zabudowy o 120 m2 wskaźnik powierzchni zabudowy na przedmiotowej działce wyniesie 0,4 i będzie zbliżony do średniego. W analizie nie zostało przy tym wskazane jaka jest powierzchnia zabudowy na działkach znajdujących się w analizowanym obszarze. Parametr wielkości powierzchni nowej zabudowy nie został określony wskaźnikiem obliczonym w stosunku do powierzchni działki, a więc niezgodnie z rozporządzeniem. W rozpoznawanej sprawie linia zabudowy została wyznaczona jako kontynuacja linii na działkach sąsiednich nr [...] i [...]. Zgodnie z § 4 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1); w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2); jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3); dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Skarżący W. D. domagał się ustalenia linii zabudowy od strony działki nr [...], która w jego ocenie stanowi drogę. Zdaniem Sądu wbrew zarzutowi skargi działka nr [...] nie stanowi drogi publicznej, a jest nieruchomością stanowiąca własność gminy, w stosunku do której właścicielom nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] przysługuje służebność gruntowa polegająca na prawie przejazdu i przechodu, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych aktu notarialnego z dnia 11 grudnia 2002. Stąd też twierdzenie skarżącego dotyczące konieczności ustalenia linii zabudowy od strony działki nr [...] nie znajduje uzasadnienia. Prawidłowo przy tym stwierdziły orzekające organy, że linię zabudowy ustala się wyłącznie od frontu działki, tj. w tym wypadku ulicy Nadmorskiej, natomiast usytuowanie obiektu względem granic działek sąsiednich wynika z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się co do zasady jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. W rozpoznawanej sprawie ustalona została wysokość jako dwie kondygnacje nadziemne kryte dachem spadzistym. Nadto ustalono, że rzędne określające wysokość zabudowy nie mogą przekraczać odpowiadających im rzędnych istniejącej zabudowy usytuowanej na działce nr [...], tj. 12,5 m wysokość kalenicy oraz 8,2 m wysokość gzymsu. Brak jest przy tym uzasadnienia sposobu wyznaczenia tego parametru, skutkiem czego ustalenia w tym zakresie nie sposób poddać kontroli. Z powyższego wynika, że orzekające w niniejszej sprawie organy nie dokonały niezbędnych ustaleń dla prawidłowego wyliczenia wymaganych przepisami parametrów inwestycji. To zaś uniemożliwia ocenę, czy planowana inwestycja spełnia przesłankę przewidzianą w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji, a nadto rozpatrzyć wszystkie zarzuty strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Orzekający w sprawie organ odwoławczy nie rozstrzygnął niniejszej sprawy merytorycznie, a jedynie zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji, które zapadło z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania decyzji stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego B. W. zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.