II SA/Gd 177/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia 18 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. W dniu 19 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga podpisana przez M. K., na decyzję Wojewody z dnia 18 stycznia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 14 września 2012 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia S. K. z dnia 13 września 2012 r. zamiaru przystąpienia do zmiany sposobu użytkowania piwnic budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej z przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne w M. przy ul. [...] na działce nr [...] i [...], obręb [...]. Wobec wątpliwości co do prawidlowości określenia osoby skarżącej, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 20 marca 2013 r., wezwano M. K. do wskazania, czy skargę na decyzję Wojewody z dnia 18 stycznia 2013 r. nr [...] wniósł on w imieniu własnym, czy w imieniu S. K. - w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skargę wniósł w imieniu własnym. Jednocześnie zobowiązano wnoszącego skargę w przypadku, gdy skargę złożył w imieniu S. K., do złożenia pełnomocnictwa procesowego (z podaniem stopnia pokrewieństwa) do działania w imieniu S. K. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie M. K. otrzymał w dniu 26 marca 2013 r. i w zakreślonym terminie do dnia 2 kwietnia 2013 r. nie udzielił odpowiedzi ani nie dołączył pełnomocnictwa. Sąd uznał w związku z powyższym, że skarga na opisaną decyzję Wojewody została wniesiona przez M. K. w imieniu własnym. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przytoczony przepis przewiduje zatem, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego, a drugą stanowią podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego. O statusie strony w postępowaniu sądowym w przypadku skarżącego M. K. decydować będzie posiadanie "interesu prawnego", wywodzonego z przepisu prawa, przede wszystkim materialnego. "Interes prawny" podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Skarga może dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 728/08, niepubl.). Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Skarga wniesiona przed podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sytuacja z art. 58 § 1 pkt 6 zachodzi bowiem w szczególności wówczas, gdy skarga została wniesiona przez podmiot, który w sposób ewidentny nie był uprawniony do wniesienia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06, LEX nr 384145). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że M. K. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 18 stycznia 2013 r. nr [...]. Poprzedzająca zaskarżoną decyzję decyzja Starosty z dnia 14 września 2012 r. wydana została na skutek zgłoszenia dokonanego przez S. K. o zamiarze przystąpienia do zmiany sposobu użytkowania piwnic budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej z przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne w M. przy ul. [...]. Zatem jak wynika z akt sprawy skarżący nie był wnioskodawcą w sprawie opisanego zgłoszenia ani też nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji w charakterze strony. Z treści skargi nie wynika też, żeby skarżący powoływał się i wykazywał własny, indywidualny interes prawny w tej konkretnej sprawie. Z powyższych przyczyn skarga M. K., jako niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji.