II SA/Gd 184/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Andrzej Przybielski, Sędziowie: Sędzia NSA: Stanisław Nowakowski (spr.), Sędzia NSA: Krzysztof Ziółkowski, Protokolant: Agnieszka Dobroń, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Zespołu Szkół na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 28 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przekazanie w drodze darowizny zabudowanej nieruchomości na cele publiczne oddala skargę II SA/Gd 184/04 Uzasadnienie Uchwałą z dnia 28 października 2003 r. nr [...] Sejmik Województwa w sprawie: wyrażenia zgody na przekazanie w drodze darowizny nieruchomości zabudowanej, położonej w S. przy ul. B. [...] stanowiącej własność Województwa na rzecz Akademii Pedagogicznej w S. wyraził, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz Uchwały nr 345/XXV/2000 Sejmiku Województwa z dnia 11 grudnia 2000 r. w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomościami oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż 3 lata, zgodę na przekazanie w formie darowizny na cele publiczne na rzecz Akademii Pedagogicznej nieruchomości położonej w S. przy ul. B. [...]. Skarżący Zespół Szkół w S. wezwał Sejmik Województwa do usunięcia naruszenia prawa przez powołaną uchwałę i podniósł, że: "Podjęta uchwała narusza interes prawny mój, jako dyrektora szkoły, znajdującej się w darowanym budynku, narusza byt prawny i faktyczny jednostki budżetowej jakim jest Zespół Szkół (...)." Dalej podaje się, że uchwała nie uwzględnia istniejącego na nieruchomości stanu prawnego, ponieważ narusza ujawnione w księdze wieczystej prawo trwałego zarządu przysługujące Zespołowi Szkół w S. w stosunku do nieruchomości, które zostało ustanowione decyzją z dnia 25 czerwca 1970 r., a także narusza decyzję Wojewody z dnia 4 listopada 1999 r. nr [...] potwierdzającą, iż "mienie Skarbu Państwa będące we władaniu Zespołu Szkół w S. stało się z mocy prawa mieniem Województwa". Skarżący Zespół Szkół uważa, że uchwała jest niewykonalna, ponieważ podjęta została zanim Sejmik zdecydował o likwidacji jednostek oświatowych znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości. Podnosi się dalej, iż nieruchomość jest niezbędna dla jednostki w celu prowadzenia jej działań statutowych i nie jest możliwe także wygaszenie trwałego zarządu, ponieważ nie zachodzi żadna z przesłanek ustawowych. Strona skarżąca nadto twierdzi, że niemożliwa jest na gruncie prawa polskiego konstrukcja polegająca na tym, iż właścicielem nieruchomości będzie Akademia Pedagogiczna w S., a trwałym zarządcą Zespół Szkół. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (bardzo lakonicznej) strona skarżąca podnosi, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny szkoły i zarzuca jej niewykonalność. Odpowiadając na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej oddalenie, bowiem ponownie rozpatrywano tę sprawę i uchwałą z dnia 23 lutego 2004 r. Sejmik podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, przede wszystkim dlatego, że strona skarżąca nie jest legitymowana w sprawie, a nadto ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Stosownie do ust. 2 art. 13 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami nieruchomość może być, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 1, przedmiotem darowizny na cele publiczne, a także przedmiotem darowizny dokonywanej między Skarbem Państwa i jednostką samorządu terytorialnego, a także między tymi jednostkami. Darowizny nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa dokonuje starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, za zgodą wojewody, a nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego jej organ wykonawczy - za zgodą swojej rady lub sejmiku. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel, darowizna może być odwołana. Przepis ten wprowadza dwuetapowe postępowanie, w którym pierwszy etap ma charakter publicznoprawny i polega na wyrażeniu przez Sejmik zgody na darowiznę, a drugi etap, o charakterze cywilnoprawnym, polega na zawarciu umowy darowizny. Z redakcji tego przepisu wynika, że powinien zostać sformułowany cel darowizny, którym ma być "cel publiczny". Jego szczegółowe określenie następuje w umowie darowizny, co nie znaczy, że organ, podejmując uchwałę o wyrażeniu zgody na darowiznę, jest zwolniony z jego określenia. W zaskarżonej uchwale ten obowiązek został zachowany. W uchwale określono cel publiczny, który odpowiada treści art. 6 pkt. 6 ustawy (budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej i placówek opiekuńczo-wychowawczych). Podjęta uchwała stanowi pierwszy etap postępowania, drugi nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Strona skarżąca w zarzutach jakie skierowała we wniosku o usuniecie naruszenia prawa nie kieruje de facto zarzutów w przedmiocie wyrażenia zgody na przekazanie majątku na cele publiczne ale koncentruje się na zarzutach jakie może ewentualnie zgłaszać w drugiej fazie postępowania. Udzielenie zgody przez Sejmik Województwa jest wyrażeniem jego zamiaru, uzewnętrznieniem jego woli. Każdy właściciel ma do tego prawo, a w tym przypadku prawo to ograniczone zostało jedynie wskazaniem celu publicznego, przy czym Sejmik zwrócił się także do - między innymi Zarządu Województwa - o przedstawienie opinii stosownie do § 4 ust. 1 pkt. 1 i ust. 4 pkt. 3 Regulaminu Pracy Sejmiku Województwa. Dopełnił zatem wszystkich regulaminowych uzgodnień, a określony cel publiczny darowizny nie może być kwestionowany. W rzeczy samej skarga nie dotyczy w ogóle wyrażenia woli przez Sejmik, ale wykracza poza treść podjętej uchwały i stara się wykazać, iż skarżący Zespół Szkół ma interes prawny w zaskarżeniu. Przepis art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa jest odpowiednikiem art. 101 o samorządzie gminnym, który ma bogate orzecznictwo zachowujące walor w odniesieniu do art. 90 ustawy o samorządzie województwa. Warto zatem wskazać, że w wyroku z dnia 18 września 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt II SA 263/02 (LEX 80699), stwierdził, że: "Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej."(pokreślenie - WSA) Podobnie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r. III RN 42/02 (OSNP 2004/7/114) wyszczególniono tezę, iż: "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. - w wersji obowiązującej w 2001 r.) musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej." Skarżący Zespół Szkół interesu prawnego nie wykazał, gdyż wskazywany przez stronę skarżącą interes polegający na ewentualnej utracie miejsc pracy i zarządu nad nieruchomością (jest to pojęcie z zakresu stosunków wewnętrznych administracji, a nie cywilnoprawnych a zatem i druga faza postępowania nie może mieć odniesienia w tym zakresie) nie mieści się w pojęciu interesu prawnego ale stanowi o interesie faktycznym (utrata miejsc pracy) jaki może wyniknąć z następnej fazy postępowania. Tak jak w powołanym wyżej wyroku NSA tak i w tej sprawie skarżący jest dopiero kolejnym podmiotem, gdyż zaskarżona uchwała nie dotyka go ani konkretnie ani bezpośrednio. Wywody przedstawione w piśmie Marszałka Województwa jakie znajdują się w aktach sprawy (dołączone do skargi) nie wnoszą do sprawy nic istotnego, ponieważ także odnieść je można wyłącznie do drugiej fazy postępowania i co do istoty są zbieżne z wywodami strony skarżącej. Z tych więc względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.