II SA/Gd 186/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 27 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. Ł. kwotę 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzją z 27 maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z 16 marca 2011 r. zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej - ul. W. na terenie Gminy - w obrębie 15 na działkach nr ewidencyjny: [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...](powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]). W zakres inwestycji weszła między innymi nieruchomość należąca do J. Ł., oznaczona numerem [...], położona w części w liniach rozgraniczających teren inwestycji, objęta projektem podziału. Odwołanie od decyzji Starosty złożyła J. Ł. podnosząc, że nie wyraża zgody na rozbiórkę należącego do niej budynku położonego przy placu J. W. na działce nr [...] oraz na dokonanie podziału tej działki. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał kwestionowaną decyzje Starosty w mocy. Organ odwoławczy ustalił, że 16 grudnia 2010 r. do Starosty Powiatu wpłynął wniosek Gminy Miasta reprezentowanej przez Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w trybie art. 11a i 11b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. nr 193 poz. 1194 z 2008r. z późn zm.), zwanej dalej ustawą. Do wniosku dołączono opinie, informację o rozbudowie ul. Wałowej w Wejherowie, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapę orientacyjną z zaznaczonym przebiegiem drogi, decyzję Prezydenta Miasta o środowiskowych uwarunkowaniach z 7 grudnia 2009 r. oraz projekt budowlany. Obwieszczeniem z 26 stycznia 2011 r. Starosta zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. W dniu 31 stycznia 2011 r. powiadomił strony o wszczętym postępowaniu. W związku z wyżej wymienionym zawiadomieniem do organu I instancji wpłynęły pisma M. P. i J. Ł. sprzeciwiające się realizacji inwestycji na należących do nich działkach. Decyzją z 16 marca 2011 r. Starosta zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej - ul. W. na terenie Gminy Miasta w obrębie 15 na działkach wymienionych i zatwierdził podziały nieruchomości oraz zatwierdził projekt budowlany drogi gminnej - ulicy W. Badając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda stwierdził, że wniosek spełnia wymogi zawarte w art. 11d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zawiera wymagane opinie, informację o rozbudowie ul. W. w W., analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapę orientacyjną z zaznaczonym przebiegiem drogi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, decyzję Prezydenta Miasta o środowiskowych uwarunkowaniach oraz projekt budowlany dla inwestycji. Projekt budowlany został uznany za kompletny, posiadał bowiem wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Ponadto został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie. Projektanci złożyli przewidziane prawem budowlanym oświadczenia jak również zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Starosta w trakcie prowadzonego postępowania zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 5 ustawy odpowiednimi obwieszczeniami powiadomił wszystkie strony o prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zgody na realizację inwestycji drogowej, a indywidualnymi zawiadomieniami skutecznie poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcę oraz właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, prowadzone przez Starostę odbyło się w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów przewidzianych prawem. W kwestach poruszanych w odwołaniu wyjaśnił organ odwoławczy, że zakres inwestycji oraz jej przebieg określa inwestor we wniosku, wobec czego organy administracji architektoniczno-budowlanej, w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego o wydanie zgody na realizację inwestycji drogowej, nie mają prawa ingerować w zakres i celowość planowanej inwestycji oraz nie mogą uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami prawa. Dodał Wojewoda, że realizacja inwestycji w trybie znowelizowanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958, zwaną dalej "nowelizacją") ma na celu uproszczenie oraz przyśpieszenie prac związanych z przygotowaniem inwestycji drogowych prowadzonych na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm., zwanej dalej "specustawą drogową"), poprzez stworzenie zintegrowanego, jednoetapowego postępowania ustalającego wszystkie warunki realizacji inwestycji drogowej. Miejsce dotychczasowych dwóch decyzji - o ustaleniu lokalizacji drogi oraz o pozwoleniu na budowę drogi - zajęła jedna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Ponadto obowiązująca specustawą drogowa przewiduje również szczególny tryb wywłaszczania nieruchomości. Grunt objęty ostateczną decyzją administracyjną o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stają się własnością jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Dopiero w następnej kolejności określane jest (w odrębnej decyzji) odszkodowanie za przejętą przez jednostkę samorządu terytorialnego (Skarb Państwa) nieruchomość. W skardze J. Ł. zarzuciła, że organ odwoławczy nie uwzględnił wszystkich okoliczności związanych z przedmiotową sprawą. Zdaniem skarżącej pominął Wojewoda kwestie braku negocjacji Prezydenta Miasta z właścicielami nieruchomości, które zostały objęte podziałem. Wnioski jakie złożyły dwie właścicielki nieruchomości nie zostały rozważone. Zdaniem skarżącej określanie inwestycji jako rozbudowa drogi nie mieści się w nomenklaturze ustawowej, gdyż prawidłowo powinna być mowa o przebudowie drogi. Ponadto przedmiotowa droga została zamknięta dla ruchu i stała się deptakiem. Powoduje to wątpliwość czy zasadne jest stosowanie do takiej inwestycji przepisów odnoszących się do przebudowy dróg. Dodatkowo podkreśliła skarżąca, że w decyzji znajduje się odwołanie do planu miejscowego, który został uchwalony w 1999 r. i nigdy nie zapoznano z jego treścią właścicieli nieruchomości, do których odnosi się zaskarżona decyzja. W ocenie J. Ł. budzi wątpliwości co do zgodności z prawem okoliczność, że w ostatecznej wersji decyzji zrezygnował Starosta z objęcia inwestycją także działki nr 139. Upatruje w tym skarżąca nierównego traktowania. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody i zmianę decyzji Starosty poprzez zmianę zapisów odnoszących się do należącej do niej działki nr 140 obr. 15 w Wejherowie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, ponownie przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącej oświadczył, że inwestycja na działce skarżącej nie została zrealizowana, natomiast w pozostałym zakresie jest zakończona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Natomiast w razie braku powyższych przesłanek sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Sąd administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną kontrolował legalność zaskarżonego aktu w jego całokształcie, nie przekraczając granic sprawy, w której został podjęty (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta wykazała, że organy obu instancji naruszyły prawo, zarówno w zakresie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego. Przedmiotowa inwestycja realizowana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ustawa ta ma szczególny charakter, gdyż jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej ma na celu zaspokojenie określonych potrzeb społeczności lokalnej (ponadlokalnej), zatem jest inwestycją określonego celu publicznego, jakim jest właśnie droga publiczna. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestora na cele budowy drogi publicznej. Interes społeczny i gospodarczy, który znajduje oparcie w omawianym akcie prawnym i który w tym wypadku ma prymat nad słusznym interesem strony, przemawia za szybką i sprawną budową drogi. Z tych przyczyn, z jednej strony znacznie zwiększa uprawnienia inwestora, natomiast z drugiej zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Przed przejściem do szczegółowych rozważań konieczne jest sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ustawy. Przepis art. 1 ust. 1 specustawy drogowej precyzuje jej zakres przedmiotowy, wskazując, że określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej u.d.p.), a także organy właściwe w tych sprawach. Przywołany powyżej przepis art. 1 ust. 1 specustawy drogowej w swoim obowiązującym brzmieniu odnosi się zatem wprost do definicji legalnej drogi publicznej zawartej w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z art. 1 u.d.p. drogą publiczną jest droga zaliczana na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Wedle definicji ustawowej (art. 4 pkt 2 u.d.p.) drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym; natomiast pasem drogowym (art. 4 pkt 1 u.d.p.) jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z akt kontrolowanej sprawy w przekonaniu Sądu wynika, że przedsięwzięcie polegające na realizacji inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej - ul. W. na terenie Gminy Miasta - w obrębie 15 na działkach nr ewidencyjny: [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...]1 (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) zostało błędnie zakwalifikowana jako inwestycja drogową. Zakres projektu budowlanego obejmuje jedynie usytuowane bezpośrednio przy ulicy W. wnęki rekreacyjne. W tych wnękach zaplanowano dekoracyjne pergole, ławeczki i kosze na śmieci i betonowe elementy zabezpieczające. Usytuowanie tych wnęk określa rys. 2 planu sytuacyjnego. Jedna z takich wnęk została zaplanowana na działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...] należącej do skarżącej). W przekonaniu Sądu wnęka rekreacyjna nie stanowi elementu drogi, nie służy bowiem prowadzeniu, zabezpieczeniu czy obsłudze ruchu, a także nie jest urządzeniem związanym z potrzebami zarządzania drogą. Tym samym brak było podstaw do objęcia realizacji przedmiotowych wnęk, w tym wnęki na działce skarżące, decyzją wydaną w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. nr 193 poz. 1194 z 2008r. z późn. zm.). Wadliwości tej nie dostrzegł organ odwoławczy, pomimo że w treści odwołania skarżąca wskazywała na brak uzasadnienia dla prowadzenia przedmiotowej inwestycji w oparciu o przepisy specustawy drogowej. Stanowisko takie zawarte jest także z dołączonego do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej piśmie Starosty z dnia 19 października 2010 r., w którym wskazano na brak podstaw do wykonania przedmiotowej inwestycji w trybie specustawy. Starosta zwrócił uwagę, że przebudowa samej ulicy W. jest realizowana w oparciu o pozwolenie na budowę, zatem jej rozbudowa także powinna nastąpić w tym trybie. W konsekwencji przyjęcia powyższego stanowiska Sąd uznał, że decyzja II instancji, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Starosty narusza przepisy specustawy drogowej poprzez dopuszczenie ich zastosowania do inwestycji nie objętej zakresem przedmiotowym (art. 1 ust. 1) specustawy drogowej. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego narusza także przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy rozpoznania odwołania i jego zarzutów w kontekście indywidualnej sprawy odwołującej, co stanowi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania, wynikającej z art. 15 k.p.a., oraz naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę administracyjną, objętą decyzją organu I instancji. W ramach swych obowiązków organ odwoławczy powinien ustosunkować się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów i ponownie rozstrzygnąć merytorycznie sprawę administracyjną, nie ograniczając się wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji w zakresie wyznaczonym odwołaniem. Tymczasem, w niniejszym stanie faktycznym Wojewoda w zaskarżonej decyzji wyłącznie opisał stan faktyczny sprawy, podstawę materialnoprawną wydanej decyzji oraz przedstawił i ocenił procedurę, którą zastosowano przy wydaniu decyzji, natomiast w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów odwołania, pomijając w swych rozważaniach nawet kwestię ustalenia, czy nieruchomość skarżącej rzeczywiście przeznaczona została pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Tymczasem decyzja organu I instancji narusza przepis art. 1 specustawy drogowej, gdyż obejmuje realizację elementów małej architektury (we wnęce rekreacyjnej przewidziana została ławka i pergola) nie związanych w żaden sposób z drogą. Odnosząc się do zarzutów skarżącej na wstępie wskazać należy, że uzasadnione jest stanowisko zgodnie z którym w odniesieniu do realizacji przedmiotowej inwestycji nie znajdują zastosowania przepisy specustawy drogowej, a organy administracji powinny dokonać wywłaszczenia nieruchomości w oparciu o ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Należy podkreślić, że celem specustawy drogowej jest, w świetle uzasadnienia jej projektu "zdecydowane uproszczenie przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych". Przyspieszenie rozwoju sieci dróg krajowych jest warunkiem nadrobienia zaległości w tym zakresie występujących między Polską a większością krajów europejskich oraz podstawą długotrwałego rozwoju ekonomicznego i cywilizacyjnego kraju." Ratio legis komentowanej ustawy sprowadza się zatem do przyspieszenia procesu rozwoju infrastruktury drogowej w Polsce. W tym kontekście za uzasadniony należy uznać pogląd wyrażony w uzasadnieniu do wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., II OSK 2348/10, w zakresie wykładni przepisów tej ustawy i jej relacji do innych ustaw, regulujących zagadnienie realizacji inwestycji drogowych: Stosując przepisy specustawy drogowej, a w szczególności jej art. 1 ust. 1 w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, należy pamiętać, że ustawa ta przewiduje daleko idące ułatwienia dla organów administracji publicznej przy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa (rozbudowa) dróg publicznych. W konsekwencji omawiana ustawa w istotny sposób wpływa na ograniczenie uprawnień jednostek, których nieruchomości znajdują się w pasie planowanej inwestycji. Wobec tego, skoro jest to regulacja stanowiąca wyjątek od powszechnie obowiązujących procedur gospodarowania nieruchomościami, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej rozciągającej stosowanie uproszczonych zasad i procedur do inwestycji nie będących drogami publicznymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Słusznie podnosił Wojewoda, że organy w tym postępowaniu nie są uprawnione do badania celowości inwestycji, czy racjonalności przyjętych rozwiązań lokalizacyjnych i komunikacyjnych oraz projektowych. To leży wyłącznie w gestii inwestora. Analogicznie, jak w przypadku inwestycji ocenianych na podstawie ogólnych rozwiązań Prawa budowlanego, ustawodawca nie uprawnił ani organów administracji, ani sądu kontrolującego do weryfikacji słuszności i celowości planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Art. 11 i ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A zatem - zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w związku z art. 11 i ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Nie można organom architektoniczno-budowlanym skutecznie zarzucić naruszenia prawa w sytuacji, gdy ich rola ogranicza się do skontrolowania projektu architektoniczno - budowlanego z punktu widzenia warunków określonych w art. 35 Prawa budowlanego. Organy te nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Jednak z pewnością uprawnione są do kontroli czy zatwierdzony projekt budowlany odnosi się tylko do drogi publicznej (jej budowy, przebudowy czy remontu) oraz robót obejmujących pas drogowy. Podkreślić należy, że pomimo oczywistej potrzeby sprawnego realizowania inwestycji drogowych nie sposób założyć, że organ administracji właściwy w zakresie orzekania o lokalizacji dróg jest ściśle związany wnioskiem inwestora w taki sposób, że nie może dokonywać kontroli planowanej inwestycji pod kątem ustalenia, czy nie dojdzie do nieuzasadnionej, nadmiernej ingerencji w prawo własności obywateli. Powyższe obligowało Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w całości. Jakkolwiek bowiem, zgodnie z treścią art. art. 11 g ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji, dotycząca odcinka drogi, nieruchomości czy działki, w rozpoznawanej sprawie, opisana wyżej wadliwość rozstrzygnięcia rodziła potrzebę jego uchylenia w całości. Stąd też, dla uniknięcia możliwych problemów oraz biorąc pod uwagę stosunkowo niewielką skalę inwestycji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości, uznając to za konieczne i wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy. Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisem art. 31 ust. 2 specustawy drogowej w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, kro rej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a..w przedmiotowej sprawie decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, zatem możliwa była pełna kontrola tego rozstrzygnięcia. Po myśli art. 152 p.p.s.a. rozstrzygnięto natomiast, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy przeprowadzi stosowne postępowanie, uwzględniając sformułowane powyżej wskazania.