II SA/Gd 207/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewcz po rozpoznaniu w dniu 07 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2015 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. W. S. kwotę 5691 (pięć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 207/16 ze skargi M. W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2015 r., sygn. akt [...], w przedmiocie opłaty adiacenckiej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził w punkcie 1, że uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 17 listopada 2015 r., Nr [...], w punkcie 2 umorzył postępowanie administracyjne, w punkcie 3 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 1371 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Reprezentujący skarżącego zawodowy pełnomocnik procesowy złożył zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku, domagając się zmiany tego postanowienia poprzez zwiększenie zasądzonych kosztów postępowania o kwotę 4200 zł oraz wnosząc o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że co do zasady przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie nie może być niższe od stawki minimalnej, która w niniejszej sprawie wynosi 4800 zł, gdyż wartość przedmiotu sporu wynosiła 29672,70 zł i ta kwota powinna być uwzględniona przy zasądzaniu kosztów procesu. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt I OZ 1907/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że podstawą jego orzeczenia o kosztach postępowania jest art. 200 p.p.s.a. Nie przedstawił jednak, dlaczego zasądził koszty w określonej wysokości, co powoduje, że orzeczenie w tym zakresie wymyka się spod kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż nie jest możliwe prześledzenie rozumowania Sądu pierwszej instancji. Stwierdzono jednak, że skoro Sąd zaakceptował uiszczony wpis od skargi w wysokości 891 złotych (nie doszło do zwrotu nadpłaconego wpisu), to tym samym wnioskować można, że przyjął, iż przedmiotem sprawy jest należność pieniężna. W takim jednak przypadku powinien był konsekwentnie zastosować § 14 ust. 1 pkt 1 li. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Tego jednak nie uczynił, a zatem istnieje sprzeczność w działaniu Sądu pierwszej instancji, która wymagać będzie usunięcia przy ponownym rozpoznawaniu sprawy orzeczenia o kosztach postępowania. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania obejmujących zwrot wpisu sądowego od skargi oraz wynagrodzenie radcy prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Wniosek należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. W niniejszej sprawie zapadł wyrok w warunkach określonych w art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w sytuacji uwzględnienia skargi zaktualizowały się podstawy do zwrotu na rzecz skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego kosztów postępowania, na które składał się wpis sądowy od skargi oraz wynagrodzenie radcy prawnego. Wpis od skargi w wysokości 891 zł ustalono jako wpis stosunkowy uzależniony od wartości przedmiotu zaskarżenia, która w tej sprawie wynosi 29672,70 zł, na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Kierując się zatem wskazaną oceną prawną sąd uznał, że wniosek zawarty w skardze o zwrot kosztów postępowania obejmujący zwrot kosztów zastępstwa radcy prawnego rozpoznany został nieprawidłowo i wymagał ponownej weryfikacji. Wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ustalić należało natomiast na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015, poz. 1804), w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi. Według treści § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2. Natomiast, przy uwzględnieniu należności pieniężnej będącej w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia w wysokości 29672,70 zł zastosować należało stawkę minimalną określoną w § 2 pkt 5 rozporządzenia w wysokości 4800 zł. Przy tym zwrócić należało uwagę na treść § 15 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. Nadto, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodziły okoliczności przewidziane w § 15 ust. 3 rozporządzenia uzasadniające podwyższenie stawki minimalnej, w szczególności z tego powodu, że na rozprawie poprzedzającej wydanie zaskarżonego postanowienia pełnomocnik skarżącego nie był obecny (vide: protokół rozprawy z dnia 31 sierpnia 2016 r.). Uwzględniając powyższe okoliczności prawne i faktyczne Sąd uznał, że koszty postępowania podlegające zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego w niniejszej sprawie wynoszą 5691 zł. Rozpoznając wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw w przepisach p.p.s.a. do tego, ażeby wniosek taki uwzględnić (por. pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 755 i powołane tam orzecznictwo sądowoadministracyjne). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.