II SA/Gd 212/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B.U. na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 października 2016 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy K. G. w G., rejon ulic [...] oraz [...] postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej B. U. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. B. U. wniosła w dniu 28 lutego 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 października 2016 r., nr XXV/607/16, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..] w G., rejon ulic [..]. Jednocześnie w skardze skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyjaśniając przyczyny uchybienia terminu. Postanowieniem z dnia 29 października 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 212/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wprawdzie choroba może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu, lecz jedynie w sytuacji, gdy stanowi ona niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Konieczne jest więc wykazanie przez wnioskodawcę, że jego choroba była tego rodzaju, że nie pozwoliła na osobiste dokonanie czynności bądź wyręczenie się inną osobą. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała powyższej okoliczności. Oświadczenie skarżącej o chorobie, nieudokumentowanej zaświadczeniem lekarskim, nie dostarczyło żadnych informacji o charakterze tej choroby, a w szczególności nie potwierdziło, że uniemożliwiała ona skorzystanie z pomocy innych osób w dokonaniu czynności procesowej w terminie. Wątpliwa jest także niemożność posłużenia się innymi osobami, albowiem we wniosku sama skarżąca podała, że w trakcie choroby korzystała z pomocy syna, co ten w złożonym oświadczeniu potwierdził. Oznaczało to, że syn, tak jak sprawował nad matką codzienną opiekę, tak mógł również pomóc jej w zadbaniu o jej interesy w postępowaniu sądowym wysyłając z zachowaniem terminu sporządzoną przez matkę skargę, bądź wnieść taką skargę jako jej pełnomocnik na podstawie udzielonego pełnomocnictwa. W sprawie nie ujawniono żadnych okoliczności, które wykluczyłyby możliwość skorzystania przez skarżącą z pomocy syna przy wniesieniu skargi. W związku z tym Sąd stwierdził, że skarżąca miała możliwość dochowania terminu do wniesienia skargi pomimo choroby wymagającej pozostawania w domu, albowiem korzystała w tym czasie z pomocy syna, który mógł udać się na pocztę ze sporządzoną przez matkę skargą, bądź sam ją sporządzić i wysłać, działając jako jej pełnomocnik. Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 1428/18, oddalił zażalenie skarżącej na ww. rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowej kontroli podlegają akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Należy wyjaśnić, iż skarga wniesiona do sądu administracyjnego w pierwszej kolejności podlega badaniu pod względem jej dopuszczalności, co oznacza, że Sąd zobligowany jest do ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę wniesioną z uchybieniem terminu. Skarga wywiedziona w niniejszej sprawie dotyczy uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego stanowiącej akt prawa miejscowego i została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), dalej jako u.s.g. Wyjaśnić należy, że zgodnie z brzmieniem ww. przepisu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, mógł zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Oznacza to, że nowe brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie wyłącznie do aktów organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. W świetle tych regulacji do aktów, które podjęte zostały przed wejściem w życie nowelizacji, zastosowanie mieć będą ponadto przepisy art. art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w ich dotychczasowym brzmieniu. I tak, w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). Zgodnie zaś z ówczesnym brzmieniem art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Odnosząc powyższe uregulowania do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zaskarżona uchwała z dnia 26 października 2016 r. została wydana przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zatem w przedmiotowej sprawie znajdował zastosowanie art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu 29 grudnia 2017 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanym podjęciem zaskarżonej uchwały. Na wezwanie to organ nie udzielił odpowiedzi, zatem termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 27 lutego 2018 r. Tymczasem skarżąca nadała skargę w placówce pocztowej w dniu 28 lutego 2018 r., a więc po terminie wyznaczonym przepisami prawa. Podkreślić przy tym należy, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został prawomocnie oddalony, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019 r. oddalił zażalenie strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2018 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Okoliczności te uprawniały Sąd do odrzucenia skargi wniesionej po upływie ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.