II SA/Gd 213/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 9 stycznia 2009 r. nr 50/2007 Burmistrz Miasta, po rozpatrzeniu wniosku J T z dnia 4 lipca 2007 r., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku warsztatowego (wulkanizacja opon na zimno i naprawa pojazdów samochodowych) przy ul. D. w R. na działce Nr 76/1 obręb 13. W decyzji tej organ określił warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji przedsięwzięcia i w fazie eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska, które winny być uwzględnione w projekcie budowlanym. Natomiast wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, wymogi w zakresie transgranicznego oddziaływania na środowisko, konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, obowiązki w zakresie zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przedstawienie analizy porealizacyjnej a także wykonania kompensaty przyrodniczej — nie zostały określone ze względu na nie występowanie ryzyk z tym związanych, z powodu niewielkiej skali przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, iż dla obszaru, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz podkreślił, że w tym postępowaniu zapewniony był udział społeczeństwa poprzez zawieszenie na tablicy ogłoszeń UM w R. ul. S. i na stronie internetowej tego Urzędu informacji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i wniosków w terminie 21 dni. Organ zamieścił w uzasadnieniu decyzji informację o sposobie wykorzystania zgłoszonych uwag i wniosków, wskazując, iż w terminie do składania uwag i wniosków wpłynął jedynie wniosek T. K., popierającego inwestycję, który został uwzględniony. B. i M. W. (właściciele działki Nr 76/6 sąsiadującej bezpośrednio z działką Nr 76/1) wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Odwołujący się wskazali, że już od 2003 r. na terenie działki nr 76/1 w R. istnieje warsztat wymiany opon i naprawy samochodów, który jest uciążliwy dla nich jako bezpośrednich sąsiadów oraz dla innych mieszkańców ul. W.. Dowodem tego uciążliwego wpływu warsztatu na sąsiednie nieruchomości jest liczne stawianie się mieszkańców w Urzędzie Miasta oraz informacje służb państwowych jak Straż Miejska, Policja, Straż Pożarna. Odwołujący się zarzucili ponadto, że Burmistrz Miasta wydał wcześniej decyzję dotyczącą zaprzestania na działce nr 76/1 działalności gospodarczej jako uciążliwej dla mieszkańców sąsiednich działek, a mimo to pozytywnie zaopiniował budowę warsztatu wydając decyzję Nr [...]. W odwołaniu wskazano nadto, iż J. T., zgodnie z decyzją Burmistrza miał wykonać budowę ścianki dźwiękoszczelnej odgradzającej jego działkę, od działki B. i M. W., czego jednak nie zrobił. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 lipca 2009 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa ochrony środowiska jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy). Wydanie decyzji następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 46 ust. 4 pkt 2). Budowa budynku warsztatowego do wulkanizacji opon na zimno i naprawy pojazdów samochodowych przy ul. D. w R. na działce Nr 76/1 obręb 13 jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo ochrony środowiska w związku z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), skoro sporządzenia takiego operatu wymagają - stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego lub środków transportu, nie wymienione w pkt 17-19 i w pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Realizacja tego zamierzenia wymaga zatem uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wskazał, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (art. 46 ust. 3 ustawy prawo ochrony środowiska). Organ stwierdził, iż w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1/ bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin; 2/ możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko; 3/ wymagany zakres monitoringu (art. 47). Organ odwoławczy wskazał, iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej inwestycji, wójt uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska - starostą oraz państwowym inspektorem sanitarnym zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1-la i art. 57 oraz art. 378 ust. 1 ustawy. Według art. 56 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Teren inwestycji nie jest objęty obowiązującym planem miejscowym, stąd też w niniejszej sprawie nie stwierdzano zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w oparciu o "Raport oddziaływania na środowisko", wykonany przez architekt I. W.. Z raportu tego wynika m.in., że ze względu na uciążliwość spowodowaną hałasem głównie pojazdów samochodowych i elektronarzędzi na terenie warsztatu, warsztat ten ma pracować tylko w porze dziennej, a teren ma być ogrodzony wysokim 2-metrowym płotem i dodatkowo obsadzony drzewami iglasto - liściastymi spełniającymi funkcje ekranów akustycznych, które poprawią walory krajobrazowe, tworząc zieloną ścianę iglastą, w zimie i liściastej porze letniej, a działalność warsztatu powinna być prowadzona wewnątrz warsztatu, którego dach i ściany mają być wykonane z materiałów o właściwej izolacji akustycznej. Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji nakazał więc zastosowanie ekranu akustycznego wokół warsztatu oraz nasadzenie drzew, ponadto wskazał, że usługi mają być prowadzone w pomieszczeniach warsztatowych, a pojazdy oczekujące na naprawę powinny być garażowane pod zadaszeniem, zaś zakład powinien pracować wyłącznie w porze dziennej. Wydana decyzja uwzględnia zatem ustalenia raportu. W tym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji spełnia warunki wynikające z art. 56 ustawy prawo ochrony środowiska. B. i M. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucili, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu sprzed 15 listopada 2008 r. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz utrzymanie jej w mocy pomimo istnienia przesłanek do odmowy wydania decyzji. Skarżący wskazali, iż z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że J. T. dopuszczał się naruszeń przepisów prawa oraz nie wykonywał decyzji administracyjnych nakazujących mu zaprzestanie prowadzenia działalności, czy też przywrócenie sposobu użytkowania zajmowanej przez niego nieruchomości. Nadto jego działalności sprzeciwiają się mieszkańcy sąsiednich nieruchomości. Wobec tego oraz wobec faktu, że ustawa nie zawierała katalogu sytuacji, w których organ powinien wydać decyzję negatywną, Burmistrz Miasta winien odmówić wydania decyzji objętej wnioskiem. Skarżący wskazali również, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 56 ust. 1 b pkt 3 w związku z art. 53 i w związku z art. 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu sprzed 15 listopada 2008 r., poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz utrzymanie jej w mocy, wbrew wyraźnemu stanowisku innych uczestników postępowania sprzeciwiających się wydaniu decyzji. Skarżący wskazali, iż organ I instancji nie odniósł się do stanowiska zgłaszanego w toku postępowania przez B. W. a także innych mieszkańców ulicy W. i D. w R.. Ponadto, zdaniem skarżących, decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu sprzed 15 listopada 2008 r., poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia bez nałożenia na wnioskodawcę obowiązku wstrzymania się z prowadzeniem działalności do czasu zakończenia przedsięwzięcia. Organ I instancji wiedząc o dotychczasowym postępowaniu wnioskodawcy oraz o prowadzeniu przez niego działalności mogącej mieć znaczny wpływ na środowisko, powinien wskazać w warunkach wykorzystania terenu w fazie realizacji przedsięwzięcia sposób prowadzenia działalności w okresie do ukończenia przedsięwzięcia, w szczególności zaś nakazać jego ograniczenie do stopnia nie zagrażającego środowisku i nieruchomościom sąsiednim. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ze względu na wniesienie skargi po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 652/09 na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), odrzucił skargę B. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt [...], jako wniesioną po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 384/10 uchylił wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, stwierdzając, że stanowisko, iż, skarga został wniesiona w terminie. Sprawę ze skargi B. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt [...] zrejestrowano więc pod nową sygn. akt (II SA/Gd 213/10) i przekazano do merytorycznego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. dniem 15 listopada 2008 r., a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 4 lipca 2007 r., tj. przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy, zatem podstawę rozstrzygnięcia stanowić winny przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.Dz. U. z 2006 r. nr 129 poz. poz. 902 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Budowa budynku warsztatowego do wulkanizacji opon na zimno i naprawy pojazdów samochodowych przy ul. D. w R. na działce Nr 76/1 obręb 13 jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), zgodnie z którym sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko mogą wymagać stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego lub środków transportu, nie wymienione w pkt 17-19 i w pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. W przedmiotowej sprawie, po wszczęciu postępowania administracyjnego Burmistrz Miasta, postanowieniem z dnia 16 października 2007 r. stwierdził na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy obowiązek sporządzenia i przedstawienia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, określając zakres raportu na zgodny z zakresem wynikającym z art. 52 ustawy. Raport przedstawiony przez inwestora, zawiera informacje, o których mowa w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska i uwzględnia charakter przedmiotowego przedsięwzięcia. Ze sporządzonego raportu wynika m.in., że ze względu na uciążliwość spowodowaną hałasem głównie pojazdów samochodowych i elektronarzędzi na terenie warsztatu, warsztat ten ma pracować tylko w porze dziennej, a teren ma być ogrodzony wysokim 2-metrowym płotem i dodatkowo obsadzony drzewami iglasto - liściastymi spełniającymi funkcje ekranów akustycznych, które poprawią walory krajobrazowe, tworząc zieloną ścianę iglastą, w zimie i liściastej porze letniej, a działalność warsztatu powinna być prowadzona wewnątrz warsztatu, którego dach i ściany mają być wykonane z materiałów o właściwej izolacji akustycznej. Raport, uzupełniony aneksem, zawiera analizę wpływu inwestycji na środowisko w zakresie wytwarzanego hałasu. Organ wydający decyzję miał obowiązek sprawdzenia czy planowana inwestycja nie narusza norm obowiązujących w tym zakresie. Normy te określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Z załącznika do tego rozporządzenia wynika, iż dopuszczalny poziom hałasu na terenie zabudowy mieszkaniowo – usługowej wynosi dla pory dziennej 55 dB, (a dla zabudowy mieszkaniowej 50 dB). Z treści raportu wynika, iż poziom hałasu na granicy działki nie będzie przekraczał tej normy i będzie znacznie niższy w granicach 27,5 i 31, 5 dB. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej inwestycji, organ wystąpił na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1- Sa i art. 57 oraz art. 378 ust. 1 ustawy o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska - starostą oraz Państwowym Inspektorem Sanitarnym. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia 25 lipca 2008 r., uzgodnił środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia, zgłaszając m. in. zalecenie ogrodzenie terenu warsztatu ekranem akustycznym o właściwościach dźwiękochłonnych, zastosowania wentylatorów i urządzeń spełniających normy w zakresie emisji hałasu. Starosta, postanowieniem z dnia 11 grudnia 2007 r., uzgodnił środowiskowe uwarunkowania, wskazując na konieczność zachowania szeregu warunków dotyczących ochrony środowiska, w tym konieczność zagospodarowania terenu zakładu w sposób pozwalający na wyeliminowanie uciążliwości poza granicami nieruchomości. W wydanej w sprawie decyzji, organ, stosownie do treści art. 56 ust. 1 b pkt 1 i 2 ustawy, uwzględnił warunki realizacji przedsięwzięcia zawarte w postanowieniach organów uzgadniających oraz ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko. Wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi art. 56 ust. 2 ustawy, w szczególności określa ona rodzaje i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Decyzja ta, zgodnie z art. 56 ust. 3 ustawy, zawiera załącznik w postaci charakterystyki całego przedsięwzięcia. Organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu przewidziany w art. 53 ustawy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 przed wydaniem decyzji organ obwieszczeniem z dnia 18 grudnia 2008 r. podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, w zakreślonym terminie 21 dni, ogłoszenie zamieszczono w Internecie oraz na tablicy ogłoszeń urzędu. Nadto zgodnie z wymogiem art. 56 ust. 8 ustawy organ zamieścił w uzasadnieniu decyzji informację o sposobie wykorzystania zgłoszonych uwag i wniosków, wskazując, iż w terminie do składania uwag i wniosków wpłynął jedynie wniosek T. K., popierającego inwestycję, który został uwzględniony. Zarzuty podniesione przez skarżących nie są uzasadnione. Skarżący zarzucili, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 56 ust. 1 ustawy poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pomimo istnienia przesłanek do odmowy wydania decyzji. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, iż istniały, wynikające z przepisów prawa, przesłanki odmowy ustalenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia. Fakt, iż na nieruchomości inwestora w istocie istnieje już warsztat od 2003 r., a organ wydawał decyzje odnośnie zaprzestania prowadzonej działalności, jak również okoliczność niewykonania przez wnioskodawcę ścianki dźwiękoszczelnej odgradzającej jego działkę od działki skarżących, nie mają znaczenia dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W postępowaniu tym organ bada bowiem wyłącznie okoliczności wynikające z unormowań ustawy Prawo ochrony środowiska i jedynie w tym zakresie posiada kompetencje do rozpatrzenia sprawy. Celem tego postępowania jest określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia, a nie ocena wcześniejszych działań inwestora dotyczących nieruchomości, na której planowana jest podlegająca ocenie inwestycja. Za niezasadny uznać także należy zarzut skarżących dotyczący wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia bez nałożenia na wnioskodawcę obowiązku wstrzymania się z prowadzeniem działalności do czasu zakończenia przedsięwzięcia. Organ I instancji orzekając, zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 2 ustawy, o warunkach wykorzystania terenu w fazie realizacji inwestycji, określa bowiem warunki niezbędne dla ochronę środowiska naturalnego i ograniczenia uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, jakie winny być spełnione w związku z procesem realizacji planowanej inwestycji, w szczególności z przeprowadzeniem robót budowlanych. Nie bada on natomiast czy i w jakim zakresie na terenie nieruchomości inwestor wcześniej prowadził bez pozwolenia działalność gospodarczą naruszającą przepisy prawa. Organ ten nie posiada bowiem kompetencji do zakazania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia prowadzenia takiej działalności. Zarzut skarżących, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia została wydana wbrew wyraźnemu stanowisku innych uczestników postępowania, sprzeciwiających się wydaniu decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, iż z akt postępowania nie wynika fakt złożenia przez tego uczestników postępowania protestów przeciwko wydaniu decyzji. Stanowisko B. i M. W. w tym zakresie zostało wyrażone dopiero w odwołaniu od decyzji. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż organ nie ma obowiązku uwzględnienia w prowadzonym postępowaniu sprzeciwu innych uczestników postępowania wobec przedsięwzięcia. Istota rozpoznania sprawy polega na ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym ocenie czy planowania inwestycja nie naruszy obowiązujących w tym zakresie norm oraz ustaleniu takich warunków realizacji przedsięwzięcia, które zminimalizują negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko. Także zarzut naruszenia przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu jest niezasadny. Wbrew stanowisku skarżących, z okoliczności sprawy nie wynika, by B. W. a także inni mieszkańcy ulicy W. i D. w R. składali wnioski i uwagi w trybie postępowania przeprowadzanego z udziałem społeczeństwa, w tym w terminie wynikającym z zamieszczonych przez organ ogłoszeń. Brak było zatem podstaw do ich rozpatrzenia przez organ w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 56 ust. 8 ustawy. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż rozważenie ewentualnych wniosków i uwag nie musi prowadzić do ich uwzględnienia, organ obowiązany jest bowiem do orzekania na podstawie obowiązujących przepisów prawa i tylko w jego granicach ma obowiązek wykorzystania zgłoszonych uwag i wniosków. W okolicznościach niniejszej sprawy, wobec zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa organ nie miał, wbrew stanowisku skarżących, obowiązku uwzględnienia ich sprzeciwu wobec inwestycji, wyrażonego w odwołaniu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.