II SA/Gd 232/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia 27.06.2007 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazał Z. B. i B. B. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem, obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję sanitariatu (w.c.) oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej – wiaty, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. B. gmina K. Wskazaną decyzję doręczono Z. B. i B. B. w dniu 02.07.2007 r. Pismem z dnia 19.08.2007 r., skarżąca Z. B. zwróciła się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od powyżej opisanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Równocześnie złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, Z. B. podała, że przedmiotowa decyzja dotarła do W. w pierwszych dniach lipca, a więc w okresie wakacyjnym, kiedy skarżąca przebywała poza W. i dlatego nie mogła się zapoznać z decyzją. Następnie podała, że listy polecone wrzucane są do jej skrzynki pocztowej, ponieważ wyraziła na to zgodę. Decyzję z dnia 27.06.2007 r. przeczytała po powrocie z wakacji tj. 18 sierpnia, a wtedy minął już 14 - dniowy termin odwołania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 59 § 2 i art. 134 Kpa, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane, postanowieniem z dnia 04.02.2008 r. odmówił przywrócenia Z. B. terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia w/w odwołania. Uzasadniając postanowienie, organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 16.07.2007 r., ponieważ skarżąca odebrała decyzję w dniu 02.07.2007 r. Organ podniósł, że decyzja została dostarczona za pomocą przesyłki za zwrotnym poświadczeniem odbioru, zatem poczta Sygn. akt II SA/Gd 232/08 nie miała możliwości, aby wrzucić przesyłkę do skrzynki pocztowej. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru widnieje podpis Z. B. wraz z datą 02.07.2007 r. Zatem strona mogła się z decyzją zapoznać. Mając powyższe na względzie, organ II instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie organu II instancji. W skardze wniosła o zmianę zaskarżanego postanowienia i przywrócenie możliwości odwołania od spornej decyzji. Skarżąca powtórzyła w uzasadnieniu, że na początku lipca wyjeżdżała na urlop. Dodała, iż na urlopie była z matką, która w czasie tego wyjazdu poważnie zachorowała, jak się później okazała na chorobę nowotworową. Kontynuują skarżąca poodnosi, że była bardzo zdenerwowana chorobą matki, gdyż kilka lat wcześniej na tę samą chorobę zmarł jej mąż. Na skutek stresu miała kłopoty z pamięcią i dlatego wydawało jej się, że list został wrzucony do skrzynki pocztowej, gdy tym czasem odebrała go w dniu wyjazdu na urlop. Następnie zaczęła się choroba matki i dlatego nie zdążyła złożyć odwołania od przedmiotowej decyzji. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie napisała o chorobie matki oraz problemach ze stresem i pamięcią ponieważ są to sprawy bardzo prywatne, a powody umieszczone we wniosku wydały się jej wystarczające. Odpowiadając na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Istotą kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jest zatem zbadanie czy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami postępowania oraz czy organ administracji publicznej dokonał prawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego. Konsekwencją tego są ramy czasowe w jakich sąd dokonuje oceny postępowania administracji publicznej, wyznaczone przez czas jego trwania przed tymi organami. Nie pozwalają one sądowi poddawać ocenie okoliczności faktycznych ani prawnych zaistniałych po wydaniu zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 58 § 1 Kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. § 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. § 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, iż ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30.11.2006 r., II OSK 1397/05, opubl. LEX nr 315129). Z powyższego wynika, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, powinien dokonać analizy argumentów wnioskodawcy kierując się wyżej opisanymi dyrektywami. Prawidłowo przeprowadzona analiza okoliczności konkretnego przypadku, poparta stosownym uzasadnieniem, wyczerpuje znamiona prawidłowo przeprowadzonego postępowania w tym zakresie, a jej wynik – przywrócenie terminu lub odmowa przywrócenia – należy uznać za działanie w ramach swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 Kpa. Mając na uwadze wskazaną powyżej argumentację, należy dojść do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Organ administracji w uzasadnieniu postanowienia dokonał prawidłowej analizy argumentów przedstawionych przez skarżącą. Wskazał na sprzeczność oświadczenia skarżącej oraz danych ze zwrotnego poświadczenia odbioru, dotyczących terminu doręczenia spornej decyzji. Kontynuując, prawidłowo zauważył, że przesyłka nie mogła zostać wrzucona do skrzynki, gdyż wymagała zwrotnego poświadczenia odbioru. Nie sposób zarzucić organowi, że ocena okoliczności podanych przez skarżącą wykracza poza swobodną ocenę dowodów z art. 80 Kpa. Podkreślenia wymaga fakt, iż skarżąca w skardze do sądu nie kwestionuje ustaleń organu administracji, jedynie podaje nowe okoliczności usprawiedliwiające, jej zdaniem, uchybienie terminu (chorobę matki, stres z tym związany). Fakty te jednak nie były znane organowi w dacie wydania zaskarżonego postanowienia (skarżąca nie przywołała ich we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania) i nie mógł się do nich odnieść. Zdaniem Sądu, nawet gdyby skarżąca powołała się na te zdarzenia to brak byłoby podstaw do uwzględnienia wniosku, gdyż nie stanowiły one przeszkody, której strona nie mogła usunąć, przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Reasumując powyższe rozważania, Sąd, stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.