II SA/Gd 24/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 24 września 2018 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego C. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. C. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt [..], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza z dnia 24 września 2018 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [..] w obrębie ewidencyjnym K., gmina B. Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 17 stycznia 2018 r. W. S. zwrócił się do organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego w istniejącym siedlisku rolnym na działce nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina B. Zgodnie z dołączonym do wniosku zaświadczeniem, gospodarstwo rolne skarżącego ma powierzchnię 9,0055 ha. Decyzją z dnia 24 września 2016 r. Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazując, że dopuszcza się jej realizacje w granicy z działką nr [..]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1945), zwanej dalej u.p.z.p. Burmistrz wyjaśnił, że z uwagi na to, że powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie B. (8,33 ha), w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł art. 61 ust. 4 u.p.z.p., wobec czego nie było konieczne spełnienie przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa, choć planowane zamierzenie stanowić będzie uzupełnienie związanej z nim istniejącej na działce zabudowy zagrodowej. Ponadto, teren posiada dostęp do drogi publicznej, a istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji planowanego zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga też uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zaś inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zamierzenie jest również zgodne z przepisami odrębnymi, a działka nie jest objęta żadną formą ochrony przyrody. Na skutek rozpoznania odwołania C. K., który zarzucił brak zgodności decyzji z przepisami odrębnymi i dopuszczenie budowy przy granicy z działką sąsiednią, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 listopada 2018 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu, skutkiem zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest obowiązek sporządzenia jedynie ograniczonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, opartej tylko na art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy. Oznacza to, że organ ustala wyłącznie, czy teren inwestycji nie podlega ograniczeniom zabudowy wynikającym z przepisów szczególnych, nie bada zaś okoliczności związanych z zaistnieniem tzw. ładu przestrzennego, tj. czy zamierzenie dostosowane jest do okolicznych zabudowań. Odnosząc się zaś do kwestii naruszenia przepisów odrębnych, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem, Kolegium wskazało, że przepisy wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, mają zastosowanie do późniejszego etapu inwestycyjnego związanego z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, w orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli na podstawie sporządzonej zgodnie z wymogami prawa analizy urbanistyczno-architektonicznej, organy zbadają i ustalą, iż dopuszczenie możliwości rozbudowy budynku mieszkalnego na danej działce przy granicy z działką sąsiednią jest kontynuacją istniejącego zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze i nie kłóci się z istniejącym układem urbanistycznym, to takie rozstrzygnięcie jest dopuszczalne. O ile bowiem spełnienie przez inwestycję warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podlega badaniu dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, o tyle w przypadku dopuszczenia budowy obiektu w granicy, taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce, wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, musi znaleźć uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co służy zapewnieniu ładu przestrzennego terenu, na którym ma zostać realizowana inwestycja. W konsekwencji więc nie można, w ocenie Kolegium, wykluczyć zawarcia w decyzji o warunkach zabudowy zapisu dotyczącego możliwości dokonania zabudowy "w granicy" albo "przy granicy" również w sytuacji, gdy badanie ładu przestrzennego nie jest dokonywane, z uwagi na treść art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Tym bardziej, że decyzja o warunkach zabudowy dopuszczająca usytuowanie budynku w odległości od granicy innej, niż wynika z § 12 rozporządzenia, nie wiąże bezwzględnie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w decyzji przepisów odrębnych, tj. art. 7 Prawa budowlanego i w konsekwencji naruszenie § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez zezwolenie na lokalizacje inwestycji w granicy z należącą do skarżącego sąsiednią działką nr [..]. W uzasadnieniu skargi strona nie zgodziła się z poglądem zaprezentowanym przez organ odwoławczy, że w przypadku zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p., nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Podobnie niezasadne, jego zdaniem, jest stosowanie art. 53 ust. 3 u.p.z.p., albowiem przepis ten dotyczy lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś przedmiotowa decyzja odnosi się do ustalania warunków zabudowy. Ponadto, choć organ wskazał, że dokonanie zabudowy w granicy jest możliwe, jeżeli dopuszcza to sporządzona zgodnie z prawem analiza architektoniczno-urbanistyczna lub analiza funkcji i cech zabudowy, to w niniejszej sprawie takowych analiz nie wykonano. W ocenie skarżącego nie sposób także uznać za prawidłowe określenia lokalizacji inwestycji w granicy z tego względu, że nie jest wiadomo, jakie przepisy rozporządzenia zastosuje organ wydający pozwolenie na budowę, tj. aktualne, czy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Takie działanie stanowi wydawanie decyzji o określonej, korzystnej dla inwestora decyzji, "na wszelki wypadek". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Z taką sytuację mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w ramach kompetencji zakreślonych dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. uwzględnił naruszenia prawa, których skarżący nie podniósł w skardze koncentrując się na zarzutach, które Sąd uznał za niezasadne. Kontrolą legalności w niniejszej sprawie objęto decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego w istniejącym siedlisku rolniczym na działce nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina B. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Dla wydania takiej decyzji niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym wymogu określonego w pkt 1, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Spełnione winny być również inne wymagania określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.: teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzeniu poprzednio obowiązujących miejscowych planów (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). W niniejszej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, że zastosowanie winien znaleźć przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Oznacza to, że tego rodzaju zabudowa nie wymaga zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, czyli dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym. Wskazany przepis znajduje zastosowanie w razie łącznego spełnienia następujących przesłanek: planowana zabudowa musi mieć charakter zabudowy zagrodowej, zabudowa ta musi być związana z już istniejącym gospodarstwem rolnym, a gospodarstwo to musi przekraczać średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że wniosek inwestora dotyczy rozbudowy istniejącego już budynku mieszkalnego, który stanowi część istniejącej zabudowy zagrodowej. Potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym znalazła również okoliczność parametru powierzchni uprawniającej do odstępstwa od zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Gospodarstwo inwestora obejmuje bowiem powierzchnię ponad 9 ha, podczas, gdy średnia powierzchnia gospodarstwa na terenie gminy wynosi 8,33 ha. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że zostały spełnione warunki do skorzystania z możliwości określenia warunków zabudowy z pominięciem wymogów tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, przy jednoczesnym spełnieniu przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., których ziszczenie się w tej sprawie nie było przedmiotem żadnych wątpliwości. Zdaniem Sądu, wyłączenie stosowania w odniesieniu do zabudowy zagrodowej tzw. zasady dobrego sąsiedztwa unormowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza, w dalszej kolejności, wyłączenie stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, a co za tym idzie - również sporządzania analizy architektoniczno-urbanistycznej, skoro jest o niej mowa wyłącznie w rozporządzeniu, a nie w samej u.p.z.p. Powołane rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p., który zawiera upoważnienie do określenia sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Oznacza to, zwłaszcza w świetle art. 61 ust. 7 u.p.z.p. zawierającego wytyczne dotyczące treści tego rozporządzenia, że przepisy rozporządzenia dotyczą wyłącznie określania warunków, które wyznaczałby plan miejscowy, gdyby na danym obszarze został uchwalony, a więc warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a nie, jak zadeklarowano w treści § 3 ust. 1 rozporządzenia warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2013 r., IV SA/Po 944/13, LEX nr 1402500 i przywołane tam stanowisko doktryny oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2019 r., II SA/Po 404/18, LEX nr 2624893). Wobec powyższego należy stwierdzić, że choć z literalnego brzmienia § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika wymóg sporządzenia analizy funkcji i cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., to jednak w niniejszej sprawie sporządzanie takiej analizy było zbędne. Analiza wykonywana jest bowiem w celu ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymóg wydania decyzji o warunkach zabudowy, jakim jest kontynuacja funkcji (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Skoro w przypadku określonym w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. ustawodawca zrezygnował z wymogu istnienia kontynuacji funkcji, to sporządzanie analizy jest zbędne. Niezależnie bowiem od tego, czy analiza ta wykazałaby, że istnieje kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, czy nie, to nie mogłoby to być podstawą ustalenia warunków zabudowy lub odmowy ustalenia warunków zabudowy. Brak wymogu istnienia kontynuacji funkcji w przypadku określonym w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. oznacza w konsekwencji brak wymogu określania obszaru analizowanego i sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy rozporządzenia, które jest aktem wykonawczym do ustawy, nie mogą modyfikować rozwiązań prawnych zawartych w ustawie. Wynikające z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. zwolnienie z obowiązku sporządzania w niniejszej sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oznacza, że w ogóle brak było podstaw do określenia w zaskarżonej decyzji takich parametrów, jak linia zabudowy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku czy geometria dachu ze wskazaniem układu połaci dachowych, kątów nachylenia i wysokości kalenicy, i to zwłaszcza w sposób nie mający oparcia w treści wniosku inwestora. W przypadku zabudowy zagrodowej brak bowiem przypisu prawa powszechnie obowiązującego, który nakładałby obowiązek wyznaczania w decyzji o warunkach zabudowy takich parametrów. Zasadność ich wyznaczenia mogłaby wynikać ewentualnie z treści wniosku inwestora i zasady związania organu tym wnioskiem, jeżeli inwestor o wyznaczenie takich parametrów by wystąpił. W przeciwnym razie usytuowanie projektowanej zabudowy na działce powinno być zdeterminowane wyłącznie przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego - stosowane na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, a zawarte w szczególności w ustawie o drogach publicznych (jeśli idzie o odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi publicznej; ale już nie drogi wewnętrznej), a także rozporządzeń: Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) oraz Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 81). Przesądza o tym treść art. 54 pkt 2 u.p.z.p. stosowana odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na zasadzie art. 64 ust. 1 u.p.z.p., która wskazuje, że treść decyzji w zakresie warunków i szczegółowych wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego powinna spełniać wymagania wynikające z przepisów odrębnych. Tymczasem ani z treści wniosku inwestora, który zainicjował postępowanie w niniejszej sprawie, ani z późniejszych jego oświadczeń nie wynikają jakiekolwiek parametry wnioskowanej inwestycji, które pomimo tego organ w sposób konkretny ustalił w decyzji. Inwestor we wniosku ubiegał się o ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego w granicy z działką nr [..] w istniejącym siedlisku rolnym na działce nr [..]. We wniosku wskazał na dostęp do drogi publicznej, warunki dostępu do infrastruktury technicznej oraz powierzchnię gospodarstwa. Poza tym, wbrew wymogom art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie scharakteryzował w ogóle planowanej inwestycji poprzez określenie charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym docelowych gabarytów projektowanego obiektu budowlanego oraz charakterystycznych parametrów technicznych tej inwestycji. Nawet ze złożonej przez inwestora do akt sprawy wraz z wnioskiem mapy przedstawiającej orientacyjne usytuowanie budynków w siedlisku inwestora nie wynika, który z budynków podlegać ma przekształceniu poprzez rozbudowę, przebudowę i nadbudowę. Nie można tego ustalić na podstawie przedłożonej mapy w sposób niewątpliwy, albowiem na mapie uwidocznione są dwa obiekty budowlane usytuowane przy granicy z działką nr [..]. Wszystko to wskazuje, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalonych parametrów zabudowy, tj. linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku oraz geometrii dachu, utrzymane w mocy przez Kolegium, było całkowicie arbitralne i nie znajdowało oparcia ani w treści wniosku inwestora, ani w dotychczasowym przebiegu postępowania, gdyż żaden z organów nie podjął próby uzupełnienia wniosku inwestora o wymagane elementy. Tym samym doszło do naruszenia, obok powołanego wcześniej art. 61 ust. 4 u.p.z.p., również art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z którego wynika, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wszczyna się na wniosek zainteresowanego podmiotu, a nie z własnej inicjatywy organu orzekającego, a więc że to wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania zawartego we wniosku (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2012 r., II SA/Lu 564/12, dostępny na stronie https://orzecznia.nsa.gov.pl). Nie ustalając precyzyjnie woli inwestora co do określenia wskazanych parametrów, organy dopuściły się także naruszenia obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Jednocześnie Sąd uznał zarzuty sformułowane w skardze za niezasadne i nie mające wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić bowiem należy, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie obejmuje nie tylko przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ale również przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, w tym przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018, II OSK 756/16, LEX nr 2449127). Wskazać również należy, że na podstawie przepisów u.p.z.p. w decyzji o warunkach zabudowy można dopuścić sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, ale jest to tylko dopuszczalna możliwość usytuowania budynku, jeżeli budynek zostanie zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych. Oznacza to, że decyzja taka wiąże jedynie organ administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie, w jakim realizacja inwestycji nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego obszaru, na którym ma być zrealizowana budowa. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów rzędnych i wzajemnych odległości obiektów (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Tak więc decyzja o warunkach zabudowy (lokalizacji celu publicznego) dopuszczająca usytuowanie budynku w odległości innej od granicy z sąsiednią działką, niż określona w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., nie wiąże bezwzględnie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2108 r., II OSK 846/16, LEX nr 2476080; uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 lutego 2017 r., II OPS 3/16, LEX nr 2231085). Dopuszczalne zatem było określenie w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem jej lokalizację w granicy z działką sąsiednią. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji wezwie inwestora do wskazania charakterystycznych parametrów technicznych planowanej inwestycji, sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy wraz z gabarytami obiektu, w tym wyjaśnienia, którego budynku ona dotyczy, z uwidocznieniem tego na mapie, i uwzględni jego stanowisko w powyższych kwestiach, o ile podane przez inwestora parametry nie będą pozostawać w sprzeczności z przepisami odrębnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.