II SA/Gd 242/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółdzielni Mieszkaniowej w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie opłaty za wycięcie drzew oddala skargę. "A" Spółdzielnia Mieszkaniowa w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 13 czerwca 2016 r. umarzającą postępowanie w sprawie umorzenia opłaty ustalonej wobec skarżącej Spółdzielni w pkt. 3 decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 lipca 2009 r. w wysokości 128 161,90 zł z tytułu usunięcia 7 sztuk drzew. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 13 lipca 2009 r. Prezydent Miasta w pkt. 1 zezwolił "A" Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w G. na usunięcie 11 sztuk drzew zindywidualizowanych co do gatunków. W pkt. 2 decyzji organ ustalił termin wycinki drzew i krzewów, który następnie dwukrotnie – decyzją z dnia 7 grudnia 2009 r. i decyzją z dnia 5 lutego 2011 r. na wniosek Spółdzielni był zmieniany. W pkt. 3 ustalono opłatę z tytułu usunięcia drzew w wysokości 128 161,90 zł, której wpłatę, zgodnie z pkt. 5 decyzji odroczono na okres 3 lat od dnia realizacji nasadzeń rekompensujących wskazanych w pkt 6 decyzji. W pkt 6 decyzji zobowiązano Spółdzielnię do posadzenia 15 sztuk drzew ozdobnych na administrowanym terenie, w terminie do dnia 30 września 2010 r. Ustalono również, że drzewa przeznaczone do nasadzeń powinny być dobrej jakości, co najmniej 3 - krotnie szkółkowane, z wyraźnym przewodnikiem i posiadać obwody pni co najmniej 15 cm. Ponadto nakazano, żeby drzewa posadzić w dołach zaprawionych żyzną ziemią z domieszką hydrożelu oraz objąć je opieką pielęgnacyjną przez trzy sezony wegetacyjne. W pkt. 7 decyzji zobowiązano stronę do powiadomienia organu o wykonaniu nasadzeń. "A" Spółdzielnia Mieszkaniowa w zgłoszeniu z dnia 21 czerwca 2010 r. wyjaśniła, że dokonała nasadzeń 15 sztuk drzew ozdobnych na administrowanym przez nią terenie tj. 3 sztuk jabłoni purpurowej - przy ul. [...],1 sztuki jabłoni purpurowej - przy ul. [...], 1 sztuki klonu jesionolistnego i 2 sztuk śliwy Pissarda - przy ul. [...], 1 sztuki wierzby mandżurskiej i 2 sztuk jarząbu pospolitego - przy ul. [...], 1 sztuki wierzby mandżurskiej - przy ul. [...], 3 sztuk jarząbu pospolitego - przy ul. [...] oraz 1 sztuk ww. jarząbu przy ul. [...]. Protokół sporządzony z oględzin przeprowadzonych przez pracowników Biura Ogrodnika Miasta w dniu 22 września 2010 r., w obecności przedstawicieli Spółdzielni, którzy protokół ten podpisali, ujawnił, że na terenie administrowanym przez "A" Spółdzielnię Mieszkaniową zobowiązany posadził 15 drzew ozdobnych gatunków: 4 sztuki jarząbu szwedzkiego, 4 sztuki jabłoni ozdobnej, 2 sztuki śliwy wiśniowej "Pissardii", 1 sztuki klonu jesionolistnego oraz 4 sztuki irgi szczepionej na pniu, o obwodach pni od 4 cm do 11 cm mierzonych na wysokości 100 cm od poziomu gruntu. Stwierdzono, że młode drzewa zostały ustabilizowane na czas ich ukorzeniania poprzez palikowanie z zabezpieczeniem przed ocieraniem taśmami elastycznymi, co potwierdza dokumentacja zdjęciowa dołączona do protokołu. W piśmie z dnia 22 września 2010 r. Biuro Ogrodnika Miasta wskazało, że drzewa posadzone w ramach orzeczonych nasadzeń rekompensujących mają obwody pni mniejsze niż orzeczono w decyzji. W toku kolejnych oględzin, w dniu 14 listopada 2013 r., mających na celu kontrolę nasadzeń rekompensujących po upływie trzech latach od dnia ich wykonania, pracownicy Biura Ogrodnika Miasta stwierdzili, że na terenie administrowanym przez Spółdzielnię obecność 14 sztuk drzew, w tym: 4 sztuk jarzębów o obwodach pni 15 cm, 11 cm, 10,5 cm i 11 cm; 4 sztuk jabłoni o obwodach pni 6,5 cm, 6,0 cm, 5,5 cm i 6,0 cm; 2 sztuki śliw o obwodach pni 16,5 cm i 11,5 cm; 1 sztuka klonu "Flamingo o obwodzie pnia 17,5 cm oraz 3 sztuki irg szczepionych o obwodach pni 6,0 cm, 4,0 cm, 4,0 cm. Stwierdzono, że nasadzenia te zachowały żywotność. Nie stwierdzono obecności 1 sztuki irgi szczepionej na pniu, która uschła zgodnie z wyjaśnieniem uprawnionego przedstawiciela wnioskodawcy. W zamian posadzona została 1 sztuka klonu o obwodzie pnia 15,5 cm, który zachował żywotność. Zgodnie ze stanowiskiem Biura Ogrodnika Miasta posadzone przez "A" Spółdzielnię Mieszkaniową drzewa na terenie przez nią administrowanym mają nieprawidłowo wykształcone przewodniki i są złej jakości, wobec czego nie są one wystarczającą rekompensatą przyrodniczą. Pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. Prezydent Miasta zawiadomił "A" Spółdzielnię Mieszkaniową o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia opłaty ustalonej w punkcie 3 decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. naliczonej w związku z usunięciem 7 sztuk drzew. Następnie decyzją wydaną w dniu 12 grudnia 2014 r. Prezydent Miasta orzekł o pobraniu od "A" Spółdzielni Mieszkaniowej opłaty ustalonej w punkcie 3 decyzji z dnia 13 lipca 2009 r., zmienionej decyzjami z dnia 7 grudnia 2009 r. i z dnia 5 lutego 2011 r., w związku z usunięciem 7 sztuk drzew. Decyzją z dnia 22 września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2014 r. uznając na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, że organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew posiada kompetencje i podstawę prawną do wydania jedynie decyzji o umorzeniu należności z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek, o których stanowi art. 84 ust. 5 tej ustawy. W sytuacji, gdy nasadzenia zamienne nie zachowały żywotności w okresie do 3 lat od daty ich posadzenia, posiadacz nieruchomości jest zobowiązany do niezwłocznego uiszczenia opłaty za usunięte drzewa (art. 84 ust. 5a ustawy). Kolejną decyzją, z dnia 13 czerwca 2016 r. Prezydent Miasta orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie umorzenia opłaty "A" Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w G. ustalonej w punkcie 3 decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. Organ ustalił, że Spółdzielnia zamiast 15 sztuk drzew o obwodach pni wynoszących min. 15 cm posadziła drzewa o obwodach pni mniejszych: 6 sztuk drzew o obwodach – 4 cm mierzonych na wysokości 100 cm, 3 sztuki drzew o obwodach – 8 cm, 2 sztuki drzew o obwodach – 7 cm oraz 4 sztuki drzew o obwodach: 6 cm, 9 cm, 10 cm i 11 cm. Żadna z posadzonych roślin nie posiadała minimalnego obwodu pnia wskazanego w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. Nie zaistniały zatem przestanki umożliwiające organowi umorzenie opłaty w wysokości 128 161,90 zł ustalonej w punkcie 3 rozstrzygnięcia, czego skutkiem jest konieczność pobrania opłaty. W odwołaniu "A" Spółdzielnia Mieszkaniowa oprócz zarzutów przeciwko tej decyzji wniosła stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 lipca 2009 r. w punktach 2 i 6, uzasadniając to tym, że w zakresie określającym termin wycięcia drzew oraz wskazującym, że nowe drzewa powinny być dobrej jakości, co najmniej 3 - krotnie szkółkowane, z wyraźnym przewodnikiem i posiadać obwody pni co najmniej 15 cm, decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Powołała się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 663/2007, według którego organ administracji nie może nakładać na stronę terminu dokonania nasadzeń, tym bardziej terminu wycięcia drzew, gdyż nie wynika to z przepisów o ochronie przyrody. Ponadto decyzja o zezwoleniu na wycięcie drzew zostaje skonsumowana z momentem wycięcia drzew i z tą chwilą powstaje obowiązek dokonania nowych nasadzeń. Decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności w częściach dotyczących punktów 2 i 6 decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 lipca 2009 r., zmienionej decyzjami z dnia 7 grudnia 2009 r. i z dnia 5 lutego 2011 r. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lutego 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowił przepis art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w związku z art. 53 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1045) oraz art. 104, 105 i 107 k.p.a. Zgodnie z ustawą zmieniającą z dniem 27 sierpnia 2015 r. weszła w życie zmiana ustawy o ochronie przyrody, w tym art. 84. Na podstawie art. 53 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. do postępowań w sprawach, o których mowa wart. 83-87 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 6-9, stosuje się przepisy dotychczasowe. W konsekwencji zatem w niniejszej sprawie, jako że postępowanie zostało wszczęte pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem 27 sierpnia 2015 r., zastosowanie będzie miał przepis art. 84 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem dokonania nowelizacji. Według tych przepisów, organ mógł odroczyć na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia termin uiszczenia opłaty za ich usunięcie, jeżeli zezwolenia przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami lub krzewami. Tak też organ orzekł w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. Jeżeli przesadzone albo posadzone w zamian drzewa lub krzewy zachowały żywotność po upływie 3 lat od dnia ich przesadzenia albo posadzenia lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów podlega umorzeniu przez organ właściwy do naliczania i pobierania opłat (ust. 5 ustawy). Jeżeli przesadzone albo posadzone inne drzewa lub krzewy nie zachowały żywotności w okresie do 3 lat od dnia przesadzenia lub posadzenia, posiadacz nieruchomości jest obowiązany niezwłocznie do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew (ust. 5a). Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające - oględziny w dniu 22 września 2010 r. wykazały, że Spółdzielnia dokonała nasadzenia 15 sztuk drzew ozdobnych tj.: 4 sztuk jarząbu szwedzkiego, 4 sztuk jabłoni ozdobnej, 2 sztuk śliwy wiśniowej "Pissardii", 1 sztuk klonu jesionolistnego oraz 4 sztuk irgi szczepionej na pniu, o obwodach pni od 4cm do 11 cm mierzonych na wysokości 100 cm od poziomu gruntu. Bezsporne jest zatem, że żadna z posadzonych roślin nie posiadała minimalnego obwodu pnia wskazanego w orzeczeniu decyzji z dnia 13 lipca 2009 r., tj. 15 cm. Kolejne oględziny przeprowadzone w dniach 7 i 14 listopada 2013 r. przez pracowników Biura Ogrodnika Miasta, po ponad trzech latach od daty wykonania nasadzeń zastępczych, wykazały obecność 14 sztuk drzew (1 sztuka irgi szczepionej uschła), z których 11 nie spełniało wymogów zawartych w przedmiotowej decyzji, posadzone drzewa mają nieprawidłowo wykształcone przewodniki, są złej jakości i z tego powodu nie są one wystarczającą rekompensatą przyrodniczą. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta, że Spółdzielnia nie wywiązała się z obowiązku nasadzenia w terminie do dnia 30 września 2010 r. 15 szt. drzew ozdobnych - dobrej jakości, co najmniej 3 - krotnie szkółkowanych, z wyraźnym przewodnikiem o obwodach pni co najmniej 15 cm. Jak wykazały bowiem oględziny dokonane w dniu 22 września 2010 r. żadne z posadzonych w ramach nasadzeń zastępczych drzew nie posiadało minimalnego obwodu pnia wskazanego w pkt 6 decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. Z kolei oględziny przeprowadzone w dniach 7 i 14 listopada 2013 r. wykazały obecność 14 szt. drzew (1 sztuka irgi szczepionej uschła), z których 11 nie spełniało wymogów zawartych w przedmiotowej decyzji. Według Kolegium nie stanowiło też spełnienia warunku nałożonego decyzją z dnia 13 lipca 2009 r. późniejsze nasadzenie 1 sztuki klonu o obwodzie pnia 15,5 cm, który zachował żywotność, określone bowiem w decyzji nasadzenia zastępcze miały być dokonane w terminie do dnia 30 września 2010 r. Podejmując czynności faktyczne niezgodne z treścią wydanej w sprawie decyzji ostatecznej, sadząc drzewa nie odpowiadające parametrom wynikającym z decyzji, strona dopuściła się samowolnej jego modyfikacji, do której nie była uprawniona. Nie można uznać działania strony polegającego na późniejszym (w roku 2013), niż to określono w decyzji nasadzeniu zastępczym kolejnego drzewa, za wypełnienie warunku z decyzji z dnia 13 lipca 2009r. Pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem kluczowym dla niego są wyniki pierwszego odbioru, a nie drugiego, dokonanego po trzech latach od dokonania nasadzeń. W tych okolicznościach skoro warunek umorzenia opłaty określonej w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. za usunięcie drzew nie został wypełniony, to opłata nie może zostać umorzona, a "A" Spółdzielnia Mieszkaniowa zobowiązana jest niezwłocznie do jej uiszczenia, stosownie do treści art. 84 ust. 5a ustawy o ochronie przyrody. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że ze względu na regulacje przejściowe mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepis art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody nie przewidywał proporcjonalnego naliczania opłaty w stosunku do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zachowały żywotności. Co do zarzutu naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez brak umorzenia opłaty za usunięcie drzewa - jesionu, za którego zgodnie z tym, przepisem nie jest pobierana opłata - bowiem jak twierdzi skarżąca jesion ten został rażony piorunem, był uszkodzony i nie rokował szans na przeżycie, wyjaśniono, że na obecnym etapie postępowania argument ten nie może wpłynąć na kwestię wysokości należnej do uiszczenia opłaty. Decyzja ustalająca wysokość opłaty m.in. właśnie za usunięcie tegoż jesionu, tj. decyzja z dnia 13 lipca 2009 r. jest decyzją ostateczną. Spółdzielnia dokonując usunięcia tego drzewa, po stwierdzeniu faktu wcześniejszego już obumarcia jesionu na skutek rażenia piorunem, winna była tę okoliczność niezwłocznie zgłosić do organu pierwszej instancji wraz z wnioskiem o ewentualną zmianę decyzji w zakresie ustalenia opłaty za usunięcie przedmiotowego jesionu. Z akt sprawy wynika, że jesion został usunięty w dniu 8 października 2009 r., a pismo informujące o okolicznościach dotyczących tego jesionu Spółdzielnia przedłożyła organowi pierwszej instancji dopiero w dniu 28 stycznia 2014 r., nie zawierając w nim zresztą jakiegokolwiek wniosku o dokonanie zmian w zakresie opłaty za jego usuniecie. Odnośnie wniosku Spółdzielni z dnia 28 stycznia 2014 r. o zmianę decyzji z dnia 26 czerwca 2009 r. w zakresie terminu w trybie art. 154 k.p.a., to Kolegium wyjaśniło, że po pierwsze do takiej ewentualnej zmiany zastosowanie mógłby mieć przepis art. 155 k.p.a., a po drugie zmiana terminu byłaby możliwa przed jego upływem. W niniejszej sprawie Spółdzielnia wystąpiła o zmianę terminu już po jego upływie, w tej sytuacji wymagalna stawała się należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew. Według Kolegium przyjęcie, że możliwa jest dalsza, wsteczna zmiana tego terminu, stanowiłoby obejście prawa. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: 1. naruszenie art. 84 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez brak umorzenia opłaty pomimo, że posadzone w zamian drzewa zachowały żywotność po upływie 3 lat od dnia ich posadzenia; 2. naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez brak umorzenia opłaty za usunięcie drzewa (jesionu), za którego usunięcie zgodnie ze wskazanym przepisem nie jest pobierana opłata; 3. naruszenie art. 84 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, po zmianie ustawy, poprzez jego niezastosowanie, jak i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie i wskazanie w sposób nieprawidłowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwoty, która ma zostać pobrana, 4. naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji co do wniosku z dnia 28 stycznia 2014 r. złożonego przez "A" Spółdzielnię Mieszkaniowa w przedmiocie zmiany decyzji z dnia 13 lipca 2009 r., 5. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 6. naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 8, 9, 11 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji; 7. naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach poprzez jego niezastosowanie; 8. naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zawarcie błędnego pouczeniu, że pomimo iż decyzja jest ostateczna stronie nie przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, tylko wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO. Skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o umorzeniu należności z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew, z ostrożności wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji oraz wnosi o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Według skarżącej organy nie dość wnikliwie rozpoznały sprawę nie uwzględniając faktu, że Spółdzielnia dokonała w rzeczywistości większej ilości nasadzeń niż wskazane w decyzji zezwalającej na wycinkę, a drzewa te zachowały żywotność, co uznać należało za wywiązanie się z nasadzeń kompensujących. Dodatkowo wskazano, że zgodnie z obowiązują ustawą o ochronie przyrody, naliczona opłata jest przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zachowały żywotności lub które nie zostały wykonane zgodnie z zezwoleniem. Jeżeli nawet doszło do niewielkiego przekroczenia terminu nie z winy Spółdzielni to nie może pozostać niezauważone, że rekompensata dla środowiska, jakiej dokonała, przekracza nałożone na nią obowiązki w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że wysokość opłaty orzeczonej do pobrania w zaskarżonej decyzji jest taka sama, jak gdyby Spółdzielnia nie posadziła ani jednego drzewa. Skoro zatem posadziła więcej drzew niż miała obowiązek, przez 3 lata je pielęgnowała oraz poniosła koszty wskazanych prac, to orzeczenie opłaty w wysokości takiej samej, jak gdyby nic nie zrobiła stanowi przekroczenie konstytucyjnych granice proporcjonalności regulacji sankcji administracyjnych. W ocenie skarżącej takie zachowanie organu jest niezgodne z obowiązującą Konstytucją RP, na co wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt SK 6/12. Zdaniem skarżącej Kolegium nie odniosło się do tego, że protokół z dnia 14 listopada 2013 r. jest sporządzony w sposób nieprawidłowy i nie może stanowić dowodu w sprawie, ponieważ nie wynika z niego jaka jest lokalizacja nasadzeń. Nie odniesiono się również do tego, że Spółdzielnia nie otrzymała kopii protokołu z dnia 22 września 2010 r., a zatem nie mogła zweryfikować poprawności sporządzonego protokołu, oraz czy rzeczywiście pracownik Biura Ogrodnika Miasta dokonał kontroli wszystkich nasadzeń zgłoszonych w piśmie z dnia 21 czerwca 2010 r. Zdaniem skarżącej Kolegium nie uwzględniło faktu obumarcia usuwanego jesionu, który stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, w związku z którym ustaloną opłatę za usunięcie drzewa należało zmniejszyć. Pominęło również wniosek skarżącej z dnia 28 stycznia 2014 r. o zmianę lub uchylenie decyzji z dnia 13 lipca 2017 r., który powinien zostać rozpoznany. Według skarżącej zastosowało niewłaściwą podstawę prawną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że opłata za usunięcie drzewa naliczona na ich podstawie byłaby wyższa niż opłata naliczona na podstawie przepisów dotychczasowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniło, że wskazywana nowelizacja ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 grudnia 2016 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017r., nie miała w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż przedmiotowa sprawa nie dotyczy ustalenia opłaty ale jej uiszczenia z powodu braku zrealizowania obowiązku nasadzeń zastępczych. Stwierdziło też Kolegium, że brak właściwego pouczenia o prawie do skargi nie miało wpływu na uszczuplenie uprawnień procesowych skarżącej, która w sposób prawidłowy skorzystała z prawa do skargi. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2017 r., która utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta o umorzeniu postępowania w sprawie umorzenia opłaty ustalonej w stosunku do "A" Spółdzielni Mieszkaniowej w G. w pkt. 3 decyzji z dnia 13 lipca 2009 r., zmienionej co do terminu usunięcia drzew decyzjami z dnia 7 grudnia 2009 r. i z dnia 5 lutego 2011 r., z tytułu zezwolenia na usunięcie 7 sztuk drzew ściśle oznaczonych co do gatunku, której uiszczenie odroczono w pkt. 5 decyzji na okres trzech lat od dnia realizacji nasadzeń kompensujących określonych w pkt. 6 decyzji. Decyzją z dnia 13 lipca 2009 r. zezwolono skarżącej Spółdzielni na usunięcie 11 sztuk drzew określonych co do gatunku (pkt 1), ustalono termin wycinki (pkt 2), ustalono opłatę z tytułu usunięcia 7 sztuk drzew w kwocie 128 161,90 zł (pkt 3), której uiszczenie w pkt. 5 odroczono na okres 3 lat od dnia realizacji nasadzeń rekompensujących wskazanych w pkt. 6 rozstrzygnięcia. W pkt. 6 tej decyzji zobowiązano Spółdzielnię do posadzenia 15 sztuk drzew ozdobnych na administrowanym przez nią terenie, w terminie do dnia 30 września 2010 r. Określono przy tym, że drzewa przeznaczone do nasadzeń powinny być dobrej jakości, co najmniej 3 – krotnie szkółkowane, z wyraźnym przewodnikiem i posiadać obwody pni co najmniej 15 cm. Nadto określono, że drzewa należy posadzić w dołach zaprawionych żyzną ziemią z domieszką hydrożelu oraz objąć je opieką pielęgnacyjną przez trzy sezony wegetacyjne. Decyzja Prezydenta Miasta podjęta została na podstawie art. 83 ust. 1 i 3, art. 84 ust. 1-3, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 86 ust. 1 pkt 4, 9, 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm.). Rozważając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy przepisy prawa materialnego, ustawy o ochronie przyrody, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta. Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1045), dokonała nowelizacji brzmienia przepisów regulujących usuwanie drzew i krzewów. Zgodnie jednak z przepisem art. 53 ust. 1 tej ustawy, w postępowaniu prowadzonym w sprawie niniejszej, jako wszczętym i niezakończonym decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie przepisów zmieniających (art. 29 pkt 6-9 ustawy zmieniającej), czyli przed dniem 28 sierpnia 2015 r., zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym, skoro wszczęcie niniejszego postępowania administracyjnego miało miejsce w dniu 29 stycznia 2014 r. i nie zostało zakończone decyzja ostateczną do dnia 28 sierpnia 2015 r. organ odwoławczy trafnie poddał analizie przepisy art. 84 ust. 1-6 ustawy o ochronie przyrody, według stanu prawnego sprzed dokonanej zmiany. Według art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta na wniosek właściciela nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest jej właścicielem – do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wydaje wojewódzki konserwator zabytków (ust. 2.). Wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów (ust. 3). Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. Opłaty nalicza i pobiera organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów (ust. 2). Opłaty za usunięcie drzew lub krzewów oraz termin ich usunięcia, przesadzenia lub posadzenia innych drzew lub krzewów ustala się w wydanym zezwoleniu (ust. 3). Organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów odracza, na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia, termin uiszczenia opłaty za ich usunięcie, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami lub krzewami (ust. 4). Na podstawie art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, jeżeli przesadzone albo posadzone w zamian drzewa lub krzewy zachowały żywotność po upływie 3 lat od dnia ich przesadzenia albo posadzenia lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów podlega umorzeniu przez organ właściwy do naliczania i pobierania opłat. Konsekwencją odroczenia terminu płatności jest konieczność powrotu do sprawy opłaty za usunięcie po upływie terminu odroczenia, a to celem ustalenia, czy nałożony obowiązek został wykonany, a jeśli tak, to czy przesadzone lub nasadzone zastępczo drzewa lub krzewy zachowały żywotność, a jeśli nie, to z jakiej przyczyny. Jest to jednak całkowicie nowe postępowanie administracyjne, tylko bowiem w ramach sformalizowanego postępowania administracyjnego (wyjaśniającego) organ może dokonać wiążących ustaleń. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta decyzją z dnia 13 lipca 2009 r. zezwolił Spółdzielni na usunięcie 11 sztuk drzew, ustalił opłatę z tytułu usunięcia 7 sztuk drzew, której termin uiszczenia odroczył na okres trzech lat od dnia realizacji nasadzeń kompensujących ściśle określonych w pkt 6 decyzji. Określono również konkretny termin wykonania nasadzeń zastępczych. Oznacza to, że organ w praktyce zastosował instytucję nasadzeń zastępczych wydając zezwolenie pod warunkiem zastąpienia wskazanych w decyzji drzew innymi drzewami. Zwrócić należy uwagę, że przewidziana w art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody instytucja nasadzeń zastępczych, ze względu na złożony charakter, wymaga w procesie jej stosowania indywidualnego podejścia, które organy orzekające w niniejszej sprawie wdrożyły. Jednymi z podstawowych dyrektyw, jakimi należy kierować się w każdym przypadku korzystania ze środowiska, jest wynikająca z art. 5 Konstytucji RP zasada zrównoważonego rozwoju zmuszająca do uwzględniania integracji działań politycznych, gospodarczych i społecznych z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych. W odniesieniu do ochrony drzew i krzewów rosnących poza lasami instrumentem, który ma służyć realizacji tych zapisów, jest wynikająca z postanowień art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody konieczność poniesienia opłat za korzystanie ze środowiska w przypadku usuwania na podstawie zezwolenia drzew i krzewów, których obowiązek uiszczenia może zostać odroczony, gdy w zezwoleniu przewidziano przesadzenie drzew i krzewów w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami lub krzewami. Na organie właściwym do orzekania w przedmiocie zezwoleń na usuwanie drzew i krzewów spoczywa obowiązek zindywidualizowanej oceny właściwej formy kompensacji przyrodniczej, która zachodzi wówczas, gdy za drzewa lub krzewy posadzone "na stałe" będą wykonane nowe nasadzenia o takim samym charakterze. W związku z tym organ uprawniony jest do szczegółowego określenia przedmiotu nasadzeń zastępczych, z określeniem ich ilości i miejsca nasadzenia, a także innych parametrów, w tym wielkości, obwodów pni, które mają wymierny wpływ na skuteczność kompensacji przyrodniczej. Nie bez znaczenia dla osiągnięcia prawidłowej kompensacji przyrodniczej jest również termin wykonania nasadzeń zastępczych, uwzględniający uwarunkowania pór roku i charakterystykę roślin. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, w świetle dyspozycji art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, sprowadza się zatem do sprawdzenia w pierwszej kolejności, czy określony w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. obowiązek nasadzeń zastępczych, o ustalonej liczbie i określonych ściśle cechach (parametrach), został prawidłowo wykonany. Następnie organ winien był ustalić, czy prawidłowo wykonane nasadzenia zastępcze zachowały swoją żywotność bądź, jeśli żywotności nie zachowały, to czy z przyczyn zależnych czy też niezależnych przez posiadacza nieruchomości. Zgodnie bowiem z przepisem art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, opłata za zezwolenie na usunięcie drzew i krzewów podlega umorzeniu tylko w razie zachowania żywotności przez prawidłowo zrealizowane nasadzenia zastępcze. Taki kierunek wykładni art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody jest prawidłowy i współgrający z wykładnią systemową i celowością art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, dopuszczającą ścisłe precyzowanie obowiązku dokonania nasadzeń zastępczych poprzez wskazanie np. gatunków drzew czy też innych parametrów, jakie mają spełniać. Precyzyjne bowiem ustalenie warunku w postaci nasadzeń zastępczych ma znaczenie dla możliwości jego wykonania, a tym samym właściwej kompensacji przyrodniczej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1516/13, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 1097/16 wyjaśnił, że zasadniczym celem art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody było zobowiązanie organów właściwych do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, do zachowania oraz odnawiania zasobów, tworów i składników przyrody. Nie budziło wątpliwości NSA, że nasadzenia zastępcze są rozwiązaniem korzystniejszym dla ochrony przyrody niż zezwolenie oparte na rekompensacie w postaci zobowiązania do dokonania opłaty. Ochrona przyrody, do jakiej zobowiązane zostały organy faktycznie oznacza, że funkcjonalnie uzasadnione będzie precyzyjne wskazanie gatunków drzew i krzewów oraz wyraźne określenie specyfikacji nasadzeń, które będą w stanie zrekompensować szkody w środowisku, jakie nastąpią w wyniku usunięcia zdrowych już istniejących. W kontekście powyższego zarzuty skarżącej o braku podstaw prawnych do sprecyzowania szczegółowych warunków nasadzeń zastępczych sąd uznał za niezasadne i pomimo tego, że nie odnoszą się one do istoty kontrolowanej decyzji, ale do decyzji z dnia 13 lipca 2009 r., ze względu na ich powiązanie należało się do nich odnieść. Dodatkowo sąd zaznacza, co jest wiadomym z urzędu, że odmowa stwierdzenia nieważności tej decyzji, przywołana na wstępie uzasadnienia, została zaakceptowana przez tutejszy sąd, który nieprawomocnym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 240/17 oddalił skargę "A" Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lutego 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 2 stycznia 2017 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności w częściach dotyczących pkt. 2 i 6 decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 lipca 2009 r., zmienionej decyzją z dnia 7 grudnia 2009 r. oraz decyzją z dnia 5 lutego 2011 r. W konsekwencji przedstawionego stanowiska sąd uznał, że organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy zweryfikowały w terenie stan zrealizowanych przez skarżącą nakazanych nasadzeń zastępczych i uznały, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku wykonania nasadzeń rekompensujących zgodnie z pkt. 6 decyzji. Protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 22 września 2010 r. przez Ogrodnika Miasta, w obecności przedstawiciela skarżącej, potwierdził, że Spółdzielnia dokonała nasadzeń 15 sztuk drzew, spośród których żadne nie osiągnęło parametrów określonych w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r., to znaczy żadne z drzew nie miało obwodu pnia co najmniej 15 cm. Kolejne oględziny przeprowadzone w dniach 7 i 14 listopada 2013 r. potwierdziły obecność nowych nasadzeń w liczbie 14 sztuk drzew, spośród których tylko 3 sztuki osiągnęły obwód pnia co najmniej 15 cm. Nadto w ocenie wyspecjalizowanego pracownika organu (Ogrodnika Miasta) przeprowadzającego oględziny, wszystkie wskazane drzewa mają nieprawidłowo wykształcone przewodniki, są złej jakości i z tego powodu nie stanowią wystarczającej rekompensaty przyrodniczej. Stwierdzono też, że wszystkie drzewa zachowały żywotność. Wyjaśniono, że 1 sztuka irgi szczepionej uschła, a w zamian za nią Spółdzielnia już po terminie wyznaczonym w decyzji dokonała nowego nasadzenia sadzonki o obwodzie wymaganym decyzją. Zdaniem sądu ujawnione okoliczności faktyczne, ustalone w trakcie oględzin, których skarżąca biorąca udział w przeprowadzeniu tych dowodów nie zakwestionowała, uzasadniały stwierdzenie przez organ braku możliwości umorzenia naliczonej w decyzji opłaty za usunięcie drzew. W ocenie sądu organy prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego w trybie art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, mającego doprowadzić do umorzenia opłaty orzeczonej w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. Zdaniem sądu celem nałożenia obowiązku nasadzeń zastępczych jest wyrównanie uszczerbku w przyrodzie, które z punktu widzenia wymogów ochrony przyrody jest korzystniejsze niż uiszczenie opłaty z tytułu uszczuplenia drzewostanu. Dla właściwej kompensacji przyrodniczej kluczowe znaczenia ma nie tylko miejsce i ilość nasadzeń zastępczych oraz zachowanie przez nie żywotności, ale również ich parametry i termin realizacji. Dopiero bowiem kumulatywne spełnienie tych wszystkich wymogów daje gwarancję zrekompensowania strat w środowisku przyrodniczym spowodowanych wycinką drzew lub krzewów. W konsekwencji zachowanie wroniości przez nasadzenia zastępcze o cechach obiegających od wymaganych decyzją z dnia 13 lipca 2009 r. nie mogło według sądu stanowić wypełnienia przesłanek umorzenia opłaty z art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody. Skoro organ, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, określił termin wykonania nasadzeń zastępczych oraz precyzyjnie określił ich parametry, to tylko terminowe i jakościowo zgodne z treścią obowiązku wykonanie nasadzeń zastępczych można było uznać za wypełniające dyspozycję art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, czego zabrakło w niniejszej sprawie. W tej sytuacji zatem nawet zachowanie żywotności przez dokonane nasadzenia zastępcze, które nie spełniają warunków określonych w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r., czego też obecni w trakcie oględzin przedstawiciele Spółdzielni nie zakwestionowali, nie mogło być uznane za prawidłowe wykonanie nasadzeń zastępczych spełniające pożądaną funkcję kompensacyjną. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie potwierdza, że skarżąca nie kwestionowała stwierdzonych parametrów i właściwości nasadzeń zastępczych odbiegających od wymaganych w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. Skarżąca jednak bezzasadnie upatrywała możliwości umorzenia ustalonej opłaty pomimo tego, powołując się na dokonane nowe nasadzenia, po upływie terminu wyznaczonego w decyzji do nasadzeń zastępczych, w zamian za uschłą irgę szczepioną. W tych okolicznościach jednak dokonanie powtórnych nasadzeń, po upływie terminu nie miało znaczenia dla osiągnięcia celu przyrodniczego i było irrelewantne prawnie. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości wykonania powtórnych nasadzeń kompensujących i ponownego odroczenia płatności należnej za usunięte drzewa. Z tego powodu również wniosek skarżącej o zmianę decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. w zakresie ustalonego tam terminu odroczenia uiszczenia opłaty, który został wniesiony przez skarżącą w piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r., czyli po blisko czterech latach od upływu terminu wykonania nasadzeń zastępczych, nie mógłby zostać uwzględniony. Po upływie określonego w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. terminu odroczenia opłaty stała się ona wymagalna. Niemniej sąd zaznacza, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym organy nie naruszyły art. 155 k.p.a., ponieważ nie mogły go zastosować. Kontrolowane postępowanie administracyjne jest postępowaniem zwyczajnym, natomiast przepis art. 155 k.p.a. kreuje postępowania nadzwyczajne. Co do zarzutu naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w zakresie braku umorzenia opłaty za usunięcie 1 sztuki jesionu, za którego według skarżącej nie należało określać opłaty za jego usunięcie w związku z jego uszkodzeniem i brakiem rokowań na żywotność tego drzewa, sąd również uznał go za niezasadny. W istocie bowiem zarzut ten zmierza do podważenia wysokości opłaty z tytułu usunięcia drzew ustalonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 13 lipca 2009 r., zmienionej opisanym wyżej decyzjami co do terminu wycinki, która nie została w żadnym z trybów nadzwyczajnych wyeliminowana z obrotu prawnego i nadal w nim funkcjonuje. Przedmiot kontrolowanego postępowania administracyjnego nie odnosi się do wysokości ustalonej w 2009 r. opłaty, ale do zweryfikowania warunków jej umorzenia, po upływie okresu odroczenia jej płatności. Jest to zatem nowe, inne postępowanie administracyjne dotyczące zbadania wyłącznie kwestii zaistnienia podstaw do umorzenia opłaty ustalonej w decyzji ostatecznej. Wobec tego zarzut odnoszący się do niezastosowania przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Jeśli w ocenie skarżącej zachodziły w odniesieniu do stanu jesionu okoliczności wypełniające hipotezę wskazanego przepisu, mogła ona była skorzystać z instrumentów umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej i jej zmianę w pożądanym kierunku, czego jednak w związku ze stanem jesionu nie uczyniła. Za niezasadny sąd uznał zarzut skargi odnoszący się do niezastosowania przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach (Dz. U. z 2016 r., poz. 2249), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. Przepis art. 4 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 1 (ustawy o ochronie przyrody), wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że opłata za usunięcie drzewa naliczona na ich podstawie byłaby wyższa niż opłata naliczona na podstawie przepisów dotychczasowych. Wskazana ustawa nowelizująca nie miała w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż kontrolowana decyzja nie dotyczy ustalenia opłaty za zezwolenie na wycinkę drzewa, ale jej uiszczenia w związku z brakiem zrealizowania obowiązku nasadzeń zastępczych. Również zarzut braku zastosowania proporcjonalności w obliczaniu opłaty od zezwolenia na usunięcie drzew nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis art. 84 ust. 5 w brzemieniu obowiązującym od dnia 28 sierpnia 2015 r., tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. zmieniającej m.in. ustawę o ochronie przyrody, nie miał w niniejszej sprawie zastosowania ze względu na dyspozycję przepisu przejściowego art. 53, nakazującego do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie przepisów nowelizujących, stosować przepisy dotychczasowe, które nie przewidywały proporcjonalnego przeliczania opłaty w stosunku do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zachowały żywotności. Według obowiązującego w dacie procedowania w kontrolowanym postępowaniu art. 84 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody organ nie miał możliwości uwzględnienia częściowego zachowania żywotności przez nowe nasadzenia i proporcjonalnego przeliczenia naliczonej opłaty. W niniejszej sprawie kwestia ta ma zresztą charakter uboczny, ponieważ prawidłowo ustalono, że dokonane tu nasadzenia zastępcze w całości nie odpowiadały wymaganiom określonym w decyzji z dnia 13 lipca 2009 r. Sąd podziela zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji błędnego pouczenia o braku prawa do wniesienia skargi stwierdzając jednocześnie, że nie miało ono żadnego wpływu na wynik sprawy. Pomimo bowiem błędnego pouczenia skarżąca Spółdzielnia skorzystała z uprawnienia do wniesienia skargi i wszczęcia tym samym sądowoadministracyjnej kontroli legalności kwestionowanej decyzji, a wobec tego jej uprawnienia procesowe nie zostały uszczuplone i nie miało to wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też uchybień procesowych w zakresie gromadzenia i analizy dowodów, które stały się podstawą do ustaleń faktycznych i podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., przez co organ nie naruszył wymienionych w skardze przepisów art. 8, 9 i 11 k.p.a. Niezasadne jest też naruszenie art. 7 k.p.a., organ orzekał kierując się zasadą praworządności, na podstawie przepisów właściwych dla prowadzonego postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), oddalił skargę jako niezasadną.