II SA/Gd 246/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: WSA Mariola Jaroszewska NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w 27 maja 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Kolegium Odwoławczego w G z dnia 27 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia odwołania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zasiłku okresowego oddala skargę. Decyzją z dnia 29 września 2009 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją ostateczną z dnia 12 września 2008 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania B. P. świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego ze względu na bezrobocie. B. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt [...], działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając postanowienie Kolegium wskazało, że wynikająca z art. 6 k.p.a. zasada praworządności, nakłada na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 57 § 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Organ ustalił, że decyzja z dnia 29 września 2009 r., nr [...] została skutecznie doręczona odwołującemu się w dniu 10 października 2009 r. W związku z powyższym termin na złożenie odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 11 października 2009 r. a upłynął w dniu 24 października 2009 r. Odwołanie datowane na dzień 23 października 2009 r. zostało złożone przez stronę osobiście w biurze podawczym Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. w dniu 26 października 2009 r. a więc z uchybieniem terminu, co wynika z prezentaty Kancelarii Ogólnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz informacji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. Organ wskazał, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Gdy organ odwoławczy stwierdzi, że środek odwoławczy został złożony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania lecz ma obowiązek zastosowania się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że sformułowane przez ustawodawcę kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Rozpoznanie bowiem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. wniósł B. P. stwierdzając, że postanowienie Kolegium rażąco narusza przepis art. 57 § 4 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W niniejszej sprawie ostatni dzień terminu przypadał na sobotę, a więc dzień ustawowo wolny od pracy, zatem wniesienie odwołania w poniedziałek 26 października 2009 r. nastąpiło w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta w myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., stanowiący, iż organ w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a. jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W ocenie Sądu sobota nie stanowi dnia wolnego od pracy w rozumieniu cytowanego przepisu. Zastosowanie niniejszego przepisu prowadzić musi do wskazania w obowiązującym systemie prawnym przepisu ustawy (aktu zrównanego z ustawą), który uznaje konkretny dzień jako dzień "wolny od pracy". Pojęcie dnia wolnego wyjaśnia ustawa z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4 poz. 28 ze zm.), poprzez wskazanie, że dniami wolnymi od pracy są: 1 stycznia - Nowy Rok, pierwszy dzień Wielkiej Nocy, drugi dzień Wielkiej Nocy, 1 maja - Święto Państwowe, 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja, pierwszy dzień Zielonych Świątek, dzień Bożego Ciała, 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, 1 listopada - Wszystkich świętych, 11 listopada - Narodowe święto Niepodległości, 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia i 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia oraz niedziele. W ustawie tej, ani innym akcie prawnym rangi ustawy sobota nie jest wymieniona jako dzień wolny od pracy. W uchwale z dnia 25 kwietnia 2003 r. składu 7 Sędziów, III CZP 8/03, podjętej przez Izbę Cywilną Sądu Najwyższego wskazano, że sobota nie jest dniem ustawowo uznanym za dzień wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c. (OSNC 2004/1/1). Sąd podziela stanowisko zawarte we tej uchwale. Podobne stanowisko zajęły również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt I OSK 60/07 (Lex Nr 360279), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 lutego 2009 r. sygn. akt III S.A./Kr 940/08 (Lex 519803), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt I S.A./Wa 135/09 (Lex Nr 552526), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 29 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV S/GL 943/07 (Lex Nr 497596). W ocenie Sądu brak jest podstaw by sobotę w aktualnym stanie prawnym uznawać za dzień ustawowo wolny od pracy, gdyż wykładnia taka stoi w oczywistej sprzeczności z treścią art. 57 § 4 k.p.a. Sąd podziela stanowisko, iż istnieją uzasadnione argumenty do dokonania zmiany ustawy w tym zakresie i dostosowania przepisów k.p.a. do regulacji przewidzianych w art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz art. 12 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), gdzie wprost wskazuje się, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się dzień następny. Konieczność wprowadzenia takiego odrębnego uregulowania dotyczącego sobót w cytowanych przepisach świadczy dodatkowo o tym, iż dzień ten nie jest przez ustawodawcę uznawany za dzień ustawowo wolny od pracy, a wskazane regulacje nie mogą nie mogą służyć rozszerzającej wykładni innych, nieodsyłających do nich przepisów. W ocenie Sądu wobec braku analogicznego uregulowania w k.p.a., brak jest podstaw do skutecznego zarzucenia organowi administracji, iż stosując art. 54 § 4 k.p.a. dopuścił się naruszenia prawa procesowego. Wykładnia tego unormowania nie powinna bowiem pozostawać w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Wydane postanowienie nie narusza zatem prawa. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest również odmienne stanowisko odnośnie interpretacji treści art. 57 § 4 k.p.a. dopuszczające uznanie, iż sobota stanowi dzień wolny od pracy w oparciu o funkcjonalną wykładnię tego przepisu. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2006 r. sygn. S.A./Wa 831/05 Lex Nr 197589) W sytuacji, gdy w orzecznictwie sądowym istnieją rozbieżności interpretacyjne art. 57 § 4 k.p.a., uznać należy, iż skarżący miał prawo przypuszczać, iż dokonuje czynności w terminie i dopiero z treści niniejszego wyroku dowiedział się o tym, iż uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Strona postępowania administracyjnego może bowiem w takiej sytuacji pozostawać w niezawinionym przekonaniu, że sobota jest traktowana jak dzień ustawowo wolny od pracy w postępowaniu przed organami administracji publicznej na podstawie przepisów k.p.a. Zdaniem Sądu, okoliczność ta uzasadniać może przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zatem skarżący może jeszcze złożyć wniosek o przywrócenie uchybionego terminu na podstawie art. 58 § 1 k.p.a., w przewidzianym w art. 58 § 2 k.p.a. terminie 7 dni od daty doręczenia mu wyroku, co umożliwi mu skuteczna ochronę jego praw jako strony postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.