II SA/Gd 2479/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędziowie Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Ilona Panic, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w G. z dnia 9 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie orzeczenia o niepełnosprawności uchyla zaskarżone postanowienie Orzeczeniem z dnia 26 czerwca 2002r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w G. zaliczył D. G. do osób niepełnosprawnych od dnia 3 roku życia do dnia 30 czerwca 2003r. Odwołanie od powyższego orzeczenia wniosła J. G. matka D. G., nie zgadzając się z pkt V podpkt. 4, który stanowi, iż jej syn nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W uzasadnieniu opisuje ona dolegliwości i przebieg choroby swojego syna, który świadczy o tym, iż wymaga on konieczności stałej i długotrwałej opieki. Postanowieniem z dnia 9 września 2002r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Województwie, na podstawie art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania z dnia 8 sierpnia 2002r. J. G. w sprawie syna D. G. W uzasadnieniu wskazano, że w orzeczeniu Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w G. zawarte było pouczenie o przysługującym prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia. W ocenie organu na podstawie przedłożonych dokumentów należało stwierdzić, iż orzeczenie skarżąca otrzymała 5 lipca 2002r, natomiast odwołanie zostało złożone w dniu 8 sierpnia 2002r. tj. po upływie terminu do wniesienia odwołania, kiedy zaskarżone orzeczenie uprawomocniło się. Skargę na powyższe postanowienie wniosła J. G., wskazując iż orzeczenie organu I instancji otrzymała 5 sierpnia 2002r. a nie jak wskazuje organ 5 lipca 2002r. Skarżąca podkreśla również, iż z powodu długiego oczekiwania na orzeczenie osobiście wybrała się do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w G., gdzie poinformowano ją, że powodem dla którego nie otrzymała jeszcze orzeczenia organu I instancji jest fakt, iż przesyłka ta wróciła z poczty z adnotacją - zły adres ([...] nie jak być powinno [...]). Skarżąca twierdzi, że całe to zdarzenie miało miejsce pod koniec lipca 2002r., zaś w związku z tym, że na orzeczeniu figurował zły adres, musiano wypisać nowe z prawidłowym adresem dziecka. W skazuje, iż prawidłowe orzeczenie odebrała osobiście w dniu 5 sierpnia 2002r. omyłkowo wpisując na pokwitowaniu odbioru datę 5 lipca 2002r. a nie jak być powinno 5 sierpień 2002r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § l prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 kp.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kp.a.). Ponadto stosownie do art. 80 kp.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. Z treści dołączonego do akt administracyjnych orzeczenia I instancji wynika, że skarżąca odebrała je osobiście a jego odbiór potwierdziła czytelnym podpisem z podaniem imienia i nazwiska oraz daty 5.07. 2002r. Tej treści potwierdzenie odbioru uprawniało organ odwoławczy do uznania, że pokwitowanie to spełnia wymogi określone wart. 46 § 1 kpa i stanowi dowód doręczenia skarżącej orzeczenia. W związku z tym, iż odwołanie zostało złożone w dniu 8 sierpnia 2002r., organ uznał, iż złożono je po upływie terminu do wniesienia odwołania. Z powyższego wynika, iż w dacie wydania postanowienia organ II instancji dysponował materiałem dowodowym świadczącym o tym, iż strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Jednak w świetle zarzutów skargi i braku ustosunkowania się do nich przez organ odwoławczy, sąd nie może jednoznacznie ocenić czy odwołanie zostało wniesione w terminie czy też nie. Rzeczą organu odwoławczego było poczynienie w tej mierze odpowiednich ustaleń i oceny a stanowisko organu w/w przedmiocie powinno być zawarte w treści odpowiedzi na skargę. Brak tych ustaleń sprawia, że Sąd nie ma możliwości oceny prawidłowości rozstrzygnięcia oraz zarzutów skarżącej co jest warunkiem sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ administracji winien zwrócić się do organu I instancji o zajęcie stanowiska przez Powiatowy Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w G. czy opisana przez skarżącą w skardze sytuacja miała miejsce (błąd w adresie odbiorcy) i czy faktycznie nastąpił zwrot przesyłki do organu i czy w takiej sytuacji można dokonać ustalenia, że data odbioru orzeczenia została, jak twierdzi skarżąca, wpisana przez nią omyłkowo, co oznaczałoby, że odwołanie wpłynęło w terminie, a następnie podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone -postanowienie.