II SA/Gd 2497/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krystiana K. na uchwałę Rady Gminy w Cz. D. z dnia 3 listopada 1993 r. (...) w przedmiocie uznania za parki wiejskie terenów położonych w Gminie Cz. D., - oddala skargę. Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy w Cz. D. działając na podstawie art. 47 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 września 1980 r. w sprawie zasad uznawania terenów zadrzewionych na obszarach wsi za parki wiejskie, ochrony tych parków i zarządzania nimi /Dz.U. nr 21 poz. 80/, uznała za parki wiejskie tereny zadrzewione położone we wsiach: 1/ J. - oznaczony w ewidencji gruntów nr działki 110 P na powierzchni 1,46 ha LsV, będący własnością Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, 2/ M. - oznaczony w ewidencji gruntów nr działki 9/14 na powierzchni 2,67 ha LsIV, będący własnością Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, 3/ M. - oznaczony w ewidencji gruntów nr działki 15 P na powierzchni 4,22 ha LsIV, będący własnością Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, 4/ K. - oznaczony w ewidencji gruntów nr działki 1/4 P na powierzchni 2,89 ha LsIII, będący własnością Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Na terenie uznanym za parki wiejskie wprowadzono zakaz dokonywania wszelkich zmian zagospodarowania parku, wznoszenia budowli, prowadzenia działalności gospodarczej a także zarządziła usunięcie z parku obiektów budowlanych i urządzeń wpływających szkodliwie na jego stan, usuwanie tylko drzew martwych oraz samosiewów naruszających przestrzenny i gatunkowy charakter parku. Zarząd parkami powierzono Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w K. Sekcja Zamiejscowa w S. Uchwałę tę po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i interesu skarżącego zaskarżył Krystian K. Wnosząc o stwierdzenie jej nieważności skarżący zarzuca, iż przedmiotowa uchwała narusza jego uprawnienia konstytucyjne. Działka nr 15/4 P położona we wsi M. a uznana za park wiejski jest własnością skarżącego i jego zdaniem Rada Gminy nie miała prawa co do tej nieruchomości podejmować uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w Cz. D. wnosiła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie zauważyć należy, iż zaskarżona uchwała podjęta została w dniu 3 listopada 1993 r., kiedy skarżący nie był właścicielem nieruchomości położonej w M., a oznaczonej nr 15/4 P. Samo oznaczenie numeracji działki wskazuje na to, iż po podjęciu uchwały doszło do podziału działki. Z treści pisma skarżącego z dnia 23 września 1999 r. kierowanego do Przewodniczącego Rady Gminy w Cz. D. wynika, iż właścicielem przedmiotowej nieruchomości skarżący stał się dopiero 30 lipca 1999 r. o czym świadczy akt notarialny sporządzony przez notariusza Bernardetę P. dnia 30 lipca 1999 r. Repertorium "A" nr 9224. Z powyższego wynika, iż w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały skarżący nie miał żadnego interesu prawnego do zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74/. Z treści art. 47 ust. 1 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska - publ. jak wyżej, wynika iż jako parki wiejskie obejmuje się nie tylko tereny na obszarach wsi pokryte drzewostanem o charakterze parkowym stanowiące własność jednostki gospodarki uspołecznionej ale także będące w ich użytkowaniu. Co więcej Rada Gminy stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy była władna uznać za parki wiejskie tereny stanowiące własność osób fizycznych jeżeli na terenach tych znajduje się starodrzew z wyłączeniem terenów służących kultowi religijnemu, cmentarzom i sadom. W tej kwestii szczegółowo regulacje zawiera Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 września 1980 r. w sprawie zasad uznawania terenów zadrzewionych na obszarach wsi za parki wiejskie, ochrony tych parków i zarządzania nimi /Dz.U. nr 21 poz. 80/. Jeżeli zatem skarżący uważa, iż aktualny stan faktyczny pozostaje w kolizji z treścią zaskarżonej uchwały winien zabiegać o jej zmianę w odrębnym postępowaniu. Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA oddalił skargę.