II SA/Gd 252/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2012 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Spółka z o.o. w G. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2012 r., którą uchylona została decyzja Prezydenta Miasta z dnia 6 września 2011 r., odmawiająca uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 26 stycznia 2011 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" wraz z instalacjami wewnętrznymi na terenie nieruchomości obr. 74 dz. nr [...] w rejonie ul. Ł. w G. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż jeśli doszłoby do ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji to zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja ta mogłaby mieć poważne konsekwencje dla strony skarżącej. Decyzja taka mogłaby bowiem prowadzić do uchylenia decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, której beneficjentem jest spółka. To z kolei mogłoby spowodować daleko idące skutki po stronie skarżącej spółki, nie wyłączając konieczności rozbiórki budynku, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Jest to o tyle istotne, że organ II instancji jasno opowiedział się jakie jest jego stanowisko w przedmiocie wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Co więcej, organ II instancji jasno wypowiedział się również na temat statusu prawnego Ł. K. w toku postępowania. Stanowi to niedopuszczalną ingerencję w postępowanie prowadzone przed organem I instancji i może prowadzić do wypaczenia rozstrzygnięcia podjętego przez ten organ. Z przytoczonych wyżej względów konieczne jest w ocenie skarżącej wstrzymanie realizacji decyzji Wojewody tj. tymczasowe zaniechanie podejmowania jakichkolwiek czynności przez organ I instancji. Gdyby organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w oparciu o wykładnię przepisów sformułowaną przez Wojewodę, mogłoby dojść do bezzasadnego uchylenia decyzji Prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę. Następnie, gdyby doszło do uchylenia tej decyzji, konieczne stałoby się podjęcie czynności przewidzianych min. w art. 51 Prawa budowlanego, celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Jak to podkreślono wyżej, to z kolei mogłoby prowadzić do konieczności rozbiórki budynku, o którym mowa w ramach przedmiotowego postępowania. Ewentualnie, konieczne byłoby wprowadzenie zmian do dokumentacji projektowej osiedla lub poszczególnych budynków. Takie rozwiązanie również wiązałoby się z drastycznymi kosztami po stronie spółki. Ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku Wojewoda wniósł o jego oddalenie. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności. Rozpoznając przedmiotowy wniosek wypada nadto podkreślić, że nie każdy akt administracyjny wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 136/09) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że zaskarżone orzeczenie nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie dokonania rozbiórki wybudowanego obiektu budowlanego ani nie zakazuje prowadzenia robót, a stanowi jedynie odmowne orzeczenie w przedmiocie wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a zatem rozstrzygniecie proceduralne. Decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej zawierającej nawet nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, nie ma skutku walidacyjnego wobec wcześniejszej, ostatecznej decyzji. Nie powoduje ona powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. W rezultacie takiego rozstrzygnięcia w obrocie pozostaje nadal decyzja podlegająca wykonaniu. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., to nie może do niej mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w omówionym przepisie. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, sprowadzałoby się bowiem do zawieszenia mocy skarżonego aktu nie wywołującego skutków materialnoprawnych. Jak już bowiem wspomniano, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy bowiem jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania, bądź dobrowolnie, bądź przymusowo i tego wykonania wymagają (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 2059/09; z dnia 3 września 2009r., sygn. akt II OZ 740/09; z dnia 16 listopada 2005r., sygn. akt II OZ 962/05; wszystkie dostępnie w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.