II SA/Gd 257/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody z dnia 22 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 22 lutego 2018 r. Wojewoda, na skutek odwołania J. O., reprezentowanego przez radcę prawnego J. B., od decyzji Starosty z dnia 8 września 2017 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 6 marca 2013 r. (przeniesionej decyzją na rzecz A.) o pozwoleniu na budowę inwestycji polegającej na: budowie budynku usługowo-handlowego z częścią magazynową, biurową i punktem gastronomicznym wraz z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą: zjazdem z drogi publicznej z wewnętrznym układem drogowym, przyłączem wodociągowym i zewnętrzną instalacją wodociągową, odcinkiem sieci i przyłączem kanalizacji sanitarnej oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z zespołem skrzynek retencyjno-rozsączających, zewnętrzną instalacją gazu, zewnętrzną instalacją elektryczną oraz zewnętrzną instalacją oświetleniową na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości C., gmina Ż., uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz stwierdził wydanie ostatecznej decyzji Starosty z dnia 6 marca 2013 r. o pozwoleniu na budowę z naruszeniem prawa jednocześnie odmawiając uchylenia tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 6 marca 2013 r., po rozpatrzeniu wniosku B., Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego z częścią magazynową, biurową i punktem gastronomicznym wraz z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą: zjazdem z drogi publicznej z wewnętrznym układem drogowym, przyłączem wodociągowym i zewnętrzną instalacją wodociągową, odcinkiem sieci i przyłączem kanalizacji sanitarnej oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z zespołem skrzynek retencyjno-rozsączających, zewnętrzną instalacją gazu, zewnętrzną instalacją elektryczną oraz zewnętrzną instalacją oświetleniową na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości C., gmina Ż. Decyzja stała się ostateczna dnia 27 marca 2013 r. Następnie decyzją Starosty z dnia 24 kwietnia 2014 r. na wniosek B. decyzja Starosty z dnia 6 marca 2013 r. o pozwoleniu na budowę została przeniesiona w całości na rzecz nowego podmiotu tj. A. J. O. w dniu 6 marca 2017 r. wniósł do Starosty podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty o pozwoleniu na budowę z dnia 12 stycznia 2013 r. (jak ustalono następnie decyzją z dnia 6 marca 2013 r.) oraz o uchylenie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji tego organu z dnia 6 marca 2013 r. i wydanie w jej miejsce nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy będącej przedmiotem postępowania w trybie zwykłym, z uwzględnieniem uzasadnionego interesu prawnego wnioskodawcy jako strony tego postępowania. Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku wykazał między innymi zachowanie terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. oraz przesłankę wznowienia i podstawę uznania go za stronę postępowania. Starosta postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. wznowił postępowanie administracyjne dotyczące udzielenia pozwolenia na przedmiotową inwestycję. Decyzją z dnia 8 września 2017 r. podjętą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a.", Starosta odmówił uchylenia ostatecznej własnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 6 marca 2013 r. Od decyzji tej odwołanie wniósł J. O., a Wojewoda wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję, podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu Wojewoda powołując się na wykładnię przepisów postępowania oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał że łącznikiem między sferą stosowania prawa procesowego a prawem materialnym przy wszczęciu postępowania i w jego toku (nie wyłączając postępowania odwoławczego) jest pojęcie interesu prawnego, pojmowanego ogólnie jako obiektywna, czyli rzeczywista potrzeba ochrony prawnej. Interes taki powinien być konkretny, indywidualny, dający się zaspokoić przez wydanie decyzji. W każdym razie chodzi o interes prawny szeroko pojmowany, tzn. chroniony prawem przedmiotowym powszechnie obowiązującym. Jak wynika z akt sprawy, działka skarżącego nr [..] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ze sporną inwestycją zlokalizowaną na działkach nr [..]-[..]. Bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego zaprojektowany został wjazd na działkę objętą inwestycją (dla samochodów dostawczych). Przy granicy z działką skarżącego przewidziano (w odległości niespełna 4 m od granicy) 4 miejsca postojowe. Ponadto na terenie inwestycji powstanie plac rozładunkowy, dlatego istnieje możliwość generowania emisji w postaci hałasu czy drgań. Na terenie inwestycji prowadzona będzie bowiem działalność handlowo-usługowa a w magazynach lokalizowany będzie wielogabarytowy asortyment (materiały budowlane, sanitarne). Mając to na względzie jak i stan faktyczny sprawy Wojewoda zgodził się, że skarżący niewątpliwie posiada interes prawny do udziału w charakterze strony w postępowaniu wznowieniowym. Interes ten wynika chociażby z przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności, tj. prawa sąsiedzkiego (art. 140 Kodeksu cywilnego), które gwarantują właścicielom prawo korzystania z przedmiotu własności, a także z art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, który nakazuje poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Interes prawny skarżącego został w ocenie organu odwoławczego skutecznie wykazany na etapie postępowania wznowieniowego prowadzonego przez Starostę przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn organ drugiej instancji ocenił, że Starosta rozpoznając wniosek skarżącego, po wznowieniu postępowania, błędnie stwierdził, iż sporna inwestycja nie będzie oddziaływać na jego działkę. W konsekwencji błędnie też organ pierwszej instancji przyjął brak przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., będącej podstawą wznowienia niniejszego postępowania administracyjnego. Skoro działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, to skarżący posiada status strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę i powinien być strona postępowania zakończonego ostateczna decyzją z dnia 6 marca 2013 r. Wojewoda przyznając, że w omawianej sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania, wskazał dalej, że zobowiązany był do zbadania, czy dotychczasowa decyzja o pozwoleniu na budowę powinna zostać uchylona, a w to miejsce należy wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, czy też zachodzi przeszkoda w uchyleniu dotychczasowej decyzji wynikająca z art. 151 § 2 w związku z art. 146 k.p.a. Wobec tego w dalszej kolejności organ dokonał oceny zgodności projektu budowlanego z prawem budowlanym oraz odniósł się do zarzutów odwołującego się odnośnie m.in. zgodności projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania wznowieniowego wykazano, że strona skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 6 marca 2013 r. o pozwoleniu na budowę, a tym samym zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W następstwie zaistnienia przesłanki wznowieniowej, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, Wojewoda stwierdził, że dotychczasowa decyzja Starosty z dnia 6 marca 2013 r. (przeniesiona na rzecz A.) o pozwoleniu na budowę inwestycji polegającej na: budowie budynku usługowo-handlowego z częścią magazynową, biurową i punktem gastronomicznym wraz z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą: zjazdem z drogi publicznej z wewnętrznym układem drogowym, przyłączem wodociągowym i zewnętrzną instalacją wodociągową, odcinkiem sieci i przyłączem kanalizacji sanitarnej oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z zespołem skrzynek retencyjno-rozsączających, zewnętrzną instalacją gazu, zewnętrzną instalacją elektryczną oraz zewnętrzną instalacją oświetleniową na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości C., gmina Ż., choć jest wadliwa procesowo, zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie merytoryczne. Wobec zgodności projektu budowlanego z przywołanymi w uzasadnieniu decyzji przepisami Prawa budowlanego oraz postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwały Rady Miejskiej z dnia 5 października 2012 r. nr XXIV/247/2012 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [..], obr. C.), w wyniku niniejszego postępowania wznowieniowego mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. J. O. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika procesowego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję Wojewody, zaskarżając ją w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w tiret drugim sentencji decyzji w zakresie, w jakim organ drugiej instancji stwierdził wydanie ostatecznej decyzji Starosty z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa i odmówił uchylenia tej decyzji, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie następujących przepisów prawa: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 15 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez orzeczenie przez organ II instancji co istoty sprawy wznowieniowej jaką było rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym w sytuacji gdy nie toczyło się przed organem I instancji postępowanie wyjaśniające co do meritum sprawy wznowieniowej (uchylenie decyzji organu I instancji wydanej w postępowaniu zwykłym i wydanie rozstrzygnięcia o istocie sprawy), co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (obowiązującej także w trybach nadzwyczajnych) i niezastosowaniem w konsekwencji art. 138 § 2 k.p.a. a więc nieprzekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; 2) naruszenie prawa materialnego tj. § 2 ust. 2 pkt. 1) w zw. z ust. 9 pkt. 7) Uchwały nr XXIV/247/2012 Rady Miejskiej z dnia 5 października 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [..] (zwanej dalej MPZP), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pojęcie działalności uciążliwej, o jakiej mowa w przepisach MPZP należy rozumieć wyłącznie działalność powodująca przekroczenie standardów emisyjnych określonych w Polskich Normach ochrony środowiska podczas gdy prawidłowa wykładnia tego pojęcia winna prowadzić do wniosku, że nawet usługi nieuciążliwe (czyli niepowodujące przekroczenia norm ochrony środowiska) mogą powodować uciążliwości dla otoczenia, co wynika wprost z ostatniej części § 2 ust. 2 pkt. 1) MPZP zgodnie z którym "dla usług nieuciążliwych wymagane jest bezwzględne zachowanie uciążliwości inwestycji w granicach własnych nieruchomości" i znajduje potwierdzenie także w treści zdania pierwszego § 2 ust. 9 pkt. 7) MPZP zgodnie z którym "zasięg uciążliwości dla środowiska prowadzonej działalności usługowej lub zastosowanych technologii winien być bezwzględnie ograniczony do granic obszaru, do którego inwestor posiada tytuł prawny"; 3) Naruszenie art. 77 ust.1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 4. pkt 1) ustaleń szczegółowych MPZP dla terenu o symbolu 2MN o powierzchni 1,23 ha polegające na błędnym przyjęciu, że działka skarżącego przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową i usługową (§ 3 ustaleń szczegółowych MPZP) podczas gdy działka skarżącego położona jest na terenie 2 MN (§ 2 MPZP) przeznaczonym wyłącznie pod "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; dopuszcza się realizację wolno stojących lub dobudowanych budynków gospodarczych i garaży"; co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia; 4) naruszeniu art. 7, 77 ust.1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 35 ustawy z dni a7 lipca 2004 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, 1529, z 2018 r. poz. 12, 317, 352) polegającym na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie skutkującej bezkrytycznym zaakceptowaniem przez organy orzekające w sprawie znajdującego się aktach sprawy oświadczenia projektantów obiektu handlowo-usługowego firmy A., że inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie i że w tym miejscu prowadzona będzie nieuciążliwa działalność gospodarcza i na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do weryfikacji prawidłowości informacji o obszarze oddziaływania obiektu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz o uchylenie w całości wydanej w trybie zwykłym decyzji Starosty z dnia marca 2013 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci załączonych płyt CD-R przedstawiających nagrania obrazu i dźwięku hałasów generowanych przez firmę A. nagranych dnia 26 września 2016 r. i z dnia 28 czerwca 2017 r. na okoliczność potwierdzenia twierdzeń strony o generowaniu nadmiernych hałasów przez firmę A. oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem decyzja organu drugiej instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz nie uchybia przepisom prawa procesowego. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Wojewody wydana w toku postępowania nadzwyczajnego, zainicjowanego wnioskiem J.O. Skarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, którym odmówiono uchylenia własnej ostatecznej decyzji i - orzekając co do istoty sprawy - stwierdził wydanie decyzji Starosty z dnia 6 marca 2013 r. z naruszeniem prawa. Jednocześnie organ nadzoru odmówił uchylenia ostatecznej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Podstawą prawną tak skonstruowanego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji był art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., który uprawnia organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy albo uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. We wniesionej skardze skarżący podnosi, że na skutek wydania przez Wojewodę decyzji w oparciu o powyższy przepis w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. obowiązującej także w trybach nadzwyczajnych. Organ drugiej instancji orzekł bowiem co do istoty sprawy wznowieniowej, jaką było rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym w sytuacji, gdy nie toczyło się przed organem pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające co do meritum sprawy wznowieniowej (uchylenie decyzji organu pierwszej instancji wydanej w postępowaniu zwykłym i wydanie rozstrzygnięcia o istocie sprawy). Rozpoznając w pierwszej kolejności tak sformułowany zarzut sąd wojewódzki uznał, że jest on niezasadny. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Kolejnym etapem wznowionego postępowania winno być podjęcie przez organ czynności wyjaśniających w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. To, jakie rozstrzygnięcia mogą zapaść w wyniku tak przeprowadzonego postępowania określa art. 151 k.p.a. Przepis ten przewiduje, że organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (w tym przypadku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy); 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy; 3) w wypadku gdy nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, wydaje decyzję stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. Należy co do zasady zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze, a wyrażonym w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1159/11 (LEX nr 1114014), że w świetle przytoczonych przepisów postępowania niezbędne jest odróżnienie dwóch sytuacji. Mianowicie takiej, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, tj. w której organ pierwszej instancji po uchyleniu decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania orzekł co do istoty sprawy, zaś organ drugiej instancji tego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy nie podzielił - wtedy bowiem decyzja organu odwoławczego oparta o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zasady dwuinstancyjności nie narusza. Inna jest natomiast sytuacja, kiedy organ pierwszej instancji rozstrzygając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w ogóle nie wydał decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. W okolicznościach sprawy, której dotyczył wskazany wyrok, organ pierwszej instancji rozstrzygał właśnie w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz ograniczył się jedynie do uchylenia decyzji dotychczasowej bez rozstrzygania co do istoty sprawy, zaś organ drugiej instancji naprawił ten błąd w ten sposób, że orzekł co do istoty sprawy stosując art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie zdaniem sądu administracyjnego naruszyło zasadę dwuinstancyjności i sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela. Sąd podziela również pogląd, że gdy organ odwoławczy – rozstrzygając odmiennie sprawę "weryfikacyjną", nie będzie mógł przejść do istoty sprawy administracyjnej, nie będzie mógł wadliwego rozstrzygnięcia z art. 151 § 1 pkt 1 zastąpić rozstrzygnięciem z art. 151 § 1 pkt 2 (por. H. Knysiak-Molczyk (red.) A. Golęba, K. Klonowski, M. Romańska Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, opublikowano w LEX/Wolters Kluwer 2015). Należy bowiem mieć na uwadze, że rozstrzygnięcie "co do istoty sprawy" oparte o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. eliminuje z obrotu prawnego dotychczasową decyzję, która (od momentu gdy decyzja staje się ostateczna) nie wywołuje skutków prawnych, a mówiąc inaczej - traci swój byt prawny. Zatem jeżeli taka decyzja wydana zostanie po raz pierwszy przez organ odwoławczy, wówczas można stwierdzić, że organ odwoławczy orzekał co do istoty sprawy po raz pierwszy i jedyny. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją zgoła odmienną, bowiem Wojewoda nie uchylił zaskarżonej decyzji ostatecznej Starosty z dnia 6 marca 2013 r., lecz w oparciu o art. 151 § 2 k.p.a. stwierdził wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa, jednocześnie odmawiając jej uchylenia i wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wydając rozstrzygnięcie tej treści organ oparł się zatem na przesłance wymienionej w art. 146 § 2 k.p.a., w świetle którego "nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Sąd orzekający w niniejszej sprawie powołuje się przy tym na ugruntowane już stanowisko sądów administracyjnych, w świetle którego naruszenie prawa, o którym mowa w art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a., jest tylko naruszeniem prawa procesowego, leżącym u podstaw danego postępowania. Innymi słowy, jeżeli podczas wznowionego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie), to organ prowadzący postępowanie wznowione nie może zastosować trybu wskazanego w art. 146 § 2 k.p.a. Dlatego też w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa organ musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 k.p.a., musi wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie (tak również M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego; por. również wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 35/18, LEX nr 2467874). Tak więc w niniejszej sprawie sąd uznał, że Wojewoda uzasadniając swoje rozstrzygnięcie o zastosowaniu w sprawie art. 151 § 2 k.p.a. dokonał kompleksowej oceny przedmiotu postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 6 marca 2013 r. o pozwoleniu na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego zarówno z przepisami prawa budowlanego, jak i postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dokonał oceny zarzutów strony zawartych w odwołaniu. W wyniku tego ponownego postępowania organ drugiej instancji stwierdził natomiast, że wadliwość procesowa w postaci niedopuszczenia odwołującego się jako strony postępowania zarówno w decyzji z dnia 6 marca 2013 r. jak i w decyzji z dnia 8 września 2017 r. poprzez stwierdzenie braku przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie wpłynęła jednak na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Nie budzi wątpliwości sądu, że w tej sytuacji nie dochodzi do uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, lecz jedynie "potwierdzenia" jej treści przy wyeliminowaniu błędu natury procesowej. W ramach omawianego zarzutu skarżący podnosi także uchybienie w postaci niezastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego sąd zwraca uwagę na treść przepisów statuujących zasady postępowania oraz możliwe rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organem drugiej instancji. Co do zasady organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., a więc dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji. Przepis ten stanowi bowiem, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1); uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (pkt 2), albo umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3). Z przywołanej regulacji wynika, że zasadą jest rozstrzyganie merytoryczne przez organ drugiej instancji, a przepis ten określa wyłączną kompetencję organu odwoławczego do wydawania decyzji w nim określonych. Oznacza to także, że nie jest dopuszczalne takie zakończenie postępowania odwoławczego, które oznaczałoby rezygnację tego organu z przyznanych mu tym przepisem kompetencji (zob. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87, PiŻ 1987, nr 43, s. 15; GAP 1987, nr 21, s. 40, z komentarzem H. Starczewskiego, zawierający stwierdzenie, że: "1. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji"). Według sądu oznacza to, że organ drugiej instancji może, bez uchybienia zasadzie dwuinstancyjności, dokonać całkowicie odmiennej oceny przepisów prawa materialnego, a nawet dostrzeżenie przezeń naruszeń o charakterze proceduralnym nie jest równoznaczne z koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Takie rozstrzygnięcie - kasatoryjne, organ może wydać jedynie w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., jedynie w warunkach w nim wskazanych. Według tego przepisu w zdaniu pierwszym organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyraźnie zatem kodeks wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: a) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, b) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy naruszenie postępowania miało charakter zgoła odmienny, a polegało na tym, że dowiedziono, iż jedna ze stron bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją ostateczną. Nie wykazano innych błędów w postępowaniu, zwłaszcza w zakresie postępowania wyjaśniającego. Zatem wydanie decyzji kasacyjnej przez organ w sytuacji, gdy dysponuje całym materiałem sprawy, wynikającym również z odwołania skarżącego, oznaczałoby de facto uchylenie się przez organ od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co nie mogłoby podlegać aprobacie sądu administracyjnego. Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, skodyfikowanej w art. 15 k.p.a., a wydane przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcie znajduje oparcie w przepisach prawa statuujących treść decyzji możliwych do wydania w postępowaniu odwoławczym, wskazanych w art. 138 k.p.a. Odnosząc się w dalszej kolejności do samego przedmiotu kontrolowanego postępowania administracyjnego wskazać należy, że w niniejszej sprawie weryfikacji poddano decyzję Starosty z dnia 6 marca 2013 r. o pozwoleniu na budowę inwestycji polegającej na: budowie budynku usługowo-handlowego z częścią magazynową, biurową i punktem gastronomicznym wraz z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą: zjazdem z drogi publicznej z wewnętrznym układem drogowym, przyłączem wodociągowym i zewnętrzną instalacją wodociągową, odcinkiem sieci i przyłączem kanalizacji sanitarnej oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z zespołem skrzynek retencyjno-rozsączających, zewnętrzną instalacją gazu, zewnętrzną instalacją elektryczną oraz zewnętrzną instalacją oświetleniową na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości C., gmina Ż. Wobec treści wydanych w sprawie decyzji zasadnicze znaczenie miały zatem przepisy art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. 1332 ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane, w brzmieniu właściwym na dzień decyzji ostatecznej będącej przedmiotem wznowienia. Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie –w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma jednak treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli natomiast organ stwierdzi naruszenia, w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Podkreślić należy, że zgodność projektu budowlanego z prawem oraz jego kompletność oceniać należy w kontekście przepisów art. 32-34 Prawa budowlanego. I tak, stosownie do treści art. 33 ust. 2 tej ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3a) pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane; 4) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego. W niniejszej sprawie Starosta w decyzji z dnia 6 marca 2013 r. oraz Wojewoda w zaskarżonej decyzji zbadały przedłożony przez inwestorów projekt budowlany, stosownie do treści art. 35 ustawy - Prawo budowlane. Wskazać zatem należy, że do wniosku o pozwolenie na budowę załączono projekt budowlany w 4 egzemplarzach, inwestor zaś złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z wymaganym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto dołączono do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektowana inwestycja odpowiada także przepisom Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać warunki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Tym samym trafna była ocena Wojewody co do tego, że zatwierdzony decyzją z dnia 6 marca 2013 r. projekt budowlany odpowiada warunkom określonym w art. 35 ust. 1 pkt 2-4 ustawy - Prawo budowlane. Jednocześnie istota sporu, podniesiona już na etapie postępowania odwoławczego oraz zawarta w skardze, sprowadza się do tego, czy projekt budowlany podanej inwestycji nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, statuujący w szczególności mający zastosowanie w niniejszej sprawie wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącego przedmiotowy projekt budowlany znacząco narusza § 2 ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 9 pkt 7 uchwały nr XXIV/247/2012 Rady Miejskiej z dnia 5 października 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [..] (MPZP) w ten sposób, że przez pojęcie działalności uciążliwej o jakiej mowa w przepisach MPZP należy rozumieć wyłącznie działalność powodująca przekroczenie standardów emisyjnych określonych w Polskich Normach ochrony środowiska. Według skarżącego prawidłowa wykładnia tego pojęcia winna prowadzić do wniosku, że nawet usługi nieuciążliwe (czyli niepowodujące przekroczenia norm ochrony środowiska) mogą powodować uciążliwości dla otoczenia, co ma wynikać wprost z ostatniej części § 2 ust. 2 pkt 1 MPZP, zgodnie z którym "dla usług nieuciążliwych wymagane jest bezwzględne zachowanie uciążliwości inwestycji w granicach własnych nieruchomości". Według skarżącego znajduje to potwierdzenie także w treści zdania pierwszego § 2 ust. 9 pkt 7 MPZP, zgodnie z którym "zasięg uciążliwości dla środowiska prowadzonej działalności usługowej lub zastosowanych technologii winien być bezwzględnie ograniczony do granic obszaru, do którego inwestor posiada tytuł prawny". Rozważając zatem zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami planu we wskazanym zakresie, należy badać tę zgodność przede wszystkim w kontekście przeznaczenia terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego MPZP działka inwestycyjna znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową i mieszkaniową jednorodzinną, z zastrzeżeniem, że dopuszczona jest wyłącznie "działalność usługowa nieuciążliwa dla zabudowy mieszkaniowej". Użyte w § 3 pkt 1 MPZP pojęcie usług nieuciążliwych zostało zdefiniowane w § 2 ust. 2 pkt 1 uchwały i zgodnie z tym zapisem należy je rozumieć jako taki rodzaj działalności usługowej, której ewentualna uciążliwość nie wykracza poza granice działki, do której inwestor ma tytuł prawny, a tym samym nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska przewidzianej dla funkcji mieszkaniowej na terenach sąsiednich; prowadzona działalność usługowa nie może powodować ustanowienie stref ochronnych lub stref ograniczonego użytkowania; dla usług nieuciążliwych wymagane jest bezwzględne zachowanie uciążliwości inwestycji w granicach własnych nieruchomości. Analiza treści cytowanych zapisów planu wskazuje, że w MPZP uwzględniono sytuację, w której tereny zabudowy usługowej graniczą bezpośrednio z terenami zabudowy jednorodzinnej i w związku z tym przewidziano, że projektowana zabudowa usługowa nie może być dla tych terenów uciążliwa. Jednocześnie wyraźnie wskazano, że badanie ewentualnej uciążliwości prowadzonej działalności winno odbywać się przy uwzględnieniu standardów jakości środowiska. Taka konstrukcja zapisu planu uwzględnia, że pojęcie uciążliwości ze swej natury ma charakter subiektywny i jeżeli pojęcie to dotyczyłoby uciążliwości dla otoczenia, ich wystąpienie byłoby uzależnione od subiektywnych odczuć właścicieli nieruchomości sąsiednich. W związku z tym konieczne jest odniesienie się do takich uciążliwości, które dotyczą środowiska, bowiem ich zakres oddziaływania jest prawnie unormowany i umożliwia obiektywną ocenę. Konstrukcja ta koresponduje także z poglądem, że na styku tych dwóch przeznaczeń – zabudowy mieszkaniowej oraz usługowej - przy interpretacji postanowień planu miejscowego szczególnie istotne powinno być zachowanie ogólnych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego, które nakazują uwzględnianie zwłaszcza: wymagań ładu przestrzennego (tak by stworzone ukształtowanie przestrzeni tworzyło harmonijną całość), ochrony środowiska, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi zamieszkujących obszar lokalny objęty planem (art. 1 ust 2 i art. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Sąd zatem zauważa, co też trafnie ustalił i ocenił Wojewoda, że przedmiotowa inwestycja nie została objęta obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który dotyczy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Rodzaje tych oddziałujących na środowisko przedsięwzięć ustawodawca określił w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Analiza treści tego aktu wskazuje, że przedmiotowa inwestycja nie została uznana za takie przedsięwzięcie, które negatywnie oddziałuje na środowisko, zaś w orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem działalności nieuciążliwej należy rozumieć każdą inną działalność niż wymieniona w rozporządzeniu. Skoro więc w niniejszym przypadku inwestycja w świetle przepisów prawa powszechnie obowiązującego (o randze ustawy i rozporządzenia) nie została zakwalifikowana do kategorii przedsięwzięć mających bądź mogących mieć negatywny wpływ na środowisko, to nie sposób uznać, że taki charakter uzyskuje ona na podstawie omawianego aktu prawa miejscowego. Ponadto skarżący, choć zarzuca generowanie uciążliwego hałasu przez przedmiotową inwestycję, to w żaden sposób nie wskazał, na czym wnioski te opiera. W szczególności nie przedłożył dokumentacji, która by potwierdzała, że działalność prowadzona przez inwestora powoduje nadmierne uciążliwości w tym zakresie. W tym miejscu wskazać trzeba, że w polskim porządku prawnym dopuszczalne wielkości emisji ustalane są w oparciu o ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. – prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 5190), zwanej dalej "p.o.ś.", za pomocą wykonawczych rozporządzeń ministra środowiska. Obecnie dopuszczane normy hałasu są określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów. Ponadto, obok tych powszechnie obowiązujących norm dotyczących emisji hałasu, plan miejscowy może przewidywać dla danego terenu regulacje szczególnie chroniące przed hałasem. Tymczasem terenu objętego inwestycją oraz obszarem jej oddziaływania obowiązujący MPZG nie objął taką ochroną, wyznaczając strefę ciszy, a wręcz przeciwnie - dopuścił prowadzenie działalności usługowej. Niezależnie od powyższego, rozważając zasadność stanowiska skarżącego stwierdzić trzeba, że inwestycja, której dotyczyło kontrolowane pozwolenie na budowę, nie stanowi inwestycji generującej nadmierne hałasy, drgania, czy w inny sposób negatywnie oddziałującej na sąsiednie nieruchomości. Z przedłożonego projektu wynika bowiem, że ma się ona składać z części A stanowiącej halę magazynową z częścią biurowo-handlową, części B pełniącej funkcje handlowo-biurową oraz części C, również o funkcji handlowo-biurowej. Nie wynika przy tym, aby na terenie inwestycji miała być prowadzona inna działalność gospodarcza, w szczególności zaś produkcyjna, która ze swej istoty powoduje ingerencję tak w otoczenie, jak i w środowisko. Ingerencji takiej nie sposób jednak stwierdzić ze strony obiektów, w których mają być prowadzone czynności związane z biurowością, bowiem uciążliwości związane z taką działalnością ograniczają się swym zakresem do pomieszczeń biurowych i dotykają raczej pracowników (hałas związany z praca urządzeń biurowych), nie zaś mieszkańców sąsiednich nieruchomości. W odniesieniu zaś do działalności handlowej wskazać trzeba, że wprawdzie wiąże się ona z obsługą klientów, a więc zarówno ze wzmożonym ruchem pojazdów, jak i czynnościami załadunkowymi i wydedukowanymi towarów, lecz działania te nie mają charakteru stałego i odbywają się w określonych ramach czasowych (godziny i dni tygodnia). Ponadto, akceptując stanowisko skarżącego, że ruch pojazdów związany z prowadzoną działalnością świadczy o jej uciążliwym charakterze, należałoby w rzeczywistości uznać każde usługi za uciążliwe, albowiem nie można wykluczyć, że potencjalni ich klienci będą korzystać z takiego środka transportu, jak również tą drogą odbywać się będzie wyładunek i ekspedycja magazynowanego towaru. Reasumując sąd stwierdził, że organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zgodności inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na analizowanym terenie. Działalność, której wykonywaniu służyć mają planowane obiekty nie stanowi bowiem w rozumieniu tego planu działalności uciążliwej, ani dla środowiska, ani dla otoczenia i nieruchomości sąsiednich, zaś strona nie wykazała, aby takie nadmierne uciążliwości w związku z zatwierdzonym projektem budowlanym w rzeczywistości miały miejsce. Tym samym, wobec spełnienia wymogów niezbędnych według art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zasadnie Wojewoda orzekł, że choć decyzja Starosty z dnia 6 marca 2013 r. naruszyła przepisy procesowe, to merytorycznie była ona prawidłowa i również w wyniku wznowienia postępowania inwestor uzyskały decyzję zezwalającą na budowę inwestycji polegającej na: budowie budynku usługowo-handlowego z częścią magazynową, biurową i punktem gastronomicznym wraz z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą: zjazdem z drogi publicznej z wewnętrznym układem drogowym, przyłączem wodociągowym i zewnętrzną instalacją wodociągową, odcinkiem sieci i przyłączem kanalizacji sanitarnej oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z zespołem skrzynek retencyjno-rozsączających, zewnętrzną instalacją gazu, zewnętrzną instalacją elektryczną oraz zewnętrzną instalacją oświetleniową na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości C., gmina Ż. Odnosząc się do zarzutu stwierdzenia przez organ odwoławczy, że nieruchomość skarżącego położona jest na terenie przeznaczonym w planie na zabudowę mieszkalno-usługową, wskazać trzeba, że istotnie w tym zakresie Wojewoda popełnił błąd. Z Załącznika nr 1 do uchwały nr XXIV/247/2012 Rady Miejskiej z dnia 5 października 2012 r. wynika, że należąca do skarżącego działka nr [..] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 2MN, przeznaczonym zgodnie z § 4 planu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Niemniej jednak poczynione w uzasadnieniu decyzji stwierdzenie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Służyło ono bowiem jedynie umocnieniu argumentacji organu o nieuciążliwym charakterze projektowanej inwestycji poprzez wskazanie, że osoba nabywająca nieruchomość przeznaczoną na zabudowę mieszkaniowo-usługową musi liczyć się z powstaniem w bliskim sąsiedztwie obiektów o funkcji usługowo-handlowej. Abstrahując od popełnionego przez organ błędu zgodzić się jednak trzeba, że argumentacja ta nie jest pozbawiona sensu. Niewątpliwie bowiem nabywając nieruchomość, do której przylegają bezpośrednio tereny przeznaczone na działalność usługową, należy liczyć się z tym, że właściciele tych gruntów korzystając z przysługujących im uprawnień, będą taką działalność prowadzić, co nie stanowi jednak samo w sobie o uciążliwym charakterze tak powstałych inwestycji. Wskazać też trzeba, że dostrzeżony przedmiotowy błąd w ustaleniu organu odwoławczego nie ma znaczenia dla prawidłowości ustaleń w zakresie zgodności pozwolenia na budowę z ustaleniami miejscowego planu, bowiem zgodność tę bada się w odniesieniu do terenu inwestycji, nie zaś przeznaczenia terenów sąsiednich. Przeprowadzona przez organ analiza w tym zakresie doprowadziła zaś do prawidłowego wniosku, że projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami MPZP dotyczącymi przeznaczenia terenu inwestycji, a fakt, iż nieruchomość skarżącego znajduje się na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne prawidłowości tej oceny nie zmienia. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania. Organ drugiej instancji podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i w sposób wyczerpujący rozpatrzył zebrany materiał dowodowy, zaś jego ocena dokonana została w granicach wyznaczonych przez art. 80 k.p.a. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku dowodowego zawartego w skardze w postaci płyt CD-R przedstawiających nagrania obrazu i dźwięku hałasów generowanych przez firmę A. nagranych dnia 26 września 2016 r. i w dniu 28 czerwca 2017 r., ponieważ nie jest to dowód z dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto sąd zauważa, że generowanie przez samochody dostawcze jak twierdzi skarżący dźwięku przekraczającego dopuszczalne normy hałasowe stanowić może materiał dowodowy dla postępowania prowadzonego przez właściwe organy ochrony środowiska, wiąże się bowiem z faktycznym wykonywaniem konkretnej działalności. Nie ma natomiast wpływu na niniejsze postępowanie nadzwyczajne, dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego dla opisanej inwestycji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w niniejszej sprawie oddalił.