II SA/Gd 264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. D. i B. D. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 1999 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] obr. Ł., gmina Ż. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 1 ust. 1.2 pkt a w zakresie szerokości drogi KS1, a także załącznika graficznego w zakresie oznaczenia szerokości drogi KS1 na 8 metrów. 2. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżących K. D. i B. D. solidarnie kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 listopada 1999r. 2007r. Rada Miejska podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] obr. Ł., gm. Ż. Uchwała została opublikowana w Dz. U. Woj. [...]. Zgodnie z § 1 ww. uchwały do Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Żukowo zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 19 grudnia 1991r. (Dz. Urzęd. Woj. [...]), wprowadzono zmiany polegające na tym, że obszar działki nr [...] obręb Ł., o powierzchni łącznej 5,43 ha przeznaczony dotychczas w miejscowym planie na funkcję upraw rolnych w strefie RP, MR2, przeznaczono na funkcję: zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna, wolnostojąca (oznaczona w załączniku graficznym MN). Wezwaniem z dnia 16 stycznia 2014r. K. D. i B. D. (skarżący) wezwali Burmistrza Gminy do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uchylenie wyżej opisanej uchwały. W uzasadnieniu wezwania wskazano, że w planie dla działki nr [...] w Ł., bezprawnie została naniesiona zmiana w zakresie szerokości drogi KS 1 z 6 m na 8 m, która to droga bezpośrednio przylega do działki nr [...], będącej własnością skarżących. Ww. droga w uchwale Rady Miejskiej z dnia 2 czerwca 2000r. miała szerokość 6m, natomiast jej odległość od obiektów budowlanych usytuowanych przy krawędzi jezdni wynosiła odpowiednio 6 m i 10 m. Skarżący podnieśli, że mając na uwadze plan zagospodarowania przestrzennego dostępny na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy Ż. stwierdzili rozbieżności w zakresie szerokości drogi KS1, której szerokość wynosi 8 m, natomiast odległość od obiektów budowlanych, usytuowanych przy krawędzi jezdni wynosi, odpowiednio 6 m i 10 m. Wartości te zostały zmienione, bez zachowania sformalizowanej procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jest niezgodne z przepisem art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy naruszenie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, może stać się podstawą stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w tym zakresie, w sytuacji gdy szerokość drogi KS1 została zmieniona niezgodnie z prawem. Skarżący podnieśli, że na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym droga KS1 miała szerokość 6 m oraz innych niezbędnych dokumentów, w tym map do celów projektowych uwzględniających szerokość tej drogi na 6 m, zostały wykonane wymienione we wniosku trwałe inwestycje budowlane. Przy uwzględnieniu, że droga KS1 ma szerokość 6 m zostały wykonane m.in. hydranty przeciwpożarowe, na granicy 6 m drogi został umieszczony kabel energetyczny, wykonane zostało ogrodzenie posesji skarżących. Skarżący wskazali, że ciąg komunikacyjny dla działki nr [...] w planie zagospodarowania przestrzennego został oparty na trzech drogach: KS1 o szerokości 6m, KS2 o szerokości 8m i KS3 o szerokości 6 m, co umożliwia dojazd do wszystkich działek. Ww. drogi są drogami osiedlowymi (wewnętrznymi) o znikomym natężeniu ruchu pojazdów. W związku z powyższym droga KS1 o szerokości 6 m jest w zupełności wystarczająca, ma ona służyć wyłącznie jako droga dojazdowa do kilkunastu posesji kończąc się na ścianie lasu. Wskazano, że poszerzenie drogi o 2m w głąb posesji skarżących, tak aby było to zgodne z obecnym planem zagospodarowania przestrzennego spowoduje, że dom skarżących znajdzie się w niezgodnej z przepisami prawa (art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych) odległości 4 m od krańca drogi. Zgodnie z powyższą regulacją obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w odległości 6 m. Skarżący podnieśli, że nie chcą w przyszłości ponosić ewentualnych kosztów związanych z przesunięciem instalacji technicznych oraz ogrodzenia działki z uwagi na inną szerokość drogi KS1, gdyż wszystkie inwestycje wykonali zgodnie z prawem. W czasie gdy je realizowali droga KS1 w planie zagospodarowania przestrzennego miała 6 m szerokości, a nie jak obecnie 8 m. Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o zmianę uchwały Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 1999r. i usunięcie zaistniałych rozbieżności w zakresie szerokości drogi KS1. W odpowiedzi na wezwanie poinformowano skarżących, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującym aktem prawa miejscowego jest uchwała opublikowana w Dzienniku Urzędowym. W Dzienniku Urzędowym Województwa [...] opublikowano ww. plan miejscowy, który w swoich ustaleniach określił obsługę komunikacyjną w oparciu o drogi dojazdowe KS1 i KS2- o szerokości 8m w liniach rozgraniczających oraz KS3- o szerokości 6m w liniach rozgraniczających . W związku z powyższym ww. uchwała Rady Miejskiej stała się obowiązującym aktem prawa miejscowego. K. D. i B. D. wnieśli skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podając, że zaskarżają uchwałę w części, tj. w zakresie § 1 ust. 1.2 pkt a) dotyczącego szerokości drogi KS1, która została bezprawnie, bez zachowania sformalizowanej procedury zmiany planu zagospodarowania przestrzennego zmieniona z 6 m na 8 m. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez prowadzenie zmian w uchwale Rady Miejskiej nr [...] z dnia 24 listopada 1999r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] obręb Ł., gm. Ż., bez zachowania procedury zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 14 i nast. ustawy, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 140 kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie, gdyż zaskarżona uchwała powoduje istotne ograniczenie prawa własności skarżących, którzy w konsekwencji zmiany szerokości drogi KS1 z 6m na 8m, doznają ograniczeń w zakresie korzystania i dysponowania nieruchomością stanowiącą ich własność, 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez dokonanie bezprawnej zmiany w zakresie szerokości drogi KS1 z 6 m na 8 m, co powoduje, że dom skarżących wybudowany w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego, w którym droga miała mieć szerokość 6 m, zgodnie z obecnie obowiązującym, bezprawnie zmienionym planem, znajduje się w niezgodnej z ww. przepisem odległości 4 m od krańca drogi gminnej. W uzasadnieniu skargi skarżący powołali się na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz przytoczyli jego treść oraz odpowiedź organu na powyższe wezwanie, wskazując, że z jego treści wynika, ze pozostało ono bezskuteczne. Nadto skarżący podali, że składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wskazują, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy ich własną sytuacją prawną, a zaskarżoną przez nich uchwałą. W celu wykazania interesu prawnego skarżący wskazali, że są właścicielem nieruchomości, której obszar znalazł się na terenie objętym planem. Uchwała narusza interes prawny skarżących wkraczając w ich chronione przepisem art. 140 kc uprawnienia właścicielskie poprzez przyjęte w planie rozwiązania komunikacyjne. Skarżący podnieśli, że Rada Miejska nie zachowała sformalizowanej procedury zmiany planu. Zgodnie z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. W przypadku zmiany planu miejscowego konieczne jest wszczęcie i przeprowadzenie całej procedury planistycznej. Stosownie zaś do art. 28 ust. 1 ustawy naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała została podjęta bez zastosowania wymaganego trybu postępowania dotyczącego zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Rada nie podjęła uchwały o przystąpieniu do zmiany planu, nie opracowała załącznika graficznego, nie przeprowadziła wymaganej w dalszych przepisach ustawy procedury związanej ze zmianą planu, w szczególności przewidzianej w art. 17 ustawy. Powołując się na powyższe skarżący podnieśli, że ich skarga jest konieczna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia określonym w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. po upływie 30 dni od dnia doręczenia skarżącym odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ ponownie wskazał, że w opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] uchwale nr [...], a także uchwale znajdującej się w dokumentacji planistycznej szerokość drogi KS1 wynosi 8m. W egzemplarzu uchwały znajdującym się w Biurze Rady Miejskiej znajduje się uchwała, w której szerokość tej drogi została określona na 6 m. Wskazano, że z uwagi na znaczny upływ czasu nie można wyjaśnić istnienia faktu dwóch rozbieżnych w treści egzemplarzy uchwały. Zaskarżona uchwała została przedłożona Wojewodzie i można domniemywać, że przedłożono faktycznie uchwaloną uchwałę. Natomiast dokument znajdujący się w Biurze Rady jest swoistą wersją roboczą uchwały. Poinformowano również, że na sesji Rady Miejskiej w dniu 21 marca 2014r. podjęto uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do zmiany ww. planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r. (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 594 ze zm.) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sadu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Niewątpliwie uchwała Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 1999r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Skarżący dopełnili też wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które zostało wystosowane w dniu 16 stycznia 2014r. W odpowiedzi na wezwanie, Burmistrz Gminy pismem z dnia 31 stycznia 2014r poinformował o rozpoznaniu żądania, zostało ono doręczone skarżącym w dniu 18 lutego 2014r. Skarga na przedmiotową uchwałę została wniesiona do Sądu, za pośrednictwem organu, w dniu 18 marca 2014r., a zatem zachowany został 30 dniowy termin na wniesienie skargi wynikający z powołanego art. 53 § 2 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd rozpatrując skargę na wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, winien w następnej kolejności zbadać czy interes prawny skarżących został naruszony, albowiem dopiero ustalenie, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Rozpoznając sprawę w powyższym zakresie Sąd zważył, że skarżący są właścicielami działki nr [...] (przed jej podziałem). Działki tej dotyczyła zaskarżona uchwała, która ustala m.in. sposób jej zagospodarowania, zasady obsługi komunikacyjnej, czy też obsługi w zakresie infrastruktury. Zgodnie z postanowieniami planu miejscowego w zakresie zasad obsługi komunikacyjnej w § 1 pkt 1.2 lita) ustalono, że obsługa komunikacyjna w oparciu o drogi dojazdowe: -KS1 i KS2 o szerokości 8,0m w liniach rozgraniczających, liczba wjazdów nieograniczona -KS3-o szerokości 6m, w liniach rozgraniczających. Jednocześnie ustalono odległości linii zabudowy od linii rozgraniczającej z drogami dojazdowymi drogą dojazdową KS1,KS2 i KS3 z możliwością wycofania budynków w głąb działki i linię zabudowy na min. 6 m i 10 m, z możliwością wycofania budynków w głąb działki (wg załącznika graficznego). W załączniku graficznym kwestionowana drga dojazdowa KS1 ma szerokość 8 m, odległości linii zabudowy od linii rozgraniczającej z drogami dojazdowymi wynoszą 6 m i 10 m. Wobec ustaleń planistycznych Sąd uznał, że skarżący jako właściciele nieruchomości objętej przedmiotowym planem w zakresie obszaru działki nr [...] mają legitymację do wniesienia skargi na uchwałę uchwalającą plan. Ustalenia planu dotyczące zasad obsługi komunikacyjnej (szerokości tych dróg) oraz w związku z ustaleniami dotyczącymi warunków zabudowy wobec przedstawionych przez skarżących zarzutów dotyczących możliwości zabudowy nieruchomości naruszają interes prawny skarżących mający swoje źródło w prawie własności przedmiotowej nieruchomości, powodując ograniczenia w jej zagospodarowaniu Przeznaczenie części nieruchomości skarżących pod drogę publiczną narusza interes prawny skarżących wynikający z przysługującego im prawa własności, co daje im legitymację do wniesienia skargi na uchwałę, podjęta uchwała ogranicza swobodę skarżących w korzystaniu z nieruchomości. Przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała nr [...] Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 1999r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] obr. Ł., gm. Ż. W zakresie ustalenia szerokości drogi KS1. Podstawą prawną podjętej uchwały stanowiły przepisy art. 26 i art. 18 ust. 3, w związku z art. 7-12, art. 27-29, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. nr 15, poz. 139 z 1999r.) zw. dalej ustawą oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 1996r., nr 13, poz. 74 ze zm.). Zatem, z uwagi na datę podjęcia uchwały ocena zgodności z prawem ww. uchwały winna być dokonana, wbrew stanowisku skarżących, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji stanowisko skarżących powołujące się na postanowienia aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest pozbawione podstaw prawnych. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. miejscowy plan zagospodarowania jest przepisem gminnym. Plan ten jest zatem uchwalany po przeprowadzeniu szczegółowo określonej przepisami procedury. Zgodnie z art. 12 ustawy zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga podjęcia przez Radę gminy uchwały o przystąpieniu do zmiany planu. Po podjęciu tej uchwały zgodnie z art. 18 ust. 2 i 3 wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje kolejno czynności składających się na procedurę planistyczną. Zgodnie z art. 18, po podjęciu uchwały przez radę gminy, organ wykonawczy gminy zobowiązany jest podjąć określone czynności mające na celu sporządzenie projektu planu. Z treści art. 18 ust. 2 pkt 1-6 wynika, że organ wykonawczy gminy, obowiązany jest wyłożyć projekt planu i prognozę do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni. Do publicznego wglądu wykłada się projekt planu w wersji powstałej po uzyskaniu wcześniejszych opinii i uzgodnień właściwych organów. Z wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu wiążą się konkretne uprawnienia –możliwość wniesienia zarzutów i protestów, w przeciwieństwie do aktualnego stanu prawnego, który tych instytucji nie przewiduje. Wniesione zarzuty i protesty podlegają rozpatrzeniu przez organ wykonawczy gminy, w wyniku czego mogą zostać uwzględnione w projekcie planu. W przypadku ich nieuwzględnienia są przekazywane radzie do rozpoznania, która może podjąć uchwałę o ich uwzględnieniu bądź nie (art. 23 ust. 3 i art. 24 ust.3 ustawy). Uwzględnienie protestów lub zarzutów może powodować istotne zmiany w treści projektu planu wyłożonego uprzednio do publicznego wglądu. Poczynione na tym etapie planowania zmiany odnoszące się do istotnych ustaleń mogą prowadzić do nieaktualności dokonanych wcześniej uzgodnień, jeżeli wprowadzone zmiany dotyczą spraw będących przedmiotem tych uzgodnień. Dokonanie zmian w projekcie planu dotyczących np. zasad i warunków zagospodarowania terenu bez możliwości wniesienia zarzutu i protestu do projektu w nowym kształcie, jest naruszeniem procedury uchwalania planu miejscowego. Przepis art. 25 ustawy stanowi, że w razie stwierdzenia przez radę gminy konieczności dokonania zmian w projekcie planu, w tym także w wyniku uwzględnienia wniosków protestów i zarzutów, czynności, o których mowa w art. 18 ust. 2 ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Powyższe wskazuje też na wymóg powtórzenia koniecznych czynności planistycznych, po dokonaniu zmian kształtu projektu planu, jeszcze zanim zostanie on przedstawiony do uchwalenia radzie. Naruszenie tak określonego trybu prac nad projektem i właściwości organów, zgodnie z art. 27 ustawy powoduje nieważność uchwały rady gminy podjętej w sprawie planu miejscowego. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 27 prowadzi do wniosku, że każde naruszenie trybu postępowania, np. pominiecie którejś z czynności w procesie sporządzania planu, jak też w procesie wprowadzania zmian do planu powoduje nieważność uchwały. Wystarczającym jest zatem stwierdzenie istnienia naruszenia, bez względu na ocenę takiego naruszenia Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w zakresie ustalenia szerokości drogi oznaczonej symbolem KS1 narusza przepisy ustawy, co do prawidłowości zachowania procedury sporządzania planu, jaką wskazują przepisy art. 18 ust. 2 i art. 27 ustawy. W rozpoznawanej sprawie istnieją różnice pomiędzy projektem planu, który podlegał uzgodnieniom, a ostatecznie uchwalonym planem miejscowym opublikowanym w Dzienniku Urzędowym, którego treść, jak to zasadnie wskazał organ jest obowiązująca. Powyższe co do zasady jest oczywiście uzasadnione albowiem moc obowiązującą ma plan uchwalony po dokonaniu wymaganych uzgodnień i opinii, a także co wyżej wskazano po rozpatrzeniu zarzutów i protestów, po uprzednim umożliwieniu ich złożenia. Zmiana ta dotyczy szerokości drogi KS1 w załączniku graficznym do uchwały zmieniona z 6 m na 8 m. Z przedłożonej do akt sprawy dokumentacji planistycznej wynika, że uzgodnieniom podlegał plan, w którym szerokość drogi KS1 w załączniku graficznym wynosiła 6 m, z posiadanego przez skarżących tekstu planu wynika także, że w części tekstowej droga ta miała szerokość 8 m, a w załączniku graficznym do uchwały 6 m. Natomiast uchwała z dnia 24 listopada 1999r. wyznaczyła inną szerokość drogi KS1 w załączniku graficznym do uchwały a mianowicie 8 m Niewątpliwie była to z uwagi na przedmiot planu (działka nr [...]) istotna zmiana pomiędzy projektem planu jaki udostępniono skarżącym a planem ostatecznie uchwalonym. Różnica te nie znajduje uzasadnienia w dokumentacji planistycznej przedłożonej Sądowi. Z akt tych nie wynika, aby w toku procedury planistycznej zmiana ta została wprowadzona na skutek opinii, uzgodnień, czy też wniosków. Z dokumentacji planistycznej nie wynika aby do publicznej wiadomości został wyłożony plan uwzględniający wyżej powołaną zmianę. Skarżący dysponują wersją planu w części tekstowej określającą szerokość drogi na 8 m i w części graficznej na 6 m. Ze znajdującego się w aktach sprawy załącznika graficznego jednoznacznie wynika, że szerokość drogi została zmieniona poprzez wyznaczenie innej szerokości drogi, co wynika z załącznika graficznego stanowiącego integralną część uchwały. Wskazać należy, że załącznik graficzny stanowi integralną część uchwalonego aktu, co sprawia, ze obowiązuje w brzmieniu i formie przyjętej przez radę gminy w chwili uchwalania planu. Zmiana planu miejscowego, a więc jego załącznika graficznego następuje jedynie w takim trybie, w jakim są one uchwalane Niewątpliwie dokonano istotnej zmiany w projekcie planu. Sąd stwierdził różnice pomiędzy planem opiniowanym a planem ostatecznie uchwalonym , przy czym różnice te nie znajdują uzasadnienia w przedłożonej dokumentacji planistycznej. Wobec istotnej zmiany w rysunku planu winien on być ponownie przedłożony do opiniowania i uzgodnienia. Winno zatem nastąpić ponowienie procedury w niezbędnym zakresie . W tym stanie rzeczy uznać należy, że wprowadzenie wyżej opisanej zmiany w projekcie planu miejscowego i uchwalenie planu ww. nowym kształcie, bez ponowienia etapu postępowania planistycznego w niezbędnym zakresie (art. 18 ust. 2 pkt 3-6) prowadzi do naruszenia określonego w art. 18 trybu postępowania. W myśl art. 27 ust. 1 ustawy każde naruszenie przepisów art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Ponownie podkreślić należy, że plan miejscowy jest przepisem gminnym, a więc prawem powszechnie obowiązującym i rygory jego stanowienia muszą być przestrzegane, kształtują one sposób wykonywania własności i nie mogą rodzić uzasadnionych wątpliwości co do treści tego planu wobec stwierdzonej sprzeczności miedzy częścią tekstową i graficzną. W konsekwencji Sąd uznał, że uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustalenia szerokości drogi KS1 jest niezgodne z prawem i w konsekwencji stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w tej części. W tym stanie rzeczy mając na uwadze powołany przepis art. 27 ust. 1 ustawy oraz na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi o kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 powoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając ich zwrot na rzecz skarżącej w kwocie 800 zł, obejmującej wpis sądowy w kwocie 300 zł oraz koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową w łącznej kwocie 500 zł. Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. W odniesieniu do aktów prawnych będących źródłami prawa i to powszechnie obowiązującego, nie ma zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu. Akta prawa miejscowego jako akta stanowienia, a nie stosowania prawa, nie podlegają bowiem wykonaniu lecz obowiązują. Potwierdza to ustawodawca w przepisie § 61 ust. 3 tej ustawy, wskazując, że instytucji wstrzymania aktu nie stosuje się do przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.