II SA/Gd 266/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 30 maja 2007 r. Rada Gminy K. podjęła uchwałę nr [..] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi M. gm. K., w rejonie ul. [...]. Uchwała weszła w życie 30 dni po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Województwa. Pismem z dnia 23 lutego 2010 r. J. K. wystąpił do Wojewody Pomorskiego o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały, wskazując na rażące naruszenia przez Radę Gminy K. przepisów art. 15 ust. 1, art. 17 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda Pomorski pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. przekazał pismo skarżącego Przewodniczącemu Rady Gminy K. wskazując na brak upoważnienia prawnego do stwierdzenia nieważności uchwały oraz pouczył skarżącego o uprawnieniach obywateli wynikających z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) dalej jako U.s.g. Przewodniczący Rady Gminy K., pismem z dnia 2 lipca 2010 r. wezwał skarżącego do złożenia oświadczenie, czy wniesiony za pośrednictwem Wojewody P. wniosek należy traktować, jako wezwanie Rady Gminy do uchylenia uchwały w trybie art. 101 U.s.g. oraz wezwał do wskazania, w jaki sposób kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Skarżący pismem z dnia 14 lipca 2010 r. oświadczył, że wniosek z dnia 23 lutego 2010 r. należy traktować jako wezwanie Rady Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa. Nie zajął stanowska odnośnie naruszenia przez organ jego interesu prawnego lub uprawnienia. Pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. Przewodniczący Rady Gminy K. wyjaśnił skarżącemu, że jego pismo z dnia 14 lipca 2010 r. zgodnie z treścią oświadczenia uznano zostało jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dodał, że wobec niewykazania przez skarżącego swojego interesu prawnego Rada Gminy nie udzieli mu odpowiedzi na wezwanie. Następnie skargą z dnia 9 lutego 2011 r. wniesioną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. K. zaskarżył uchwałę z dnia 30 maja 2007 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi M. gm. K., w rejonie ul. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Bezspornym przy tym jest, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, o czym stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie natomiast z treścią art. 101 ust. 1 U.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. w odniesieniu do aktów, które wymagają uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Jak zatem wynika z powyższego przepisu już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie pozostaje otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi i wówczas od dnia doręczenia odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSA i WSA 2007/3/60). Skoro zatem w niniejszej sprawie J. K. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 14 lipca 2010 r. (wskazując również, że jego wcześniejsze pisma mają również taki charakter) natomiast skargę na uchwałę Rady Gminy K. nadał na poczcie w dniu 9 lutego 2011 r., to bez wątpienie przekroczony został w niniejszym postępowaniu sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi. W tej sytuacji bowiem termin z art. 53 § 2 in fine P.p.s.a. do wniesienia skargi płynął nieprzerwanie od dnia 14 lipca 2010 r. (wpływ pisma do organu) i upłynął w dniu 14 września 2010 r. Skargę wniesioną w dniu 9 lutego 2011 r. należało zatem uznać za spóźnioną. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego Sąd uprawniony był na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę odrzucić.