II SA/Gd 266/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych postanawia odrzucić skargę. Skarga zasługiwała na odrzucenie. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 54 § 1 tej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 marca 2013 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu. A zatem termin do wniesienia skargi upływał dla skarżącej w dniu 8 kwietnia 2013 r. Skarżąca nadała przedmiotową skargę w dniu 8 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego), jednakże skierowała ją bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku a Sekretariat Wydziału II WSA w Gdańsku, działając na podstawie art. 54 § 1, 2, i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazał skargę Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu 9 kwietnia 2013 r. (vide: pismo - karta 8 i 9, kserokopia karty z zeszytu korespondencji "wychodzącej" odbieranej osobiście – karta 11, zwrotne potwierdzenie odbioru - karta 12) – jako mylnie wniesioną. Zgodnie natomiast z poglądem doktryny i orzecznictwem sądowoadministracyjnym wniesienie skargi bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej, powoduje, że sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej w celu nadania jej biegu a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd do organu (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2005 r., s. 248). Jak wskazuje się w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2554/10 (Lex nr 742361) "wniesienie skargi (...) bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej, powoduje ten skutek, że sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej w celu nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego terminu do jej wniesienia decyduje wówczas data wysłania (przekazania) skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. W takim przypadku ryzyko przekroczenia terminu do wniesienia skargi obciąża tylko i wyłącznie stronę skarżącą" (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 178; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 379/01, niepubl.; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1144/10, niepubl.). Uznać zatem należało, że wniesienie przez J. Z. skargi w przedmiotowej sprawie, odpowiadające wymogowi z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nastąpiło dopiero w dniu 9 kwietnia 2013 r. a tym samym, że skarga ta wniesiona została z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 powołanej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w sentencji.