II SA/Gd 267/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 4 grudnia 2007 r., ustalającą opłatę adiacencką w wysokości 83150 zł, w związku ze wzrostem wartości nieruchomości należących do G. i M. K., związanym z wydaniem decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym S. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...], o łącznej powierzchni 20400 m². Skargę na decyzję Kolegium złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wójt Gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1 – 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 wymienionej ustawy, określający podstawy odrzucenia skargi, nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przez przesłanki te rozumie się określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżania, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy jak i treści, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny. W myśl przepisu art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności. W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającą jego decyzję jako organu administracji publicznej pierwszej instancji. Aby gmina mogła wnieść skutecznie skargę, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy sferą jej indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jej "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno - prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. W ocenie Sądu, w tej konkretnie sprawie gmina nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji dotyczącej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału. Dopuszczalność skargi gminy w sprawie, w której w pierwszej instancji decyzję wydał wójt tej gminy oraz skargi miasta na prawach powiatu w sprawie, w której decyzję w pierwszej instancji wydał prezydent tego miasta działający jako starosta (vide: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 czerwca 2001r. III RN 104/00, OSNIAPiUS z 2002r. Nr 1, poz.4, z dnia 9 listopada 2001r. III RN 189/01, OSNIAPiUS z 2002r., nr 8, poz. 177) wynikała z interesu prawnego gminy opartego na prawie własności nieruchomości. Przedstawione wyżej stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, wskazuje, że dopuszczalność wniesienia skargi przez gminę uzależniona jest od posiadania przez nią interesu prawnego, który może być wyprowadzony tylko z przepisów prawa materialnego, a zatem z normy prawnej, która stanowi podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Jest to interes o charakterze osobistym, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes Gminy w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, ma charakter wyłącznie ekonomiczny, bowiem ustalona opłata stanowi daninę publiczną na rzecz gminy. Źródłem dochodu gminy w postaci opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ze względu na jej podział jest stosunek administracyjno-prawny. Fakt, że gmina jest beneficjentem wskazanego stosunku administracyjno-prawnego nie przesądza jednak o uznaniu jej za podmiot tego stosunku. Może to stanowić jedynie podstawę do uznania, że gmina ma interes faktyczny w ustaleniu tej opłaty (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2003r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 1831/02, nie publ., w sprawie dotyczącej opłaty adiacenckiej). W konsekwencji przedstawionych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Wójt Gminy nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję organu odwoławczego, dotyczącą opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.