II SA/Gd 269/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. F. i A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 19 listopada 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących M. F. i A. F. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga A. F. i M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 24 sierpnia 2017 r. M. S. i M. S. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [..]-[..] w miejscowości C., obręb N. Pismem z 14 listopada 2017 r. inwestorzy zmodyfikowali swój wniosek poprzez wykreślenie z niego działki nr [..], a pismem z 15 września 2018 r. uzupełnili wniosek wskazując, że: planują wybudować 6 domków jednorodzinnych o powierzchni zabudowy od 100 m2 do 150 m2, szerokości frontu od 12 m do 18 m, głębokości od 9 m do 12 m, wysokości kalenicy od 6 m do 9 m, wysokości elewacji frontowej od 2,5 m do 4 m. Wójt Gminy decyzją z 15 grudnia 2017 r. ustalił warunki zabudowy dla zaplanowanej przez inwestorów inwestycji, jednakże decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 lutego 2018 r. Decyzją z 4 czerwca 2018 r. Wójt Gminy ponownie ustalił warunki zabudowy dla zaplanowanej przez inwestorów inwestycji i decyzja ta również została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 19 lipca 2018 r. W piśmie z 14 października 2018 r. uwagi do postępowania wnieśli skarżący wskazując, że realizacja decyzji może utrudniać im wykonywanie praw wynikłych ze stanu spokojnego posiadania przez nich nieruchomości rolnej, jak i decyzji RDOŚ z 14 lipca 2017 r., zezwalającej im na umyślne płoszenie i niepokojenie w miejscach noclegu lub w miejscach żerowania zgrupowań ptaków migrujących lub zimujących, objętych ścisłą ochroną prawną, na ich działce nr [..]. Skarżący, jak wyjaśnili, są właścicielami gospodarstwa rolnego i na obszarze powyżej 1 ha od 19 lat prowadzą uprawę sadowniczą. W związku z tą uprawą stosują opryski, które wykonują również nocą, używają urządzeń generujących hałas, a przy zbieraniu plonów przez okres 2 – 3 tygodni stosują środki odstraszające ptactwo. Ponadto, w ich ocenie planowana zabudowa nie kontynuuje zastanego w obszarze analizowanym wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy decyzją z 19 listopada 2018 r., wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1, 2, 4, art. 61 ust. 1 i art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., powoływana dalej jako u.p.z.p.), ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, określając m.in.: typ inwestycji - budowa 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zgodnie z pkt 7 na terenie mniejszym niż 2,0 ha; rodzaj zabudowy - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; funkcja zabudowy - budynek mieszkalny jednorodzinny; funkcja zagospodarowania terenu – MN, teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz RM, teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (istniejące siedlisko rolne); linia zabudowy od granicy działki drogi publicznej działki nr [..] – nieprzekraczalna 15 m; minimum 1 miejsce postojowe na każdy lokal mieszkalny a do miejsca postojowego zalicza się garaż; wskaźnik powierzchni zabudowy – minimum 0,04 a maksimum 0,06; usytuowanie głównej kalenicy w stosunku do frontu działki lub granic działek sąsiednich – równoległe lub prostopadłe; szerokość elewacji frontowej – od 11,4 m do 17,1 m; układ głównych połaci dachowych – dwu lub wielospadowe; wysokość głównej kalenicy – od 8 m do 8,5 m; pochylenie głównych połaci dachowych – od 25o do 45o, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – w zależności od sposobu usytuowania budynku w stosunku do frontu działki; dachy połaciowe dwuspadowe z kalenicą prostopadłą do frontu działki wysokość kalenicy lub attyki – od 8 m do 8,5 m; dachy połaciowe z kalenicą równoległą do frontu działki oraz dla dachów płaskich – wysokość okapu dachu lub gzyms od 3,1 m do 4,7 m; komunikacja kołowa będzie odbywać się z drogi publicznej powiatowej KD działka nr [...] istniejącym zjazdem a odległość projektowanej zabudowy od krawędzi drogi publicznej powinna być zgodna z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych; grunt pod zabudową oraz terenami utwardzonymi wymaga wyłączenia z użytkowania rolnego; do wniosku o pozwolenie na budowę należy załączyć decyzję określającą warunki wyłączenia gruntu z dotychczasowego rolnego użytkowania, przy czym, łączny obszar terenu przekształcany pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną nie może być większy niż 2,0 ha. Uzasadniając wydaną decyzję Wójt wskazał, że przeprowadzona dla potrzeb niniejszej sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego wykazała, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez inwestorów inwestycji jest możliwe, gdyż spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, jest bowiem zabudowana w sposób, który pozwolił na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki nie jest mierzona do najwyższego punktu obiektu (widocznego na rysunkach elewacji), ale mierzona jest do wysokości górnej krawędzi frontowej ściany budynku, jej gzymsu lub attyki. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zależna jest w efekcie od geometrii dachu oraz od położenia kalenicy w budynkach z dachami połaciowymi. W związku z powyższym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków posiadających wykształcony gzyms lub attykę liczona jest do poziomu tego gzymsu lub attyki. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków posiadających połacie dachowe z kalenicą o przebiegu prostopadłym do frontu działki liczona jest do poziomu kalenicy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków posiadających połacie dachowe z kalenicą o przebiegu równoległym do frontu działki liczona jest do poziomu okapu połaci dachowych (przyjmuje się, że wysokością ściany budynku jest poziom okapu - jako wyraźna pozioma granica, podobnie ważna jak poziom gzymsu lub attyki). Ponadto, zdaniem organu, istniejące/projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Dla analizowanego terenu nie ma przewidzianych zadań samorządowych i rządowych - inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym. Teren ten nie wymaga zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 i dla klas I-III 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.) na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze. Część wnioskowanego obszaru leży w strefie W.II częściowej ochrony archeologicznej wyznaczonej na rysunku studium i w wykazie zasobów, obszar stanowisk archeologicznych, ujętych w ewidencji organu właściwego w zakresie ochrony dóbr kultury. Celem ochrony jest udokumentowanie reliktów osadnictwa pradziejowego i wczesnośredniowiecznego poprzez przeprowadzenie archeologicznych badań ratowniczych wyprzedzających proces zainwestowania terenu przed zmianą funkcji i sposobu użytkowania gruntów. Zakres badań archeologicznych każdorazowo określi inwestorowi w wydanym zezwoleniu Wojewódzki Konserwator Zabytków. Obszar objęty decyzją nie jest terenem górniczym, nie jest zagrożony osuwaniem się mas ziemi, nie jest położony w granicach parku narodowego i jego otuliny. Ponadto, teren nie jest objęty ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Obszar terenu podlegający przekształceniu jest mniejszy niż 2,0 ha. Teren inwestycji nie przylega do pasa drogowego drogi publicznej. Od decyzji Wójta Gminy skarżący wnieśli odwołanie, domagając się jej uchylenia. W następstwie jego rozpoznania zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z 16 stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z 19 listopada 2018 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało na wstępie, że obszar analizowany został wyznaczony dla potrzeb niniejszej sprawy zgodnie z wymogiem § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar ten wyznaczono bowiem w granicach minimalnych, równych trzykrotności szerokość frontu działki nr [..] od strony wskazanej przez inwestorów komunikacji z powiatową drogą publiczną (działka nr [..]). Szerokość tak przyjętego frontu działki wynosiła 91 m, zaś jego trzykrotność – 273 m. Tak ustalony promień obszaru analizowanego został poprowadzony wokół działek objętych wnioskiem, od ich granic proporcjonalnie w każdym kierunku. Ewentualne uwzględnienie również szerokości działki [..] od strony drogi publicznej, skutkowałoby dodatkowym poszerzeniem obszaru analizowanego, co w realiach niniejszej sprawy nie było niezbędne do właściwego rozpoznania wniosku inwestorów. Kolegium wyjaśniło przy tym, że za front działki nie można było uznać jedynie szerokości działki [..] od strony drogi publicznej, gdyż wniosek inwestorów obejmował teren dwóch działek [..] i [..], a działka nr [..] podlegałaby także przyszłemu zainwestowaniu, gdyż nie została docelowo przeznaczona w całości jedynie na drogę wewnętrzną. Następnie Kolegium oceniło, że organ I instancji słusznie uznał, że planowana inwestycja spełnia wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., dotyczący kontynuacji funkcji. Z przeprowadzonej analizy architektoniczno – urbanistycznej wynika bowiem, że planowana inwestycja realizuje wymóg "dobrego sąsiedztwa", gdyż stanowi kontynuację istniejącego na tym terenie rodzaju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nie stoi w sprzeczności z przestrzenią już ukształtowaną poprzez funkcję rolniczo-siedliskową. W obszarze analizowanym występują bowiem zabudowania mieszkaniowe jednorodzinne, które mogą stanowić punkt odniesienia dla planowanego sposobu zainwestowania terenu inwestorów. Dotyczy to w szczególności działek o nr [..] i [..], dostępnych z tej samej drogi publicznej, co planowana inwestycja. Ponieważ wnioskowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna już istnieje na działkach o nr [..]-[..] nie ma podstaw do przyjęcia, że funkcja ta ma charakter nowo wprowadzanej. Przeciwnie, zabudowa zagrodowa oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna już ze sobą współistnieją. W konsekwencji, mieszkańcy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej muszą liczyć się z uciążliwościami wynikającymi z funkcjonowania w bliskiej okolicy gospodarstw rolnych oraz mieć na uwadze, że mogą one rozwijać się i rozbudowywać. Powyższe, jak podkreśliło Kolegium, jest istotne w kontekście obaw skarżących co do ograniczenia ich przez zaskarżoną decyzję w wykonywaniu przez nich działalności rolniczej. Czynności z tą działalnością związane, dopóki pozostają w granicach prawa i są wykonywane zgodnie z uzyskanymi zezwoleniami, nie mogą być kwestionowane. Kolegium zauważyło przy tym, że również w przywołanym przez skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 558/17, który nie dotyczy niniejszej sprawy a sąsiednich działek nr [..] i [..], sąd wskazał, że co do zasady dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na obszarze analizowanym, gdyż stanowi ona kontynuację funkcji istniejącej mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej, z zaznaczeniem konieczności wyznaczenia innego wskaźnika powierzchni zabudowy. Jednocześnie Kolegium oceniło, że planowana inwestycja spełnia także pozostałe wymagania określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p, gdyż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto, Kolegium stwierdziło, że ustalone w decyzji organu I instancji warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zostały wskazane prawidłowo, uwzględniając istniejący w obszarze analizowanym układ architektoniczno-budowlany. Organ I instancji wyznaczył linię zabudowy od strony drogi publicznej, uzasadniając jej wyznaczenie treścią § 4 ust. 4 rozporządzenia, gdyż przyjęcie odległości 15 m od powiatowej drogi publicznej wynikało z uwarunkowań ustalonych w analizie. Ponadto, z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.) wynika, że obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej co najmniej 8 m. Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy został ustalony przez organ I instancji w oparciu o tabelaryczne zestawienie obejmujące charakterystykę działek sąsiednich znajdujących się w obszarze analizowanym, przez co nie narusza § 5 ust. 1 rozporządzenia i wynika z analizy prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego. Organ I instancji ustalił, że średnia wielkość wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki w obszarze analizowanym wyniosła 0,02 przy uwzględnieniu także zabudowy istniejącej już na działce objętej wnioskiem nr [..]. Organ I instancji wytłumaczył przy tym, że dla planowanej inwestycji, obejmującej budowę 6 domów o powierzchni zabudowy maksymalnie do 150 m2 na w przyszłości wydzielonych działkach o powierzchni około 3000 m2, wskaźnik zabudowy winien wynosić 0,05. W zaskarżonej decyzji organ I instancji przyjął wartość tego parametru w widełkach 0,04 - 0,06. Wielkość przyjęta przez organ I instancji znajduje podstawę w treści analizy urbanistycznej, uzasadniając zastosowanie przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia. W szczególności zwrócić należy uwagę, że uwzględniając dla wyliczenia tego wskaźnika zabudowę mieszkaniową jednorodzinną występującą w obszarze analizowanym na działkach o nr [..]-[..] średnia wielkość tego wskaźnika wynosi 0,06. Dodać należy także, że przyjęty wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w granicach 0,04 - 0,06 uwzględnia zabudowę już istniejącą na działce nr [..] - budynek o powierzchni zabudowy 251 m2. Dlatego też, jak wskazało Kolegium, nie zachodzi w niniejszej sprawie zarzucana przez skarżących okoliczność intensyfikacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w terenie rolniczym. Tak przyjęty wskaźnik uwzględnia bowiem zastany sposób zagospodarowania terenu. Powyższe stwierdzenie odnosi się również do pozostałych parametrów ustalonych dla nowej zabudowy, tj. szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowe oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżący domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ich ocenie zaskarżona decyzja wydana została bowiem z naruszeniem: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji administracyjnej tj. poprzez powielenie błędów organu I instancji w zakresie oceny prawnej postępowania organu I instancji, przede wszystkim: 1) naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez dokonanie pobieżnej oceny materiału dowodowego - sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa i jest zgodne z prawem, podczas gdy oczywistym winno być, że zaburza ono zastany ład przestrzenny (faktyczny brak tego typu zabudowy), niepoprawne wyznaczenie obszaru analizowanego; 2) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku przedstawienia uzasadnienia faktycznego dla przyjętego obszaru analizowanego - dlaczego obszar analizy wynosi aż 273 m od granicy działki; 3) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego i jego wszechstronnej oceny - co też skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych, tj.: - bezzasadne przyjęcie, że na działce nr [..] występuje droga leśna w sytuacji, w której taka droga nie jest zlokalizowana na tej działce; jest to obszar zalesiony poprzez który nie może przejazd i przechód - w konsekwencji nie występuje dostęp do drogi publicznej; - załączona do analizy urbanistycznej mapa jest nieaktualna z uwagi na powstanie nowych działek budowlanych w obszarze projektowanej inwestycji oraz zmianę numeracji; powyższe samo przez się ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności i aktualności wniosków przeprowadzonych na kanwie analizy urbanistycznej; - pominięcie podnoszonej okoliczności (brak stosownej adnotacji w opisie obszaru analizowanego/sąsiedztwa), że wykonanie decyzji może utrudnić skarżącym wykonanie praw wynikłych ze stanu spokojnego posiadania nieruchomości rolnej, jak również decyzji RDOŚ z 14 lipca 2017 r., zezwalającej skarżącym na umyślne płoszenie i niepokojenie w miejscach noclegu lub w miejscach żerowania zgrupowań ptaków migrujących lub zimujących gatunków objętych ścisłą ochroną prawną na działce nr [..] znajdującej się w bardzo bliskim sąsiedztwie działki, na której ma być realizowana inwestycja; skarżący, jak podkreślili, są właścicielami gospodarstwa rolnego, na obszarze powyżej 1 ha i od ok. 20 lat prowadzą uprawę sadowniczą; w związku z tą uprawa stosują sukcesywnie opryski, które też wykonują w nocy. Urządzenia do tego używane generują hałas. Przy zbieraniu plonów, przez okres 2-3 tygodni stosują urządzenia odstraszające ptactwo, również generujące określone dźwięki. Działalność rolniczą prowadzą legalnie, na terenie nieruchomości jest siedlisko rolnicze; - bezzasadne przyjęcie, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, w sytuacji, w której nie została sporządzona analiza (przez osobę uprawnioną) na okoliczność występowania szczególnych zakłóceń ekologicznych w charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych; - brak uwzględnienia zapisów uchwały nr XLV/349/ 13 Rady Gminy z 23 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy w zakresie trasy gazociągu przechodzącego obszar objęty projektowaną inwestycją oraz ograniczeń wynikających z tego tytułu związanych z ograniczeniem możliwości zagospodarowania działki; 4) przeprowadzenie analizy funkcji oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu wokół terenu objętego wnioskiem w sposób rażąco sprzeczny z zasadami określonym w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności poprzez: a) naruszenie § 4 ust. 1 tego rozporządzenia przez zaniechanie wyznaczenia linii zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej na działkach sąsiednich, b) naruszenie § 2 ust. 5 rozporządzenia przez określenie obszaru analizowanego w sposób sprzeczny z tym przepisem, 5) naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów tj. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez dokonanie pobieżnej oceny materiału dowodowego – sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa i jest zgodne z prawem podczas gdy oczywistym winno być, że zaburza ono zastany ład przestrzenny (faktyczny brak tego typu zabudowy), niepoprawne wyznaczenie obszaru analizowanego; 6) naruszenie art. 85 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. - polegającym na niezastosowaniu tychże przepisów poprzez zaniechanie podjęcia czynności oględzin projektowanej inwestycji - w sytuacji podnoszonych przez skarżących twierdzeń, że projektowana inwestycja jest pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Autor analizy urbanistycznej odwołuje się wszakże do "drogi leśnej" występującej na działce nr [...]. Godzi się jednak zauważyć, iż autor musiał zaniechać przeprowadzenia analizy terenowej, albowiem takowa droga na tejże działce nie istnieje. Jest to obszar lasu, na którym nie może odbywać się żaden przechód czy przejazd. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 61 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 1 u.p.z.p., polegające na niewłaściwym zastosowaniu tychże przepisów poprzez przyjęcie, że dopuszczalne jest wprowadzenie na obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej o gęstości, która nie kontynuuje funkcji dominującej w wyznaczonym terenie o charakterze rolniczym, a nadto naruszenie ładu przez wprowadzenie intensywnej zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem skarżących, tym samym doszło do naruszenia zasady "dobrego sąsiedztwa", także poprzez fakt zaakceptowania wskaźnika intensywności zabudowy na poziomie 0,04 – 0,06 - mimo że na obszarze analizowanym występuje znacznie niższy wskaźnik intensywności zabudowy dla działek zabudowanych, tj. od 0,01 – 0,17. Skarżący podkreślili, że na obszarze analizowanym nie występuje sytuacja jednoczesnej zabudowy działki 6 budynkami jednorodzinnymi, co stanowi o rażącym naruszeniu dotychczasowej funkcji rolniczo - siedliskowej terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Kontrola legalności w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 stycznia 2019 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z 19 listopada 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [..] i [..] w C., obręb N. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu miejscowego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Bezsporne jest, że dla terenu, na którym znajdują się działki objęte zamiarem inwestycyjnym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji, organ administracji rozpatrujący wniosek inwestorów o ustalenie warunków zabudowy dla realizacji 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną procedował na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, przewidziano w rozporządzeniu, w którym określono wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepis § 3 rozporządzenia przewiduje, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w przepisach art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). W kolejnych przepisach zawartych w §§ 5, 6, 7 i 8 rozporządzenia określono szczegółowo wymagania dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a także geometrii dachu. Według regulacji ustawowych, ale też przede wszystkim tych zawartych w rozporządzeniu, cechy zabudowy i zagospodarowania terenu dla nowej zabudowy muszą wynikać ze sporządzonej prawidłowo w danej sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej. Elementem tej analizy jest też część graficzna, sporządzona na kopii mapy, odzwierciedlającej granice obszaru analizowanego (§ 9 ust. 3 zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia). Sporządzenie tej analizy ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a jej treść jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, w dalszej zaś perspektywie pozwalającym dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analiza urbanistyczno-architektoniczna jest podstawowym elementem postępowania wyjaśniającego, determinującym treść decyzji w przedmiocie warunków zabudowy (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 54/17, dostępny w CBOSA https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza uwzględniana jako materiał dowodowy dla potrzeb decyzji o warunkach zabudowy powinna przedstawiać aktualnie istniejące w obszarze analizowanym cechy zabudowy i zagospodarowanie terenu. Wszelkie ustalenia poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy odnosić się muszą bowiem do aktualnego stanu działek występujących w obszarze analizowanym, zarówno w stosunku do ich powierzchni, jak też zainwestowania (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 143/17, dostępny j.w.). Jedną z przesłanek pozytywnego ustalenia warunków zabudowy, jest spełnienie, wynikającej z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa". Wynika z niej, że aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, stanowiąca swoisty wzór dla określenia parametrów nowej zabudowy. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - chodzi o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez istniejący w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Zgodnie z tą zasadą, powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki, nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) oraz architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 952/10, LEX nr 992669). Ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji funkcji zabudowy dominującej na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką, której warunki zabudowy są ustalane. Warunkiem dopuszczenia lokalizacji innej zabudowy na danym obszarze jest jednak, aby analiza urbanistyczna uzasadniała projektowane przedsięwzięcie w świetle wymogów ładu przestrzennego. Nowa zabudowa musi mieścić się w granicach ustalonego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 509/11, LEX nr 1216737). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zdaniem sądu, organ pierwszej instancji, a w ślad za nim Kolegium, akceptując decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w opisanym wyżej kształcie, naruszyły zarówno przepis art. 61 ust. 1 ust. 1 u.p.z.p., jak i art. 1 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 1 u.p.z.p., dopuszczając wprowadzenie na obszarze analizowanym funkcję mieszkaniową jednorodzinną o intensywności, która wbrew dokonanej ocenie, nie kontynuuje funkcji dominującej na wyznaczonym terenie o charakterze rolniczym, mimo istniejącej na nim zabudowy. Poprzez wprowadzenie intensywnej zabudowy mieszkaniowej w obszarze analizowanym wymienione wyżej decyzje naruszają ład przestrzenny. Sąd nie kwestionuje przy tym sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, oceniając go jako prawidłowy i uwzględniający przepis § 3 rozporządzenia, w tym ustalenie odnośnie do frontu terenu (obejmującego dwie działki) od strony drogi wewnętrznej (działki nr [...]). Uwzględniono przy tym szerokość frontu działki nr [...], wynoszącą 91 m, przez co obszar analizowany wyniósł 273 m od granic ww. działek. Podobnie, sąd nie kwestionuje ustalenia linii zabudowy od strony drogi publicznej powiatowej, w nieprzekraczalnej odległości 15 m od granicy z działką nr [..]. Nie budzi też wątpliwości sądu dostęp terenu do drogi publicznej, działki nr [..] i sposób wyznaczenia frontu działki właśnie od powiatowej drogi publicznej. Zarzuty skargi związane z wyznaczeniem obszaru analizowanego oraz dostępem do drogi publicznej sąd ocenia zatem jako nietrafne. Należy jednocześnie wskazać, że skarżący zmodyfikowali swój pierwotny wniosek o ustalenie warunków zabudowy, wyłączając działkę nr [...] z zakresu inwestycji. W konsekwencji, argumenty skargi, wskazujące na dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem tej ostatniej działki uznać należy za wadliwe. Natomiast pozostałe ustalenia w zakresie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz treść analizy w tym zakresie są, zdaniem sądu, niewłaściwe, przez co nie mogą podlegać aprobacie. Przede wszystkim, na akceptację zasługują argumenty skargi, wskazujące że zaplanowana inwestycja nie stanowi kontynuacji zastanego w obszarze analizowanym wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Sąd miał przy tym na uwadze, że zgodnie z § 5 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). W niniejszej analizie urbanistyczno-architektonicznej przyjęto, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa zagrodowa oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - na działkach nr [..]-[..], dostępnych z tej samej drogi publicznej. Średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 0,02 (liczony z sumy powierzchni działek i sumy powierzchni zabudowanej). Autor analizy wskazuje, że niski współczynnik zabudowy wynika z tego, że analizowane działki są w większości dużymi działkami rolnymi z zabudową zagrodową, lub wynikiem przekształcenia zabudowy zagrodowej w mieszkaniową jednorodzinną. Działki, na których zabudowa jest usytuowana posiadają oprócz terenu wyłączonego z użytkowania rolnego służącego obsłudze zabudowy MN, teren rolny, co zniekształca obraz intensywności zabudowy. Z uwagi na powyższe, zdaniem autora analizy, należy przyjąć że intensywność zabudowy powinna odpowiadać zabudowie o powierzchni 150 m2 na działce o funkcji MN o powierzchni około 3000 m2, co daje wskaźnik zabudowy 0,05. Zakładając tolerancję 20 % należy przyjąć dopuszczalny wskaźnik zabudowy od 0,04 do 0,06. Takie też wyliczenie zaakceptował organ I i II instancji. Zdaniem sądu tymczasem, powyższe ustalenie wskaźnika intensywności zabudowy i towarzyszące mu wyjaśnienie autora analizy, wskazują na daleko idącą dowolność w interpretacji przepisów prawa, kształtujących ład przestrzenny. Oznacza to bowiem wprost znaczne, prawie trzykrotne zwiększenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do istniejącego średniego na analizowanym terenie. Cytowany wyżej § 5 rozporządzenia wskazuje, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, co stanowi zasadę dla jego wyznaczenia. Jednocześnie, dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Jednak ustalenia z niej wynikające w tym zakresie nie mogą być dowolne. Autor analizy wyznaczył średni współczynnik intensywności zabudowy na poziomie 0,02, by potem go zmodyfikować dla potrzeb analizowanej inwestycji o powierzchni zabudowy 150 m2 na działce o funkcji MN o powierzchni około 3000 m2, co doprowadziło go do ustalenia tego wskaźnika na poziomie 0,05, po czym jeszcze ponownego jego zmodyfikowania o 20 %. Zdaniem sądu, w ten sposób nastąpiła dwukrotna modyfikacja współczynnika intensywności zabudowy, przy czym operacja ta nosi znamiona dopasowania analizowanego współczynnika do planowanej inwestycji, a nie odwrotnie. Prowadzi to jednocześnie do zagęszczenia na inwestowanych działkach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy czym podkreślić należy, że dotyczy to obszaru, który nadal pozostaje rolniczy, z zabudową przed wszystkim zagrodową. Taki sposób wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy, który w sposób rażący i nieuzasadniony odbiega od średniego wskaźnika na obszarze zastanym, nie zasługuje na aprobatę i nie znajduje odzwierciedlenia w cytowanych przepisach prawa. Wbrew ocenie autora analizy, że zachowanie rolnego charakteru terenu przy istniejącej zabudowie zniekształca obraz intensywności zabudowy, sąd twierdzi, że planowana zabudowa o dopuszczonej intensywności doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego na obszarze analizowanym. Projektowana zabudowa 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zaplanowanym rozmieszczeniu na działkach nr [..] i [..] pozostaje, według sądu, w sprzeczności z przestrzenią już ukształtowaną, przez co może naruszyć istniejące wymagania funkcjonalne i społeczno-gospodarcze oraz zaburzyć dotychczasowe uporządkowane relacje. Jednocześnie jednak podkreślić należy, że sąd akceptuje co do zasady stanowisko, że dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na obszarze analizowanym, gdyż stanowi ona kontynuację funkcji istniejącej mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej, ale nie przy takim stopniu intensyfikacji, co znalazło przełożenie na dopuszczony w analizie i powtórzony w decyzji organu pierwszej instancji wskaźnik powierzchni zabudowy znacznie odbiegający od średniego zastanego na obszarze analizowanym. Przedstawiona wadliwość sporządzonej analizy, w rezultacie sprzeczność z prawem decyzji organu pierwszej instancji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium, w istocie jest wystarczająca dla uchylenia decyzji organów obu instancji. Sąd dla porządku wskazuje jednak na inne wady kontrolowanego postępowania administracyjnego i wydanych rozstrzygnięć, które również miały znaczenie dla ich treści. Przede wszystkim, jak wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia, podstawę decyzji o warunkach zabudowy stanowią wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w części tekstowej oraz graficznej. Część graficzną analizy sporządza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Jak wynika zaś z § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii ww. mapy, stanowiącej załącznik graficzny do analizy i do decyzji. Analiza tego elementu postępowania, a więc załącznika graficznego tak do decyzji organu I instancji jak i do analizy urbanistycznej wskazuje, że nie spełnia ona warunków, wynikających z cytowanych przepisów prawa. Został on (załącznik) wprawdzie sporządzony na mapie w prawidłowej skali, lecz nie obrazuje całego obszaru analizowanego, a jedynie jego fragment, obejmujący działki inwestycyjne. W istocie zatem, sąd nie ma możliwości skontrolowania ustaleń analizy, wynikających z części tekstowej z częścią graficzną, w szczególności w zakresie działek sąsiednich, znajdujących się w obszarze analizowanym. W tym zatem zakresie kontrolowane decyzje również naruszają cytowane przepisy prawa. Przypomnieć należy, że co do zasady obowiązkiem organu ustalającego warunki zabudowy jest oparcie swojego rozstrzygnięcia na wynikających z przeprowadzonej analizy parametrach, odzwierciedlonych w formie tekstowej i graficznej, gdyż w przeciwnym wypadku wymóg sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej byłby pozbawiony znaczenia prawnego dla postępowań administracyjnych w tym zakresie. W tym też zakresie wydane w sprawie decyzje naruszają przepisy postępowania, bowiem wydane zostały z pominięciem obowiązku ustalenia stanu faktycznego w sposób wnikliwy i uwzględniający całokształt istotnych dla sprawy okoliczności, a także wszechstronnej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym zwłaszcza – w okolicznościach niniejszej sprawy – analizy urbanistycznej (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Niezasadny natomiast, zdaniem sądu, jest zarzut skargi sugerujący niczym nie potwierdzone negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko. Domaganie się przez skarżących sporządzenia w toku niniejszego postępowania administracyjnego analizy przez osobę uprawnioną z której wynikałoby, że projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie wprowadza szczególnych zakłóceń ekologicznych w charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych nie znajduje podstawy prawnej. Ponownie rozpatrując wniosek inwestorów organy dostosują się do przedstawionej oceny prawnej, wiążącej stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., przeprowadzając postępowanie związane ze sporządzeniem prawidłowej analizy urbanistyczno-architektonicznej wraz z załącznikiem graficznym, uwzględniającej przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 1 ust. 2 u.p.z.p. oraz § 9 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 i § 5 rozporządzenia, interpretowane w sposób przedstawiony w niniejszym uzasadnieniu. Mimo częściowej niezasadności skargi sąd procedując na podstawie art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszyły wymienione w rozważaniach przepisy prawa materialnego i procesowego. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. uchylił obie decyzje. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. ustalając, że na zasądzone solidarnie na rzecz skarżących koszty postępowania składa się uiszczony w sprawie wpis sądowy od skargi w wysokości 500 zł.