II SA/Gd 272/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska, Sędzia WSA Jolanta Górska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 przy udziale sprawy ze skargi A. na decyzję Rady Gminy z dnia 23 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały 2. orzeka, że uchwała nie może być wykonana II SA/Gd 272/04 U z a s a d n i e n i e A. zaskarżyła do Sądu uchwałę Rady Gminy z dnia 23 grudnia 2002 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania Gminy dla lokalizacji Parku Wiatrowego w miejscowości D. i W. Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy, działając na podstawie art. 8 ust. 1 i 2, art. 9, 10, 26 i 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednol. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), wprowadziła do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy uchwalonego uchwałą z dnia 4 listopada 1994 r. nr [...], ogłoszonego w Dz. Urzęd. Woj. Nr [...], poz. 210 ze zm., zmianę polegającą na przeznaczeniu części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie geodezyjnym W.; części działek nr [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie geodezyjnym D.; części działek nr [...], [...], [...] w obrębie P. oraz części działek [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie geodezyjnym D. o łącznej powierzchni 11,70 ha dla lokalizacji urządzeń, zabudowy i niezbędnej infrastruktury dla powstania i poprawnego funkcjonowania parku wiatrowego nr 1 pod nazwą "D.". W uchwale dokonano również zmiany dotychczasowego użytkowania rolnego na nierolniczy w miejscach lokalizacji urządzeń technicznych niezbędnych dla prawidłowej eksploatacji parku wiatrowego. Jak wynika z treści uchwały za niezbędne urządzenia techniczne konieczne do powstania parku wiatrowego uznano trzydzieści sześć elektrowni wiatrowych, stację transformatorową, wewnętrzną sieć kablową oraz pasy komunikacji kołowej. Ponadto wyznaczono w planie obszar terenów rolnych wolnych od zabudowy ograniczony izolinią dopuszczalnego hałasu 40 dB utrzymując na tym terenie użytkowanie rolnicze jako przeznaczenie podstawowe z zakazem budowy obiektów dla funkcji ze stałym przebywaniem ludzi, w tym również zabudowy zagrodowej w ramach siedliska rolniczego związanego z produkcją rolniczą. Ustalono również, że funkcja parku wiatrowego, sposób jej realizacji, jak i zagospodarowania terenu realizujące tę funkcję nie spowoduje przekroczenia normatywnych parametrów jakości środowiska w zakresie hałasu poza terenem ograniczonym izolinią dopuszczalnego hałasu, promieniowania niejonizującego, emisji zanieczyszczeń oraz wibracji. Skarżąca, po bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, wniosła skargę do Sądu zarzucając, że zaskarżona uchwała podjęta została z rażącym naruszeniem prawa polegającym na niezawiadomieniu pisemnym strony o terminie wyłożenia projektu planu – jako właściciela nieruchomości, którego interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Strona skarżąca wskazała, że jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem, na którym ma powstać zespół elektrowni wiatrowych a jej nieruchomość zlokalizowana jest w samym centrum projektowanej inwestycji. Na terenie nieruchomości należącej do skarżącej Spółki zlokalizowane są już zakłady produkcyjne, w których co najmniej przez kilkanaście godzin w ciągu doby przebywa kilkaset osób i w związku z powyższym podjęcie przez Radę Gminy uchwały w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego z lokalizacją parku elektrowni wiatrowych ma bezpośredni wpływ na teren nieruchomości należącej do Spółki, gdyż utrudnia dotychczasowy sposób wykorzystania nieruchomości, uniemożliwia projektowaną budowę budynku hotelowego oraz zmniejsza wartość nieruchomości. W tych okolicznościach podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło w ocenie strony skarżącej z naruszeniem procedury planistycznej przewidzianej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie argumentując, że interes prawny strony skarżącej nie został naruszony ustaleniami uchwalonego planu miejscowego. Organ wskazał, że A., w toku procedury planistycznej, nie wskazywała na naruszenie jej interesu prawnego a obszar obejmujący działkę strony skarżącej od 1994 r. stanowił tereny o funkcji rzemieślniczo-usługowej uciążliwej z funkcją mieszkaniową. Ponadto w ocenie organu uchwalenie nowego planu przebiegało z zachowaniem całej procedury wymaganej przepisami art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu zmiany planu dodatkowo pisemnie powiadomiono właścicieli działek, na których zlokalizowane będą turbiny wiatrowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. Stosownie do treści art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. – obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Jako prawo miejscowe plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jego zmiany określa art. 18 powołanej wyżej ustawy. W treści art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wymienione zostały w sposób bardzo szczegółowy poszczególne fazy przygotowania planu miejscowego. Obowiązek ich przestrzegania, nie wyłączając nawet kolejności ich przeprowadzenia, musi być bezwzględnie zachowany, a każde odstępstwo od niego powoduje nieważność w całości lub w części uchwały – art. 27 ust. 1 ustawy. Ten szczególny tryb postępowania, a także przewidziana sankcja za jego naruszenie, wynikają z tego, że uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego precyzuje zakres gospodarczego wykorzystania terenu, przy czym powinien on uwzględniać interesy właścicieli i użytkowników gruntu, a także interesy wspólnoty samorządowej i państwa. Nie można przy tym pominąć, że ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania własności, a w rezultacie niejednokrotnie ograniczają prawo własności (por. R. Hauser, E. Mzyk, Z. Niewiadomski, M. Rzążewska: Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1995, str. 73). Dlatego też w toku procesu uchwalania planu, wszystkie zainteresowane podmioty muszą mieć zatem zagwarantowane prawo przedstawiania i obrony swoich interesów. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, że zarząd gminy nie zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu skarżącej, która jest właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu przeznaczonego w planie na lokalizację urządzeń zabudowy i niezbędnej infrastruktury dla powstania i poprawnego funkcjonowania parku wiatrowego, naruszając tym samym art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy. W odpowiedzi na skargę stwierdzono, że zmiana planu nie narusza interesu prawnego skarżącej, która jest właścicielem sąsiedniej działki nieobjętej zmianą planu. W tym miejscu wskazać należy, że z treści powołanego przepisu wynika wymóg pisemnego zawiadamiania o terminie wyłożenia projektu planu osób, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Gwarantuje się tym osobom w ten sposób możliwość wniesienia zarzutu do projektu planu (art. 24 ustawy) a ustalenie, że projekt planu nie narusza interesu prawnego tych osób lecz jedynie interes faktyczny umożliwia zakwalifikowanie go jako protestu (art. 23). Jak wynika z akt sprawy o sygnaturze akt II SA/Gd 72/04 Wójt Gminy decyzją z dnia 6 października 2003 r. Nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 30 turbin wiatrowych wraz z urządzeniami i niezbędną infrastrukturą dla powstania i poprawnego funkcjonowania parku wiatrowego nr 1 pod nazwą "D.". Decyzję tę doręczono m. in. skarżącej. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji publicznej przyjął zatem, że postępowanie dotyczyło interesu prawnego tego podmiotu (art. 28 Kpa). Utrudniono natomiast a nawet uniemożliwiono stronie skarżącej, na skutek braku pisemnego zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, wypowiedzenie się jeszcze przed podjęciem uchwały w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe rozważania w pełni uzasadniają pogląd, iż zakwestionowana uchwała narusza art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co z mocy art. 27 ust. 1 powoduje jej nieważność w całości. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) i w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Ponadto stosownie do dyspozycji art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana.