II SA/Gd 281/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia obszaru oznaczonego D 018-P na teren zabudowy produkcyjnej – tartak, oraz planowanej drogi na działce nr 562, 2. określa, że zaskarżona uchwała w części opisanej w punkcie 1 nie może być wykonana, 3. zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżącej Z. S. kwotę 950 zł (dziewięćset pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Gminy w dniu 12 czerwca 2007 r. podjęła uchwałę (nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi S. – S. C. W § 1uchwały organ stwierdził, że plan ten zgodny jest z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gmina z dnia 21 czerwca 2005 r. W dniu 17 lipca 2007 r. do Rady Gminy wpłynęło pismo Z. S., właścicielki objętych planem działek nr [...] i [...], w którym wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszeń jej interesu prawnego w związku z podjęciem przedmiotowej uchwały. Skarżąca zakwestionowała przeznaczenie terenu oznaczonego D 018-P na rozbudowę uciążliwego dla otoczenia tartaku. W uzasadnieniu podniosła, że przedmiotowa uchwała niezgodna jest z ustaleniami Studium, Zarządzeniem Wojewody w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, ustawą o ochronie środowiska oraz ustawą o samorządzie terytorialnym. Z. S. wskazała także, że mapy, na podstawie których sporządzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego są niezgodne ze stanem faktycznym. Rozbieżności dotyczyły między innymi ilości budynków na terenie tartaku. Według mapy było ich kilka, w rzeczywistości jest ich kilkanaście. Natężenie hałasu i wibracji, w ocenie strony postępowania jest wyższe niż wykazały badania, co potwierdzają popękane ściany w budynkach znajdujących się na działkach sąsiadujących z tartakiem. Ponadto teren, który przeznaczony został pod rozbudowę tartaku, wcześniej przeznaczony był pod rozbudowę wsi. Za naruszenie ustaleń Studium uznała także ustanowienie wokół tartaku strefy, w której ma być prowadzona działalność rzemieślnicza. W jej ocenie jest to próba ukrycia problemu i stworzenia "sztucznej izolacji". Z. S. podniosła również, że nie rozważono kwestii ochrony przeciwpożarej na przedmiotowym terenie, co jest o tyle istotne, że w tartaku znajduje się wiele materiałów łatwopalnych. Problem stanowi również brak właściwej drogi dojazdowej do tartaku. Obecnie samochody dostawcze korzystają z historycznej ul. [...] mimo, że widniej na niej znak dopuszczający przejazd samochodów do 16 ton. Ponadto zdaniem strony postępowania, ustalenia co do planowanej nowej drogi, przechodzącej przez jej nieruchomość (działka nr [...]) naruszają jej interes prawny, ponieważ zwiększają natężenie hałasu, ograniczają jej prawo własności poprzez brak bezpośredniego dostępu z części działki do jeziora R., pozbawiają ją części nieruchomości, oraz powodują zniszczenie krajobrazu i są sprzeczne z ustaleniami ładu przestrzennego. Ponadto podkreślono, że planowana droga jest drogą ślepą, co prowadzi do wniosku, że ma służyć tylko jako dojazd do terenu tartaku. Uchwałą z dnia 21 sierpnia 2007 r. Rada Gminy odmówiła Z. S. dokonania zamiany uchwały z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi S. – S. C. w części dotyczącej lokalizacji drogi na jej działce nr [...] oraz sankcjonującej funkcjonowanie tartaku w sąsiedztwie jej nieruchomości. W uzasadnieniu Rada wyjaśniła, że tartak jest istniejącym od wielu lat stanem faktycznym i wybudowany został na podstawie wydanego wcześniej pozwolenia na budowę. Podkreślono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi uwzględniać istniejące uwarunkowania funkcjonujące zgodnie z prawem. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących planowanej drogi organ wskazał, że droga ta, przechodząca między innymi przez działkę nr [...], służy do obsługi komunikacyjnej terenu w przypadku podziału na działki budowlane i ma za zadanie umożliwić zagospodarowanie terenu oznaczonego symbolem D 020-MN zgodnie ze sztuką urbanistyczną - zapewnić odpowiednie parametry zarówno dla drogi, jaki i samych działek budowlanych, przy jednoczesnym zachowaniu zasad ładu przestrzennego. Z. S. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi S. – S. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, powołując się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu wezwania do usunięcia naruszeń jej interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma organ szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy oraz ponowił argumentację zawartą w uchwale z dnia 21 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podstawą wniesionej skargi jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy legitymowanym do wniesienia skargi jest "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej". Legitymacja ta opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Skarga na podstawie art. 101 nie ma charakteru actio popularis – podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). Ze względu na treść skargi, która zawiera dwa odrębne zarzuty – dotyczący przeznaczenia terenu oznaczonego D 018-P na rozbudowę uciążliwego dla otoczenia tartaku, oraz ustalenia przebiegu planowanej nowej drogi, przechodzącej przez nieruchomość skarżącej (działka nr [...]) celowym jest rozważenie kwestii interesu prawnego skarżącej w kwestionowaniu tych zapisów planu oddzielnie. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości prawo własności skarżącej do działki nr [...]. Rozważenia wymaga, czy wskazane w skardze ograniczenie prawa własności działki nr [...], poprzez wytyczenie drogi, narusza interes prawny skarżącej w stopniu pozwalającym na uznanie, że posiada ona legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Ograniczenie prawa własności, zgodnie z art. 140 k.c., może nastąpić tylko wtedy, gdy przewidują to przepisy ustawy, oraz z uwagi na zasady współżycia społecznego. W przedmiotowej sprawie, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do ograniczenia swobody skarżącej w wykonywaniu prawa własności poprzez przeznaczenie części działki [...] na drogę, co zdaniem Sądu, przesądza o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Rozważenia wymaga natomiast interes prawny skarżącej w kwestionowaniu przeznaczenia terenu D 018-U na rozbudowę tartaku, wobec ustalenia, że stanowiąca własność Z. S. działka nr [...] z terenem tym bezpośrednio nie graniczy, bowiem oddzielona jest od niego działką [...], nie stanowiącą własności skarżącej. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zamianami), w granicach określonych ustawą każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Wszystkie wskazywane przez skarżącą zagrożenia, które w jej ocenie mają prowadzić do ograniczenia jej prawa własności do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], są wyrazem obaw co do warunków korzystania z tego gruntu zgodnie z planem, który na tym obszarze przewiduje zabudowę mieszkaniową. Tymczasem stosownie do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt sąsiedztwa z terenem objętym zmianami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być równoznaczny z automatycznym uznaniem, że zmiany te prowadzą do naruszenia jej prawnie chronionego interesu lub uprawnienia. Konieczne jest tu dokonanie niezbędnej konkretyzacji i indywidualizacji dobra prawnego zagrożonego zmianami planu, a nie powołanie się jedynie na potencjalne i hipotetyczne zagrożenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2003 r., II SA/Wr 423/03, niepubl.). Powoływana przez skarżącą okoliczność uciążliwego hałasu, wibracji, zagrożenia pożarem ze względu na składowanie dużej ilości drewna, wzmożonego ruchu samochodów dostawczych, prowadzi do wniosku, że zmiana przeznaczenia gruntów w sposób określony w planie będzie oddziaływać także na jej działkę [...], pomimo braku bezpośredniego sąsiedztwa z terenem D 018-P. Negatywne oddziaływanie tartaku, poprzez swój zasięg, wpływa bowiem bezpośrednio na sytuację prawną skarżącej uniemożliwiając jej skuteczne zagospodarowanie własnej działki zgodnie z planem, to jest przeznaczenie jej pod zabudowę mieszkaniową. W przypadku ustalenia istnienia po stronie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi stosownie do kompetencji, jakie nadała sądom administracyjnym ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada z kolei zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem. Kolejna część rozważań dotyczy zatem zgodności badanej uchwały z prawem, w szczególności przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 powyższej ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przytoczony wyżej przepis wyznacza gminę jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina, poprzez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania położonego na jej obszarze terenu. Także w orzecznictwie i literaturze panuje zgodny pogląd, że gmina jest podstawową jednostką systemu planowania przestrzennego każdego demokratycznego państwa prawa. Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego na terenie gminy prawa. Organem gminy właściwym w sprawach uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy. Mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie. Z przepisu art. 28 ust. 1 tej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem w przedmiotowej sprawie kontroli sądu administracyjnego podlega zachowanie wymogów procedury planistycznej. Jednym z założeń tej procedury dążenie do jest ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Planowanie przestrzenne, którego efektem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, siłą rzeczy generuje konflikty interesów wskazanych podmiotów. W interesie właścicieli leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie, określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gwarantuje ochronę prawa własności nakazując w zagospodarowaniu przestrzennym to prawo uwzględniać (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy). Jednakże prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w planowaniu zagospodarowania przestrzennego terenu. Z treści art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika nakaz uwzględniania również innych niż własność wartości. W powołanym przepisie zaledwie przykładowo wymieniono wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, walory ekonomiczne przestrzeni, potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, potrzeby interesu publicznego, które uwzględnia się w zagospodarowaniu przestrzennym. W tym miejscu należy przytoczyć w pełni aktualną tezę uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r. (III ARN 49/93, OSN 1994/9/181): "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznej i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez konstytucję RP prawa własności". Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Rada Gminy nie wykazała, aby istniał jakiś interes publiczny na tyle ważny, aby ograniczyć prawo własności skarżącej do przedmiotowej działki nr [...]. Jak wynika z uzasadnienia uchwały Rady Gminy z dnia 21 sierpnia 2007 r. , Nr [...] zaprojektowana droga wewnętrzna (ślepa) służyć ma do obsługi komunikacyjnej terenu oznaczonego D 020-MN w przypadku podziału na działki budowlane, przy jednoczesnym zachowaniu zasad ładu przestrzennego. Definicja ustawowa wskazuje, że przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno – gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Stanowisko Rady nie wskazuje, jakie z argumenty przemawiają za lokalizacją przedmiotowej drogi na działce skarżącej – funkcjonalne, gospodarcze, czy estetyczne. Rada nie wykazała także, że któryś z tych aspektów ładu przestrzennego jest tyle ważny, aby ograniczyć prawo własności skarżącej do przedmiotowej działki Nie wzięto pod uwagę okoliczności, że działka skarżącej, tak jak inne działki przez które przebiega planowana droga, posiadają dostęp do drogi publicznej – ul. [...].., wobec czego także przy podziale tych działek istnieje możliwość zapewnienia wjazdu od tej ulicy. Natomiast planowana droga, dzieląc działkę na połowę, niejako "wymusza" jej podział bez woli właściciela. Rozważając z kolei problem przeznaczenia terenu oznaczonego D 018-P na rozbudowę uciążliwego dla otoczenia tartaku, należy zauważyć, że w tym przypadku organ planistyczny powinien wziąć pod uwagę interesy wszystkich właścicieli położonych w sąsiedztwie działek - zarówno interes właścicieli tartaku, którzy pragną rozwijać prowadzoną dotychczas działalność gospodarczą, jak też interes skarżącej, która będąc właścicielka terenu położonego w malowniczej okolicy Jeziora R., na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, pragnie go wykorzystać zgodnie z przeznaczeniem. Problem równowagi pomiędzy tymi interesami powinien zostać przez Radę Gminy wnikliwie zanalizowany z uwzględnieniem wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, zgodnie z przytoczonym przepisem art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie stanowisko zajęte przez Radę zarówno w uzasadnieniu uchwały jak i w odpowiedzi na skargę nie wskazuje na przeprowadzenie takich rozważań. Rada prezentuje stanowisko, że tartak jest istniejącym od wielu lat stanem faktycznym, bowiem wybudowany został na podstawie poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i wydanego wcześniej pozwolenia na budowę. Podkreślono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi uwzględniać istniejące uwarunkowania funkcjonujące zgodnie z prawem. Powyższe stanowi jedyny argument przemawiający za ograniczeniem interesu skarżącej na rzecz rozwoju tartaku. Argument ten jednakże, zdaniem Sądu, jest wywiedziony na podstawie nieprawdziwych ustaleń. Sąd uzupełnił postępowanie dowodowe o dowód z części opisowej i graficznej planu zagospodarowania wsi S., obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 30 kwietnia 1992 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego wsi S. Z treści tego nieobowiązującego planu jednoznacznie wynika, że na terenie pokrywającym częściowo aktualną strefę D 018-P, obejmująca obszar 2,04 ha, przewidziany był teren oznaczony B19 UR, o powierzchni 0,5 ha, przeznaczony na rzemiosło uciążliwe, istniejący tartak do adaptacji z zachowaniem strefy ochrony sanitarnej 100 m. Przewidziana była także zmiana lokalizacji obiektu w przypadku realizacji projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Pozostałą część strefy D 018-P stanowił wówczas teren mieszkalnictwa jednorodzinnego MN-R. Zatem w stosunku do planu obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r., obszar przeznaczony pod tartak został zwiększony z 0,5 ha do 2,04 ha kosztem terenów przeznaczonych pod budownictwo. Zlikwidowana została także strefa ochrony sanitarnej tego obiektu. Ponadto z treści skargi, jak też z dołączonego do akt sprawy przez skarżąca pisma Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2008 r. wynika że, na terenie obejmującym działki [...] i [...], na których zlokalizowany jest tartak znajduje się łącznie 17 obiektów budowlanych, w tym jedynie 5 zrealizowanych w oparciu o pozwolenie na budowę. Powyższe ustalenia nie pozwalają uznać za prawidłowe stanowiska Rady Gminy, że tartak jest istniejącym od wielu lat stanem faktycznym i wybudowany został na podstawie poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i wydanego wcześniej pozwolenia na budowę. Należy także stwierdzić, że część graficzna kwestionowanej przez Z. S. uchwały uwzględnia nieaktualny stan faktyczny, ponieważ na mapie nie są wskazane wszystkie zrealizowane na terenie tartaku obiekty, nie jest także uwzględniony istniejący wjazd od ul [...]. Zdaniem Sądu zasadny jest także zarzut niezgodności projektu planu z częścią opisową i graficzną Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 21 czerwca 2005 r.. Wątpliwości Sądu budzi w szczególności kwestia usytuowania obiektu tartaku poza wyodrębnioną w studium strefą UR-P (obszary predysponowane do lokalizacji rzemiosła i produkcji), która zlokalizowana jest poza granicami Kaszubskiego Parku Krajobrazowego i poza zabudowaniami wsi S., przy drodze na G. Sąd uzupełnił postępowanie dowodowe także o dowód z części opisowej i graficznej wskazanego wyżej Studium. Z treści studium wynika, że obszar przeznaczony w planie na tartak, w części graficznej studium oznaczony jest MN,U,UR, co zgodnie z częścią opisową oznacza obszary predysponowane do lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, usługowej i rzemiosła. Przedmiotowy tartak, że względu na rodzaj działalności (produkcja), oraz jej rozmiary nie mieści się, zdaniem Sądu, w żadnej z tych kategorii. Zaskarżona uchwała, poza stwierdzeniem o zgodności z powyższym studium, nie uzasadnia lokalizacji zakładu przemysłowego na obszarze nie przewidzianym w studium na tego rodzaju obiekty. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 94 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz.1591 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, będącej aktem prawa miejscowego w części dotyczącej przeznaczenia obszaru oznaczonego D 018-P na teren zabudowy produkcyjnej, oraz planowanej drogi na działce nr [...]. Rada Gminy zobowiązana będzie do ponowienia procedury planistycznej, w trakcie której konieczne będzie szczegółowe rozważenie zgodności kwestionowanych zapisów ze Studium, a także przeprowadzenie rozważań dotyczących powodów ograniczenia interesu prawnego skarżącej zarówno co do planowanej drogi jak też rozbudowy tartaku. Nie jest zasadny natomiast, zawarty w skardze, zarzut dotyczący bezprawności lokalizacji tartaku na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Nie ulega wątpliwości, że zarówno działki skarżącej, jak też tartak zlokalizowane są na terenie objętym tym Parkiem. Zgodnie z Rozporządzeniem nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, które wydane zostało na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z 2005 r. z późniejszymi zmianami) w Parku wprowadza się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późniejszymi zmianami). Jednakże z treści tych przepisów nie wynika, aby w zakresie wskazanych przepisów mieściła się działalność tartaku. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazane zostały w treści § 2 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z dnia 3 grudnia 2004 r.) Przepis ten nie zalicza do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko działalności prowadzonej przez tartak. Ponadto należy wskazać, że dla przedmiotowego planu sporządzona została przez mgr B. G. Prognoza oddziaływania na środowisko, ponadto projekt planu zyskał w dniu 28 lutego 2007 r. uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.. Sąd określił, na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a., że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzona została jej nieważność, nie może być wykonana, rozumiejąc w tym przypadku powyższe ograniczenie jako brak możliwości uzyskania do czasu uprawomocnienia się wyroku pozwolenia na budowę lub legalizacji istniejących obiektów na podstawie zakwestionowanej w treści wyroku części zaskarżonej uchwały.