II SA/Gd 284/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie wykonania nałożonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 25 stycznia 2010r. nr [...]; 2. określa, że wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonane; 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. Ł. kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 80/07, uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2006 r., stwierdzającą wykonanie obowiązku, nałożonego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych polegających na nadbudowie części budynku mieszkalnego – tarasu przy ul. [...] w G. wraz z orzeczeniem technicznym, oświadczenia osoby uprawnionej o prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej we wskazanej części obiektu oraz analizy zmian nasłonecznienia budynku w związku ze zrealizowaną nadbudową, uzupełnionej o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że załączona do akt sprawy analiza nasłonecznienia jakkolwiek ma charakter dowodowy, jest również (gdyż przesądził o tym w decyzji ostatecznej organ odwoławczy) "czynnością", do wykonania której inwestor został zobowiązany. Taki charakter nadało jej nałożenie obowiązku wykonania analizy nasłonecznienia w oparciu o "rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie". Czynność ta nie może być już powtórzona w dalszym postępowaniu, a zatem ocena jej prawidłowości powinna nastąpić przez organ z uwzględnieniem wszystkich uwarunkowań przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego dla postępowania dowodowego. Dostarczenie przez inwestora w/w analizy obligowało więc organ do dokonania jej oceny nie tylko od strony formalnej (poprzez stwierdzenie faktu, że została ona złożona i sporządzona przez osobę uprawnioną), lecz także przeprowadzenia oceny treści zawartych w niej wniosków. Złożona do akt administracyjnych analiza podlegała tym samym regułom postępowania jak każdy z innych dowodów w sprawie administracyjnej; wymagała ustaleń w zakresie wartości dowodowej w świetle prezentowanych przez skarżącego zarzutów. Sąd zalecił rozważenie, czy zarzut skarżącego nierzetelności analizy nasłonecznienia nie uzasadnia ponownego wykonania tej czynności w postępowaniu. Nadto, z uwagi na istniejący spór między stronami, zalecił przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem autorów analizy zmian nasłonecznienia. Sąd stwierdził przy tym, że złożenie przedmiotowej analizy po upływie wyznaczonego terminu nie obligowało organu do zastosowania sankcji w postaci nakazu rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1228/08, oddalił skargę kasacyjną W. Ł. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten stwierdził w szczególności, że organy wydały decyzje na skutek wniosku inwestorów, którzy nadesłali z opóźnieniem nakazane dokumenty. W chwili wydania decyzji przy konwalidowaniu czynności przez inwestorów, brak było podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki, o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 stycznia 2010 r., nr [...], stwierdził wykonanie przez inwestorów obowiązku. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że z protokołu przeglądu instalacji elektrycznej w nadbudowanej części budynku wynika, że instalacja ta spełnia wymagania obowiązujących przepisów i nadaje się do użytkowania. Organ wskazał, że według oświadczenia współautora analizy nasłonecznienia określenie zacienienia budynku zlokalizowanego na posesji przy ul. [...] nie wymagało wejścia na jej teren. Zaproponował on ponowne przeprowadzenie analizy z udziałem skarżącego z uwagi na zarzuty dotyczące uzupełnienia analizy o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie, jednakże skarżący nie wyraził na to zgody. Organ stwierdził, że z analizy wynika, że część nadbudowana rzuca cień na posesję sąsiada, ale nie zwiększa zacienienia ściany budynku sąsiedniego. Nadbudowa nie pogarsza warunków nasłonecznienia działki i budynku sąsiada. Analizę wykonano metodą graficzną posługując się linijką słońca MT dla szerokości graficznej północnej 54. Wymiary budynku zacienianego przyjęto, ze względu na niedostępność posesji, przez analogię do budynku zacieniającego. Kierunki świata określono za pomocą busoli. Z ustaleń orzeczenia technicznego wynika, że nadbudowę tarasu wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i przepisami. W odwołaniu W. Ł. zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji bez rzetelnej merytorycznej oceny dokumentów i z pominięciem czynności uzupełnienia analizy nasłonecznienia o rzeczywiste wymiary w terenie. W jego ocenie przedłożone dokumenty ignorują uwarunkowania art. 10 i art. 79 k.p.a. i są niewiarygodne. Analiza zmian nasłonecznienia została ograniczona do jednej ściany budynku nr [...], dla której przesłonięcie jest mniejsze. Skarżący wyjaśnił, że twierdzenie o niedostępności posesji skarżącego jest fałszywe. Według niego nie było możliwe ponowne dokonanie analizy w terenie, albowiem nie pozwalają na to przepisy, co potwierdza w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 marca 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ I instancji prawidłowo potwierdził wykonanie nałożonych na inwestorów obowiązków. W postępowaniu uwzględniono uwagi sformułowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 80/07. Zaakceptowano treść wniosków zawartych w analizie nasłonecznienia, w protokole technicznym i protokole przeglądu instalacji elektrycznej. Na rozprawie administracyjnej z udziałem stron i współautora analizy wyjaśniono metodologię jej sporządzenia i zaproponowano skarżącemu udział w powtórzeniu wyliczeń, na co ten nie przystał zapoznając się z analizą i pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie w siedzibie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego z analizy wynika jednoznacznie, że zacienienie ściany budynku skarżącego powstaje poprzez cień rzucony na krawędzi okapu tego samego budynku. Część nadbudowana rzuca cień na posesję sąsiada, ale nie przyczynia się do zwiększenia zacienienia ściany budynku sąsiedniego. Wręcz przeciwnie przez skos dachu nadbudowy zacienienie jest mniejsze. Oceniając zarzuty skarżącego stwierdzono, iż nie akceptuje on inwestycji na sąsiedniej nieruchomości. Skarżący bezpodstawnie domaga się uzupełnienia analizy nasłonecznienia o rzeczywiste wymiary w terenie, podczas gdy w toku postępowania wyjaśniono, że nie ma konieczności wejścia na teren nieruchomości, gdzie zacienienie jest badane. Jednocześnie odmówił dostępu do przedmiotowej nieruchomości i swojego udziału w czynnościach sprawdzających. W skardze do sądu administracyjnego W. Ł. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Skarżący chronologicznie opisał cały tok postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej stwierdzenia wykonania obowiązków związanych z nadbudową budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Zarzuty skargi dotyczą zaskarżonych przez niego poprzednich wydawanych w sprawie przedmiotowych robót budowlanych decyzji. W odniesieniu zaś do zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił niewiarygodność analizy nasłonecznienia, która nie opiera się o dane pozyskane z terenu i rzeczywiste wymiary. Nadto zarzucił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. gdyż został pozbawiony udziału w postępowaniu w stadium sporządzania analizy nasłonecznienia. Podkreślił również, iż nie zwracano się do niego z wnioskiem o udostępnienie nieruchomości dla przeprowadzenia oględzin, czym naruszono art. 79 k.p.a. W ocenie skarżącego wyjaśnienia współautora analizy nasłonecznienia złożone w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 4 stycznia 2010 r. obarczone były błędami potwierdzającymi konieczność zbadania sytuacji w terenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ uznał, iż stanowią one powtórzenie wcześniej już formułowanych zarzutów pod adresem wydawanych decyzji. W piśmie złożonym na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. skarżący wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 6 k.p.a., albowiem sprawa została już rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 80/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa. Bezsporne jest, że ostateczną decyzją z dnia 7 stycznia 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, nałożył na J. H. i I. H. obowiązek przedłożenia, w terminie do 30 kwietnia 2003 r., inwentaryzacji robót budowlanych, związanych z nadbudową części budynku mieszkalnego-tarasu przy ul. [...] w G., oświadczenia osoby uprawnionej o prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej w wymienionej powyżej części obiektu oraz analizy zmian nasłonecznienia budynku przy ul. [...] w G. w związku ze zrealizowaną nadbudową, uzupełnionej o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Decyzją z dnia 14 lutego 2003 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy tę decyzję. Następnie zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 408/03 oddalił skargę W. Ł. na decyzję organu odwoławczego. W art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego określono podstawy materialne do wydania przez organ nadzoru decyzji administracyjnych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z przeprowadzeniem takiej procedury legalizacyjnej mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszym postępowaniu jest tyko i wyłącznie decyzja stwierdzająca wykonanie obowiązku polegającego na przedłożeniu inwentaryzacji robót budowlanych wykonanych przy nadbudowie części budynku mieszkalnego – tarasu przy ul. [...] w G. wraz z orzeczeniem technicznym, oświadczenia osoby uprawnionej o prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej w nadbudowanej części oraz uzupełnionej analizy zmian nasłonecznienia budynku przy ul. [...] w G. w związku z nadbudową części budynku mieszkalnego – tarasu przy ul. [...] o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej: Prawo budowlane, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku (pkt 1) albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 2). Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia 13 maja 2009 r. zostały wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 80/07. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 80/07 mają zatem istotne znaczenie. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca. W konsekwencji nie straciły także na swojej aktualności zalecenia Sądu co do dalszego postępowania. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżone decyzje należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku. Istota sporu i główny zarzut skargi dotyczył sporządzonej analizy zmian nasłonecznienia budynku przy ul. [...] wskutek nadbudowy nieruchomości przy ul. [...]. Również ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 80/07, dotyczyły oceny analizy zmian nasłonecznienia. W szczególności zaś w wyroku tym wskazano, że wobec zarzutów skarżącego organy nadzoru budowlanego winny rozważyć ponowne sporządzenie analizy z uwzględnieniem rzeczywistych wymiarów i sytuacji w terenie. Organy nadzoru budowlanego oceniając ponownie, po kasacyjnym rozstrzygnięciu Sądu, kwestię wykonania przez inwestora obowiązków legalizacyjnych, przyjęły za wykonany obowiązek przedłożenia analizy nasłonecznienia w dotychczasowej postaci, naruszając tym samym przepisy postępowania administracyjnego. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy dotyczącej stwierdzenia wykonania obowiązków legalizacyjnych organy nadzoru budowlanego winny były stosować wszystkie zasady rządzące postępowaniem administracyjnym, w tym postępowaniem dowodowym, którego wyniki są podstawą do orzekania w sprawie. W konsekwencji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy zgodnie ze wskazaniami Sądu zaktualizowała się potrzeba nie tylko stwierdzenia faktu złożenia analizy, ale również oceny jej rzetelności, a w razie potrzeby też weryfikacji i uzupełnienia analizy. Powrót sprawy do pierwszej instancji administracyjnej otworzył organom możliwość przeprowadzenia całokształtu czynności dowodowych, zmierzających do wyjaśnienie sprawy w tym zakresie. Tymczasem organy czynności takich nie przeprowadziły, poprzestając na uznaniu za prawidłowy dowód zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami warunków technicznych analizy, w której stwierdzone zostało, że wymiary budynku zacienianego przyjęto, ze względu na niedostępność posesji, przez analogię do budynku zacieniającego. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie jest zrozumiałe wyjaśnienie współautora tejże analizy, że określenie zacienienia budynku zlokalizowanego na posesji przy ul. [...] nie wymagało wejścia na jej teren, tym bardziej, że jednocześnie zaproponował on uzupełnienie analizy o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Organy zaakceptowały przy tym fakt, skarżący nie wyraził na to zgody. Zaznaczyć należy, że wbrew twierdzeniom organów administracji, zasadność zarzutów skarżącego wysuwanych pod adresem analizy zmian nasłonecznienia mogła być wykazywana przy użyciu wszelkich środków dowodowych. Analiza nasłonecznienia przedłożona w niniejszej sprawie nie posiada bowiem szczególnej, bezwzględnej mocy dowodowej tylko z tego powodu, że została sporządzona przez osobę do tego uprawnioną zgodnie z przepisami. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, powinna zostać ponownie sporządzona analiza nasłonecznienia, z uwzględnieniem rzeczywistych wymiarów i sytuacji w terenie, w celu sprawdzenia zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami warunków technicznych. Wskazać przy tym należy, że takie właśnie wymogi dla analizy określił sam organ administracji w decyzji z dnia 7 stycznia 2003 r. Zdaniem Sądu precyzyjnej oceny w tym zakresie można dokonać jedynie w oparciu o wymiary rzeczywiste. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji, z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zaniechały należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W szczególności, wbrew wymogowi przepisu art. 7 k.p.a., organy administracji nie podjęły kroków niezbędnych do uzupełnienia analizy nasłonecznienia o rzeczywiste wymiary i wyniki obserwacji w terenie, co dopiero pozwoliłoby na ocenę wykonania obowiązku, której organ w niniejszej sprawie dokonał przedwcześnie. Organy administracji obu instancji wydały zatem decyzje, które nie odpowiadają wymaganiom przepisów procesowych. Odnosząc się do zarzutu orzekania przez organy w sprawie rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną wyjaśnić należy, iż wskazywany powyżej wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2008 r. uchylił poprzednie decyzje administracyjne stwierdzające wykonanie obowiązków przez inwestora, a mianowicie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2006 r., nr [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2006 r., nr [...], eliminując je tym samym z obrotu prawnego i otwierając drogę do ponownego rozpoznania sprawy od początku w administracyjnym toku instancji. Nadto wskazać należy, że podniesione przez skarżącego zarzuty, dotyczące poprzednich decyzji, wydawanych w odniesieniu do przedmiotowych robót, nie mogą być rozpatrywane w niniejszej sprawie. Wszystkie poprzednie decyzje były kontrolowane przez Sąd. Dodać jedynie należy, że zastosowany przez organy administracji w niniejszej sprawie tryb postępowania z art. 51 prawa budowlanego wynika z wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2002r., sygn. akt II SA/Gd 1172/99. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę określił, iż uchylone decyzje organów administracyjnych obu instancji nie mogą być wykonane w całości. Na mocy art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści cytowanego wyżej art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji winien zatem uzupełnić postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 k.p.a., ponownie ocenić wykonanie obowiązków legalizacyjnych oraz zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami warunków technicznych, i dopiero wówczas dokonać prawidłowej subsumcji ustalonych okoliczności faktycznych do właściwych przepisów Prawa budowlanego.