II SA/Gd 286/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W skardze na opisaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej, skarżący złożył wniosek o jej wstrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 2 pkt 3 tego przepisu, w razie wniesienia skargi na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Z kolei z treści § 3 omawianego przepisu wynika, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skarga w sprawie niniejszej wniesiona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz.1591, ze zm.) a dotyczy uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy równowagi przyrodniczo-krajobrazowej jeziora J. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie stanowi przepisu prawa miejscowego. Wniosek taki wypływa z treści przepisu art. 14 (w związku z art. 27) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), który w ust. 1, 2, 4 i 5 określa cel i warunki uchwały rady gminy o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ust. 8 zaś ustanawia, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Tak więc plan wymieniony jest wśród źródeł prawa objętych przepisem art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, natomiast ustawodawca nie przewidział, by przymiotem aktu prawa miejscowego objąć uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowego i o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1 i art. 27). (także: T. Bąkowski, Komentarz do art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zakamycze 2004). Wobec powyższego, wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej uchwały rozpoznać należy pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym kontekście wskazać należy, że przedmiotowa uchwała opisanych skutków nie wywołuje, niezależnie od okoliczności, iż skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia którejkolwiek z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Charakter zaskarżonej uchwały, podjętej w myśl przepisu art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż nie może ona przejmować treści projektu planu, a więc nie wskazuje w sposób wiążący przewidywanych rozwiązań przyszłego planu. Nadto rada gminy, przy pewnych ograniczeniach ustawowych, może w toku prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian, co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet wycofać się z inicjatywy planistycznej, przerywając procedurę sporządzania planu (zmiany planu). (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004, str. 145-147). Tym samym, w ocenie Sądu, na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały brak byłoby podstaw do twierdzenia powstania realnej szkody w majątku skarżącego bądź wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze prawnym. Z powyższych względów oraz z uwagi na fakt, że skarżący nie wskazał i nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności objętych dyspozycją art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy wymienionego przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia.