II SA/Gd 292/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na uchwałę Nr VIIIK/XLVI/595/2023 Rady Miasta Wejherowa z dnia 16 czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Wejherowa - w obszarze ograniczonym od północy terenem kolejowym, od wschodu ul. Szczęśliwą do granicy z Gminą Wejherowo od strony południowej i zachodniej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczonego wpisu. P. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr VIIIk/XLVI/595/2023 Rady Miasta Wejherowo z dnia 16 czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Wejherowa – w obszarze ograniczonym od północy terenem kolejowym, od wschodu ul. Szczęśliwą do granicy z Gminą Wejherowo od strony południowej i zachodniej (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2023 r. poz. 3295) – w części dotyczącej § 4 ust. 23 ustaleń dla drogi wewnętrznej 43 KDW w odniesieniu do działek nr [..]-[...] obręb [...]. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.), poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego oraz art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust.3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i naruszenie istoty prawa własności Skarżącego.  Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w odniesieniu do działek nr [...]-[...], obręb [...] oraz o zasądzenie od Rady Miasta Wejherowo na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że decyzją z 24 lipca 2001 r. Prezydent Miasta Wejherowa zatwierdził projekt podziału nieruchomości dotychczasowych działek nr [...] i [...], w wyniku którego powstały działki m.in. o nr [...]-[...], które miały pełnić funkcję wewnętrznych dróg dojazdowych do działek przewidzianych pod zabudowę jednorodzinną. Po wydaniu tej decyzji nastąpiła zmiana numeracji działek: z działki nr [...] powstały działki nr [...] i [...], a z działki nr [...] utworzone zostały działki nr [...] i [...]. Zatem drogę wewnętrzną, o której mowa w decyzji Prezydenta z 24 lipca 2001 r. stanowią działki nr [..]-[..] , obręb [...]. Na dowód załączono decyzje Prezydenta Miasta Wejherowa z: 24 lipca 2001 r. oraz 17 lipca 2009 r. i mapę ewidencyjną. Następnie Skarżący wyjaśnił, że zaskarżoną uchwałą Rada Miasta Wejherowo ustaliła przebieg drogi wewnętrznej obejmującej ww. działki Skarżącego, z tym że zgodnie z rysunkiem planu droga ta miałaby ulec skróceniu w stosunku do drogi wewnętrznej wytyczonej w przywołanej wyżej decyzji o podziale nieruchomości, kończąc się w części działki nr [...] placem nawrotowym kosztem powierzchni działek nr [...] i [..]. W rezultacie powyższej zmiany planu zagospodarowania bezużyteczna pozostanie znacząca część działki nr [...] oraz w całości działka nr [...] nie mające innej niż droga wewnętrzna funkcji - zgodnie z przywołaną wyżej decyzją podziałową. Skrócenie drogi wewnętrznej ponadto pozbawia Skarżącego dojazdu do nieruchomości na terenie oznaczonym jako tereny 05.MNU i 06.MNU oraz do drogi publicznej dostępnej na przedłużeniu działki nr [..] i [...], możliwego tym bardziej, że działki nr [...] i [...] obecnie mają tymczasowo utwardzoną nawierzchnię. Wprawdzie według uchwały założeniem jest, że dojazd do tych działek od ulicy W. będzie odbywał się za pomocą drogi publicznej [...] oraz [...], jednakże budowa tej drogi jest bardzo odległą inwestycją z uwagi na brak środków finansowych i jest w planach Miasta W. od co najmniej już 15 lat. Projekt drogi [...] w takim kształcie pozbawi właścicieli tych działek możliwości zabudowy według uchwały z uwagi na brak dojazdu do drogi publicznej. Ustanowienie na niezależących do Skarżącego działkach placu nawrotowego w sposób istotny narusza prawo własności Skarżącego, gdyż korzystanie z działek przeznaczonych na drogę wewnętrzną zgodnie z decyzją podziałową z 24 lipca 2001 r. będzie uzależnione od woli właścicieli działek nr [...] i [...]. Może to doprowadzić w praktyce do utraty funkcji drogi wewnętrznej przedmiotowych działek. Ponadto jest oczywiste, że zakończenie przez planistę przedmiotowej drogi placem nawrotowym na działkach budowlanych po obu stronach drogi wymuszałoby na właścicielach tych działek ich okrojenie, zmniejszając znacząco powierzchnię ich zabudowy i powierzchnię innych funkcji działki budowlanej. Nie ma tu żadnej gwarancji, że plac nawrotowy w ogóle powstanie, przez co nie doszłoby do realizacji drogi wewnętrznej w zgodzie z zaskarżoną częścią planu, a bez powstania placu nawrotowego "ślepa" droga [...] pozostałaby bezużyteczna, uniemożliwiając ruch pojazdów. Skarżący powołał się na orzecznictwo, zgodnie z którym aby w sposób realny zaspokoić usprawiedliwione potrzeby lokalnej społeczności w zakresie dostępu do drogi publicznej, taką gwarancję daje jedynie niewątpliwe ustalenie, że realizacja drogi wewnętrznej nie napotka przeszkód niezależnych od gminy (np. spotka się z oporem właścicieli nieruchomości, na których jej przebieg został przewidziany w miejscowym planie) i budowę takiej drogi będzie można przeprowadzić. W przeciwnym wypadku może dojść do sytuacji, w której mimo ograniczenia prawa własności poprzez ustalenie w planie miejscowym przebiegu drogi wewnętrznej przez grunt prywatny, nie dojdzie do realizacji zamierzonego w prawie miejscowym skutku w postaci budowy takiej drogi. Nie można wówczas uniknąć pytania, czy ograniczenie prawa własności nastąpiło z poszanowaniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący wyjaśnił, że część działki nr [...] i działka nr [...], które utraciłyby w myśl zaskarżonego planu funkcję drogi wewnętrznej, nie mogłyby być wykorzystane jako działki budowlane z uwagi na niewielką powierzchnię tego gruntu - ok. 140 m2 przy szerokości 10 m, oraz także z tego względu, że działki te posiadają wielu współwłaścicieli. Na takiej powierzchni nie da się niczego zbudować, a więc grunt ten byłby bezużyteczny. Należy to ocenić niewątpliwie w kategoriach ograniczenia prawa własności godzącego w istotę tego prawa, skoro zaskarżony plan prowadziłby do podziału nieruchomości na działki o powierzchni tak małej, że wykluczałoby to ich racjonalne zagospodarowanie. Powyższe dowodzi, że został naruszony interes prawny Skarżącego, tym bardziej, że zmiana planu nie została podyktowana racjonalnymi i obiektywnymi przesłankami wywiedzionymi z potrzeb wspólnoty lokalnej. Jest przeciwnie - Rada Miasta Wejherowo w omawianej sprawie naruszyła interes prawny Skarżącego bez pozytywnego wpływu na układ komunikacyjny tego terenu. Orzecznictwo dopuszcza ustalanie przebiegu dróg wewnętrznych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co powinno być poprzedzone bardzo wnikliwą analizą stanu faktycznego i prawnego, aby do niezbędnego minimum ograniczać sytuacje, w których gmina planuje tego typu drogi na gruntach prywatnych. Skarżący wskazał ponadto, że z jego dotychczasowej korespondencji z organami gminy wynika, iż zasadniczą przyczyną uchwalenia planu w zaskarżonej części było zbyt duże nachylenie przedmiotowej drogi. Podano, że nachylenie to wynosi średnio 10.3%, co miałoby rzekomo mocno wykraczać poza nachylenia dopuszczalne dla dróg publicznych (aczkolwiek wartości te nie obowiązują dla dróg wewnętrznych). Tymczasem zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518) pochylenie podłużne drogi publicznej może się mieścić w granicach od 4% do 12% w zależności od projektowanej prędkości ruchu (§ 20 ust. 2), a zatem pochylenie podłużne omawianej drogi nie wykracza poza te wartości. Konkludując, w świetle powyższych okoliczności jest niewątpliwe, że przedmiotowa uchwala w zaskarżonej części naruszyła zasadę proporcjonalności oraz istotę prawa własności nieruchomości Skarżącego oraz nadużyła władztwa planistycznego, a tym samym skarga znajduje wystarczające uzasadnienie. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Wejherowa, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Wejherowa, wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Na wstępie organ przypomniał, że Skarżący wniósł już bardzo podobną skargę, która została prawomocnie odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 27 listopada 2024 r. Zdaniem organu skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., gdyż Skarżący nie wykazali, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały. Powołując się na orzecznictwo wskazano, że do wniesienia skargi nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego "interes prawny lub uprawnienie". Oznacza to, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją a zaskarżaną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienia": albo jako indywidualnego podmiotu (np. jako właściciela), albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Interes, dający legitymację do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej musi być bezpośredni, konkretny i realny, musi być ponadto naruszony. Naruszenie prawa nie może być domniemane, hipotetyczne. Ochronę w takiej sytuacji zapewniają m. in. przepisy prawa ochrony środowiska, czy prawa budowlanego. Przewidziane w tych przepisach obowiązki inwestorów mają m. in. zabezpieczać interesy właścicieli działek sąsiednich. Przesłanką skargi jest naruszenie indywidualnego interesu prawnego skarżącego, a nie naruszenie interesu ogólnego, którego rzecznikiem chciałby być skarżący. Nie można zaskarżyć uchwały tylko na tej podstawie, że skarżący uważa, iż narusza ona prawo. O istnieniu interesu prawnego stanowią przepisy prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Z takich przepisów mogą wynikać konkretne prawa podmiotowe obywateli. Zdaniem organu, w okolicznościach niniejszej sprawy Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z powyższego dla wykazania naruszenia swojego interesu prawnego, legitymującego do merytorycznego rozpatrzenia skargi. Organ wyjaśnił, że nie można wykazywać naruszenia interesu prawnego tylko z tego powodu, że w planie miejscowym przyjęto rozwiązania planistyczne inne niż oczekiwania Skarżących, a sam fakt posiadania prawa własności nie przesądza o wykazaniu naruszenia interesu prawnego. Organ przypomniał, że Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 23 zaskarżonej uchwały - ustaleń dla drogi wewnętrznej [...] w odniesieniu do działek [...]-[...]. Jednakże należy wskazać, iż w granicach drogi wewnętrznej [...] leżą jedynie część działki [...] i część działki [...]. Działki [...] i [...] nie znajdują się na terenie drogi wewnętrznej [..]. Działka [...] i fragment działki [...] znajdują się na terenie przeznaczonym pod drogę publiczną w jednostce 32.KDL, a działka [...] i fragment działki [...] znajdują się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej w jednostce 02.M. W ocenie organu, zaskarżając ustalenia planu dotyczące drogi wewnętrznej [...] w odniesieniu do działek nr [...] i [...] Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Natomiast w odniesieniu do działek nr [...] i [...] wskazano, iż Skarżący jest ich współwłaścicielem, jednakże przebieg drogi wewnętrznej [...] przez te działki ani nie odbiera ani w żaden sposób nie ogranicza Skarżącemu żadnych praw. Co więcej, przebieg tej drogi przez ww. działki zasadniczo odpowiada przebiegowi drogi wewnętrznej wynikającej z poprzednio obowiązującego planu, tj. uchwały nr VIk/Xl/88/2007 Rady Miasta Wejherowa z dnia 26 czerwca 2007 r. Z kolei w odniesieniu do kwestionowanego placu nawrotowego wskazano, iż został on zaplanowany na działkach nr [...] i [...], których Skarżący nie jest właścicielem, w konsekwencji czego nie jest on legitymowany do kwestionowania ustaleń planu w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż Skarżący nie wykazał, że uchwała w zaskarżonym zakresie narusza jego interes prawny, a tym samym nie wykazał legitymacji do wniesienia skargi uzasadniającej merytoryczne jej rozpoznanie. Z powyższych przyczyn skarga powinna zostać odrzucona. Jednakże na wypadek uznania przez Sąd, że Skarżący wykazał naruszenie ich interesu prawnego poprzez zaskarżony plan organ odniósł się merytorycznie do zarzutów skargi. W ocenie Rady Miasta Wejherowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie i powinna zostać oddalona. Na terenie objętym skargą przed wejściem w życie zaskarżonego planu miejscowego obowiązywał plan uchwalony w 2007 r. uchwałą nr Vk/XI/88/2007 (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2007 r. poz. 2680) w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego na obszarze oznaczonym w aktualnie obowiązującym planie symbolami T-7, X-11 oraz X-12 i ograniczonym ulicami: Drzewiarza, Szczęśliwą z granicą lasu od wschodu i południa (tzw. Górki Bolszewskie) zgodnie z załącznikiem graficznym do uchwały (zwany dalej planem poprzednim lub starym). Zgodnie z tym planem zaskarżone działki położone były na obszarze oznaczonym symbolem 06cMN (działki nr [...], [...] oraz część działki nr [...]) oraz na obszarze oznaczonym symbolem 03cMN,U (działka nr [...] oraz fragment działki nr [...]). Obecnie na terenie obowiązuje plan uchwalony zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z tym planem działka nr [...] i fragment działki nr [...] położone są na terenie jednostki urbanistycznej 32.KDL, część działki [...] i część działki [...] położone są w jednostce urbanistycznej 43.KDW, natomiast fragment działki nr [...] i działka [...] położone są w jednostce urbanistycznej 02.M. Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 4 ust. 23 - ustaleń dla drogi wewnętrznej oznaczonej w planie jako [...], w odniesieniu do działek [..]-[..] obr. [..]. Jednakże działki nr [...], [..] nie są położone na terenie jednostki 43.KDW. Skarżący nie uzasadnił w skardze ww. wniosku w odniesieniu do ww. działek, które nie są położone w jednostce 43.KDW. Następnie organ wskazał, że podczas prac nad zaskarżonym planem zbadano obszar pod kątem uwarunkowań społeczno-ekonomicznych, a także geograficzno-środowiskowych. Analizując istniejące zagospodarowanie, oceniono m.in. sposób zabudowy, ukształtowanie terenu, uzbrojenie terenu w infrastrukturę techniczną oraz dostępność komunikacyjną. Teren objęty planem jest obszarem mocno zróżnicowanym pod względem topograficznym. Stąd w ramach opracowywanego projektu zmiany planu miejscowego dokonano szczegółowych analiz eksperckich w zakresie obsługi komunikacyjnej całego objętego planem obszaru. Analiza ta uwzględniała m.in. istniejące zagospodarowanie terenu, istniejące podziały geodezyjne, ukształtowanie terenu oraz przepisy regulujące parametry dróg. Na bazie powyższych opracowań dokonano modyfikacji w ustalonym w poprzednim planie układzie drogowym. Organ wskazał, że w poprzednim planie układ drogowy oparty był na wyznaczonych planistycznie drogach publicznych o symbolach KDG, KDL, KDD i kilku wyznaczonych planistycznie drogach wewnętrznych o symbolu KDW oraz w oparciu o niewyznaczone planistycznie drogi wewnętrzne, których przebieg był wskazany na rysunku planu wyłącznie na podstawie linii podziałowych opisanych w legendzie jako "granice (podziały) działek wewnątrz terenów, odrębnie oznaczone na rys. planu". Drogi te nie zostały wyodrębnione jako jednostki urbanistyczne, bowiem ich przebieg mógł być zmieniony na warunkach określonych w starym planie zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 8 lit. c) i d) dla jednostki 03cMN,U i zgodnie z § 4 ust. 5 pkt 8 lit. c) i d) dla jednostki urbanistycznej 06cMN. Wskazane na rysunku starego planu linie podziałowe dzieliły obszar wydzielonej jednostki urbanistycznej na działki budowlane i obsługujące je drogi wewnętrzne. Drogi te łączyły się z drogami publicznymi bezpośrednio, bądź za pośrednictwem wydzielonych dróg wewnętrznych KDW, w ten sposób zapewniając dostęp działek budowlanych danej jednostki urbanistycznej do dróg publicznych. W przypadku jednostek 03cMN,U i 06cMN obsługująca je niewydzielona planistycznie droga wewnętrzna pokrywała się z obszarem skarżonych działek, za wyjątkiem działki nr [...], która znajdowała się poza ww. drogą wewnętrzną i wchodziła w skład jednej z wydzielonych planistycznymi liniami podziałowymi działki budowlanej. Ww. droga wewnętrzna zapewniała działkom budowlanym wydzielonym w obszarze 03cMN,U i 06cMN bezpośredni dostęp do drogi publicznej [...] (ul. W.). Na rysunku starego planu droga ta przylega od strony południowej do odrębnej jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem 18aMN, a w jej ramach do niewydzielonej planistycznie kolejnej drogi wewnętrznej, która posiadała powiązanie z drogą publiczną [...] 1/2 za pośrednictwem wydzielonej drogi wewnętrznej 59KDW. Obie wyżej opisywane niewydzielone planistycznie drogi wewnętrzne, tj. droga w jednostce 06cMN oraz droga w jednostce 18aMN, tworzyły niezależne układy komunikacyjne posiadające oddzielne powiązania z drogami publicznymi oraz odrębny stan własności, bowiem obie ww. drogi stanowiły odrębną własność zgodnie z własnością działek budowlanych, które dana droga obsługuje (właścicielami drogi wewnątrz jednostki 06cMN byli właściciele działek budowlanych położonych w jednostce 06cMN i podobnie właścicielami drogi wewnątrz jednostki 18aMN byli właściciele działek budowlanych położonych w jednostce 18aMN). Układ własności poszczególnych dróg potwierdza, że każda z tych dróg służyła wyłącznie jednemu konkretnemu, wydzielonemu planistycznie terenowi zabudowy. Zatem sam fakt, że ww. prywatne drogi wewnętrzne na rysunku starego planu (czy jak wskazuje w skardze Skarżący w decyzji podziałowej) stykały się ze sobą - nie gwarantował przejazdu między nimi i tym samym nie gwarantował funkcjonowania obu dróg w układzie umożliwiającym swobodne przemieszczanie się pomiędzy jednostkami 06cMN i 18aMN. W skardze Skarżący odwołując się do decyzji podziałowej zarzuca Radzie Miasta ustalenie w zaskarżonym planie krótszej drogi wewnętrznej w stosunku do tej, jaka była podana w decyzji podziałowej, co jego zdaniem pozbawia Skarżącego dojazdu do nieruchomości na terenie oznaczonym 05.MNU i 06.MNU oraz do drogi publicznej dostępnej na przedłużeniu działki nr [...] i [...]. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż w zaskarżonym planie nie ma takich jednostek, gdyż występują jednostki 05.MN i 06.MN. W ocenie organu zarzut ten jest nietrafiony, gdyż o przeznaczeniu terenu decyduje plan miejscowy a nie decyzja podziałowa, natomiast w starym planie dojazd ten nie był w żaden sposób zagwarantowany, a poza tym z uwagi na warunki topograficzne był ograniczony lub wręcz niemożliwy dla zwykłego użytkownika. Zgodnie z profilem podłużnym nachylenie drogi wewnątrz jednostki 06cMN starego planu (długość ok. 240 m) wynosiło (i nadal wynosi) średnio 10,3%, przy czym jej końcowy południowy odcinek (w obowiązującym planie poza układem drogowym) wynosił (i nadal wynosi) około 11%. Teren na przedłużeniu ww. drogi od strony południowej (droga wewnętrzna jednostki 18aMN starego planu) wznosi się w nachyleniu ok. 8%. Wartości te nie odzwierciedlają jednak maksymalnego docelowego nachylenia dróg, bowiem wskazują jedynie na istniejącą topografię terenu i warunki obecnego jej użytkowania. Budowa dróg wymaga korekty ich naturalnego nachylenia choćby z powodu usytuowania wjazdów na działkę czy wypłaszczenia w obszarze skrzyżowań z innymi drogami. Takie jednostkowe wypłaszczenia zwiększają nachylenie drogi na pozostałych odcinkach. Ponadto użytkowanie drogi bez jej regulacji w newralgicznych miejscach przy docelowym zagospodarowaniu działek i użytkowaniu drogi w sposób bardziej zintensyfikowany niż obecnie, zwiększa zagrożenie bezpieczeństwa na drodze. Organ wyjaśnił, że kierując się zasadą racjonalnego gospodarowania przestrzenią i zapewnienia właścicielom działek budowlanych możliwości swobodnego korzystania z układu drogowego i dostępu do dróg publicznych, po wnikliwej analizie i w oparciu o koncepcję drogową wykonaną przez ekspercki zespół specjalistów branży drogowej, dokonano w obowiązującym planie zmian, które kształtują system drogowy w niekorzystnych warunkach topograficznych w sposób najbardziej optymalny. Zmiana dotyczyła m.in. skrócenia dotychczasowego przebiegu opisanej w skardze wydzielonej geodezyjnie drogi. Droga wewnętrzna, będąca przedmiotem skargi (w zaskarżonym planie 43.KDW), ma około 210 m długości. Na jej długości istnieje pochylenie terenu wielkości około 10,0%. W nowym planie przedmiotowa droga została zakończona placem nawrotowym. Następnie organ wskazał, że drogi wewnętrzne w zaskarżonym planie, w tym droga [...]-[...], stanowią niezależne od siebie układy komunikacyjne o odmiennym stanie własności, bowiem w dalszym ciągu właściciele działek budowlanych położonych wzdłuż drogi wewnętrznej w jednostce 02.M posiadają udziały w drodze wewnętrznej [..], a właściciele działek na terenie 05.MN i 06.MN posiadają udziały w drodze wewnętrznej [...]-[...]. Skarżący posiada natomiast działkę budowlaną w terenie 02.M oraz udział w prawie własności drogi [..]. Dodatkowo posiada udział w drodze [...]-[...]. Skarżący nie posiada działki budowlanej w terenie 05.MN i 06.MN. Załączone do skargi wydruki z ksiąg wieczystych nie dotyczą nieruchomości położonych na terenie 05.MN lub 06.MN. Zaskarżony plan ustala dojazd do terenu 05.MN i 06.MN za pośrednictwem dróg wewnętrznych [...]-[..] od drogi publicznej [..]. Zdaniem organu zaprojektowany w planie miejscowym układ komunikacyjny oparty na drogach wewnętrznych powiązanych z drogą publiczną zapewnia dostępność komunikacyjną poszczególnych terenów przeznaczonych pod zabudowę w uchwalonym planie. Zaprojektowany układ komunikacyjny umożliwia optymalną obsługę działek przeznaczonych pod zabudowę w granicach planu, a nadto gwarantuje zachowanie i ochronę ładu przestrzennego. Obowiązkiem gminy było ustalenie przebiegu dróg i plan ten obowiązek realizuje. Drogi przewidziane planem zgodnie z dokumentacją planistyczną zostały ustalone w sposób logiczny i mają na celu zapewnienie działkom objętym planem dostępu do drogi publicznej. Takie zapisy uchwały nie naruszają obowiązujących przepisów i mieszczą się w przysługującym gminie władztwie planistycznym. Wskazano, iż przy sporządzaniu planu miejscowego wyważono nie tylko interes publiczny w stosunku do interesów prywatnych, ale również interesy prywatne poszczególnych właścicieli. Plan miejscowy kształtuje bowiem zasady zagospodarowania w sposób optymalny, tworząc ramy dla przyszłych inwestycji. Wskazany w obowiązującym planie przebieg drogi wewnętrznej jedynie w niewielkim stopniu różni się od przebiegu wskazanego w poprzednim planie i w decyzji podziałowej, na którą powołuje się Skarżący. Z uwagi na ukształtowanie terenu dotychczasowy przebieg został skrócony i zakończony placem nawrotowym. Zasadność wprowadzenia takiej modyfikacji wynikała z analizy komunikacyjnej przygotowanej w ramach procedury planistycznej. Skrócenie drogi o fragment największego wzniesienia daje możliwość doprowadzenia niwelety pozostałej części do parametrów umożliwiających lepsze warunki dostępności komunikacyjnej, a zakończenie drogi placem nawrotowym jest rozwiązaniem mającym uzasadnienie z punktu widzenia poprawności użytkowania drogi "ślepej". Ustalony w obowiązującym planie skrócony przebieg drogi nie pozbawia obsługi komunikacyjnej żadnej z działek, obsługiwanych dotychczasową drogą. Organ wskazał na definicję zawartą w § 3 ust. 1 pkt 1 zaskarżonego planu, zgodnie z którą teren to obszar wydzielony liniami rozgraniczającymi, którego przeznaczenie zostało określone w § 4 w kartach terenów, przeznaczony także pod zieleń, ciągi komunikacyjne, miejsca postojowe, sieci (w tym sieci telekomunikacyjne i infrastruktura telekomunikacyjna) i urządzenia infrastruktury technicznej (w tym urządzenia sieciowe oraz obsługujące je obiekty budowlane) z wyłączeniem punktów odbioru ścieków, oraz obiekty małej architektury, chyba że ustalenia planu w poszczególnych kartach terenów stanowią inaczej. Zatem z powyższego zapisu wynika, że każdy wydzielony planistycznie obszar oprócz przeznaczenia określonego w kartach terenów może być przeznaczony również na zieleń, ciągi komunikacyjne, miejsca postojowe i urządzenia infrastruktury. Zatem grunty na terenie 02.M, w tym południowa część działki nr [..] i działka nr [...], także mogą być przeznaczone na ciąg komunikacyjny. W związku z powyższym wskazana w planie rezerwa terenu przeznaczonego pod drogę wewnętrzną [...] jest ustaleniem, które nie wyklucza lokalizacji innych dodatkowych ciągów komunikacyjnych. Wskazany w nowym planie plac nawrotowy na zakończeniu drogi [...] ma poprawić sposób korzystania z drogi wewnętrznej usytuowanej na dużym wzniesieniu. Plan miejscowy wskazuje potrzebę jego realizacji i miejsce jego usytuowania. Co więcej, ustalenie w nowym planie placu nawrotowego w żaden sposób nie narusza prawa własności Skarżącego. Brak realizacji placu nawrotowego kosztem działek budowlanych nr [...] i [...] nie uniemożliwi, jak wskazuje Skarżący, ruchu pojazdów po drodze [...] i tym samym nie uniemożliwi dojazdu do nieruchomości Skarżącego (działka budowlana nr [...]), bowiem, jak wskazano wyżej, nowy plan niezależnie od przypisania konkretnej jednostce urbanistycznej funkcji głównej, oznaczonej w planie symbolami literowymi (§ 3 ust. 3 nowego planu), dopuszcza wykorzystanie terenów również pod inne funkcje, w tym komunikację (§ 3 ust. 1 pkt 1 nowego planu). Zatem działka nr [...], będąca wraz z działką [...] współwłasnością właścicieli działek budowlanych położonych wzdłuż jej przebiegu (działki nr [...]-[...]), może być użytkowana jako droga na całej swej długości. Dotyczy to zarówno fragmentu położonego w jednostce 43.KDW, jak również pozostałej części położonej w jednostce 02.M. Jeśli współwłaściciele drogi nie dojdą do porozumienia w kwestii budowy placu nawrotowego (o czym pisze Skarżący), to w dalszym ciągu mogą oni użytkować drogę w sposób dotychczasowy, zgodnie z aktualnym stanem własności. Niemniej jednak należy wskazać, że ustalone w planie rozwiązanie komunikacyjne jest w pełni uzasadnione z uwagi na ukształtowania terenu, jego docelowe zagospodarowanie i bezpieczeństwo użytkowania oraz, co bardzo istotne, jest wynikiem eksperckiej analizy komunikacyjnej uwzględniającej wszystkie aspekty związane z ruchem drogowym, a nie jedynie fakt, że istnieje fizyczna możliwość pokonania istniejącego nachylenia terenu. Mając powyższe na uwadze, nie sposób uznać (jak zarzuca Skarżący), że skrócenie drogi wewnętrznej pozbawia Skarżącego dojazdu do nieruchomości na terenie oznaczonym jako tereny 05.MN i 06.MN oraz pozbawia możliwości zabudowy z uwagi na brak dojazdu do drogi publicznej. Za niezrozumiałe uznał organ twierdzenie Skarżącego, że w "rezultacie powyższej zmiany planu zagospodarowania bezużyteczna pozostanie znacząca część działki [...] oraz w całości działka [...], nie mające innej niż droga wewnętrzna funkcji zgodnie z przywołaną wyżej decyzją podziałową." Ustalenia nowego planu w zakresie części działki [...] i [...] wskazują na cele zabudowy mieszkaniowej, gdyż znajdują się w jednostce 02.M, a nie na cele komunikacyjne. Odnosząc się do decyzji podziałowej i nadanego tym działkom oznaczenia użytku drogowego, wskazać należy, że dla zagospodarowania terenu wiążące jest ustalenie planistyczne, nie zaś oznaczenie ewidencyjne, które ulegnie zmianie wraz z docelowym, zgodnym z planem zagospodarowaniem działki. Z powyższych przyczyn nie sposób uznać, że ww. działki pozostaną bezużyteczne. Objęcie części działki nr [...] i działki nr [...] jednostką urbanistyczną 02.M o głównej funkcji: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna ekstensywna nie sprawia, jak twierdzi Skarżący, że grunt ten jest bezużyteczny do realizacji tej funkcji. O ile, z uwagi na parametry, grunt ten nie mógłby być zagospodarowany, na cele wskazanej wyżej zabudowy, w sposób samodzielny, o tyle jest możliwe jego przyłączenie do sąsiadującej z nim działki budowlanej. Należy jednak pamiętać, że plan miejscowy nie wyklucza użytkowania tych gruntów jako droga wewnętrzna, co gwarantuje wyżej omówione ustalenie zawarte w § 3 ust. 1 pkt 1 nowego planu. Ponadto organ zauważył, iż Skarżący w uzasadnieniu skargi pozostaje niekonsekwentny, gdyż z jednej strony zarzuca, że droga wewnętrzna jest za krótka i nie pozwala na dojazd od tej strony na teren 05.MN i 06.MN, a z drugiej strony podważa w ogólności przeznaczenie terenu pod drogę wewnętrzną, powołując się na możliwy opór właścicieli gruntów i niemożliwość przeprowadzenia budowy takiej drogi. Powyżej wskazany brak konsekwencji czyni skargę niezrozumiałą. Organ przypomniał, że Skarżący w procedurze planistycznej po pierwszym wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 30 marca 2022 r. do 22 kwietnia 2022 r. złożył uwagi (uwaga nr [...] w załączniku nr 2 do uchwały) m.in. w odniesieniu do drogi wewnętrznej [...] i wnosił o usunięcie zapisów dotyczących skrócenia drogi, zakończenia jej placem nawrotowym oraz przedłużenia w kierunku południowym ogólnodostępnym przejściem pieszym. Zdaniem autora uwag działki nr [...] i [...] tracą dostęp do drogi wewnętrznej. Autor uwag wnosił o przywrócenie drogi wewnętrznej na całej długości i dotychczasowych wymiarach lub przejęcie jej na własność i przekształcenie w drogę publiczną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w przedmiocie uwag wskazano, że ukształtowanie terenu wyklucza możliwość dogodnego połączenia drogowego dróg [...] z drogą [...]. Dlatego postanowiono zakończyć drogę [...] placem nawrotowym 20 x 20 m. Organ sporządzający plan uznał za zasadne ustalenie statusu tej drogi jako drogi wewnętrznej, podobnie jak drogi [...]. Po ponownym przeanalizowaniu zasadności wyznaczania ogólnodostępnych ciągów pieszych w granicach terenu 02.M, organ sporządzający plan podjął decyzję o ich usunięciu z projektu planu. Do treści uchwały i na rysunku planu wprowadzono odpowiednie zmiany. Jednocześnie projekt planu nie wyklucza możliwości połączenia dróg [...] i [...] z drogą [...] przejściami pieszymi. Działki o numerach [...] i [...] posiadają dostęp do drogi [...]. Następnie po ponownym wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 15 marca 2023 r. do 6 kwietnia 2023 r. Skarżący złożył kolejne uwagi (uwagi nr [...], [...], [...] w załączniku nr 2 do uchwały), w tym w odniesieniu do drogi wewnętrznej [...], i wniósł o usunięcie zapisów dotyczących skrócenia drogi, zakończenia jej placem nawrotowym o przywrócenie drogi wewnętrznej na całej długości w dotychczasowych wymiarach i przekształcenie w drogę publiczną. Ww. uwaga została nieuwzględniona z uzasadnieniem,iż "ukształtowanie terenu wyklucza możliwość dogodnego połączenia drogowego dróg [...] z drogą [...]. Dlatego postanowiono zakończyć drogę [...] placem nawrotowym 20x20m. Działki o numerach [...] i [...] posiadają dostęp do drogi [...]. Organ sporządzający plan uznał za zasadne ustalenie statusu tej drogi jako drogi wewnętrznej, podobnie jak drogi 42.KDW, co podyktowane jest przyjętą zasadą obsługi komunikacyjnej terenów mieszkaniowych drogami o niepublicznym charakterze (drogami wewnętrznymi), w przypadku kiedy wydzielone drogi są w całości własnością prywatną. Powyższe dotyczy terenów 02.MN, 05.MN, 06.MN, 16.PU." Organ wyjaśnił, że uchwalając zaskarżony plan miejscowy, Rada Miasta wykonywała zgodnie z prawem przysługujące gminie kompetencje do samodzielnego, zgodnego z interesami wspólnoty samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego miasta na obszarze objętym zaskarżonym planem i nie nadużyła przy tym przysługującego jej władztwa planistycznego i nie ograniczyła uchwalonym planem prawa własności Skarżącego. Zgodnie z orzecznictwem przeznaczenie w planie miejscowym niewielkiej części nieruchomości pod drogę wewnętrzna, która ma odsługiwać komunikacyjnie m.in. tę nieruchomość oraz ma służyć do przeprowadzenia infrastruktury technicznej, uznawane jest co do zasady, za dopuszczalne w ramach realizacji podstawowej wartości w planowaniu przestrzennym, jaką jest ład przestrzenny oraz zrównoważony rozwój. Koresponduje również z wymogami, jakie w odniesieniu do komunikacji powinna spełniać działka budowlana (zob. art. 2 pkt 12 i 14 u.p.z.p.). Organ podkreślił, że podmioty, których nieruchomości są przeznaczone albo wykorzystywane na cele mieszkaniowe lub usługowe, muszą się liczyć z tym, że elementem rozwiązań komunikacyjnych będą również drogi wewnętrzne, utrzymywane przez ich właścicieli (użytkowników wieczystych), a nie wyłącznie sieć dróg publicznych. Tereny komunikacyjne, także w zakresie dróg wewnętrznych stanowią całość jednolitego systemu, zapewniającego komunikację mieszkańców tych terenów w związku ze zwiększeniem się potrzeb w zakresie budownictwa mieszkalnego i poszerzeniem z tego powodu obszarów przeznaczonych w planie pod zabudowę mieszkaniową. Podkreślić przy tym należy, iż ustalenia planu odnoszące się do wyznaczenia drogi wewnętrznej na określonej działce, wprowadzają jedynie ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości, pozostawiając pełne władztwo nad nieruchomością właścicielowi. Okoliczność, że drogi wewnętrzne są wyznaczane na terenach prywatnych (niepublicznych) i tym samym ingeruje się we własność poszczególnych właścicieli, jest również konsekwencją ustawowego przyjęcia, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności, a celem wydzielenia drogi jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej terenów mieszkaniowych. Jedynie ubocznie wskazać należy, iż przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określonego terenu pod drogę wewnętrzną nie oznacza, że właściciel tego terenu ma obowiązek tę drogę zrealizować oraz udostępnić osobom trzecim. Plan miejscowy określa przeznaczenie terenu, a nie obowiązek realizacji określonych inwestycji. To czy zostanie ona zrealizowana zależy już jednak wyłącznie od właściciela Plan miejscowy kształtuje zabudowę docelową i nie jest inwentaryzacją istniejącego sposobu zagospodarowania. Plan jest dokumentem rozwoju przestrzennego gminy, zatem jego ustalenia muszą stwarzać możliwości zagospodarowania konkretnego obszaru w perspektywie wielu przyszłych lat. Zgodnie z orzecznictwem to nie organy planistyczne gminy powinny uzasadniać, dlaczego przystąpiły do wykonywania władztwa planistycznego i dlaczego, uchwalając plan miejscowy, określają zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. To strona skarżąca plan miejscowy winna wykazać, że zakres i sposób ingerencji w prawo własności jest nieuzasadniony i mimo to, że organy planistyczne gminy mogły ingerować w prawo przysługujące danej stronie, to zakres tej ingerencji był nieuzasadniony i nastąpiło zbyt daleko idące ograniczenie prawa. Następnie organ powołał się na art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 ust. 1 u.p.z.p. podnosząc, że powyższe przepisy wskazują na samodzielność gminy w zakresie władztwa planistycznego gminy, przy czym granice tego władztwa wyznaczają ograniczenia określone w ustawach, w tym w u.p.z.p. Powołując się na orzecznictwo wskazano ponadto, że organy planistyczne, uchwalając plan, nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i w interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności. Ograniczenia godzące w istotę prawa własności, to ograniczenia, które pozostawiają właścicielowi działek jedynie pozór prawa własności. Właściciel dotknięty takim ograniczeniami jest właścicielem jedynie nominalnie. Ograniczeniem takim byłby na przykład zakaz zbywania nieruchomości, zakaz jakiegokolwiek zagospodarowania nieruchomości, nakaz podziału nieruchomości na działki o powierzchni tak małej, że wykluczałoby to ich racjonalne zagospodarowanie. O przekroczeniu władztwa planistycznego można więc mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione, przy czym może być ono uzasadnione dobrze rozumianym celem publicznym. Organ przypomniał, że prawo własności doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń, a dopuszcza je art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Zarówno w świetle art. 21 ust. 2, art. 64 Konstytucji RP, jak i w świetle art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.p.z.p., naruszenie istoty prawa własności poprzez uchwalenie miejscowego planu jest przewidziane w systemie obowiązującego prawa. Jest zatem możliwe i dopuszczalne przez ten system. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. Ochrona interesu indywidualnego poprzez ochronę prawa własności nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego, gdyż w przeciwnym wypadku gminy nie mogły planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego, jeżeli nie czyniłyby tego na nieruchomościach, których właścicielami byłyby one same bądź inne podmioty publicznoprawne. Takie podejście mija się całkowicie z ideą planowania przestrzennego. Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy przy uchwalaniu zaskarżonego planu miejscowego Rada Miasta Wejherowa wykonywała władztwo planistyczne na podstawie i w ramach obowiązujących przepisów. Nie sposób przyjąć, iż doszło do nadużycia władztwa planistycznego, by było ono dowolne i nieuzasadnione, a także by organ dokonał nieuzasadnionego i nadmiernego ograniczenia prawa własności Skarżącego. Ponadto, należy zauważyć, iż zmiany planów miejscowych sporządza się, gdy wystąpi konieczność aktualizacji istniejących ustaleń planistycznych ze względu na politykę zrównoważonego rozwoju miasta, konieczność dostosowania do bieżących przepisów prawnych. W ocenie organu nie ograniczono praw własności Skarżącego ponad miarę i nie doprowadzono do bezprawnego ograniczenia uprawnień właścicielskich. Skarżący nadal może w sposób swobodny realizować uprawnienie do korzystania z nieruchomości, pobierania pożytków i innych dochodów oraz rozporządzania przedmiotem własności. Zdaniem organu nie można wykazywać naruszenia interesu prawnego tylko z tego powodu, że w planie miejscowym przyjęto inne rozwiązania planistyczne niż oczekuje tego Skarżący. W realiach niniejszej sprawy doszło do należytego wyważenia wszystkich branych pod uwagę wartości i zasad, w szczególności takich jak ład przestrzenny, zrównoważony rozwój, interes wspólnoty samorządowej, interes prywatny, ochrona środowiska i ochrona prawa własności i inne. Nie bez znaczenia pozostaje, iż sposób zagospodarowania poszczególnych nieruchomości na danym obszarze powinien być spójny i konsekwentny i do tego zmierza zaskarżony plan miejscowy. Pismem z 2 lipca 2025 r. pełnomocnik Skarżącego odniósł się do odpowiedzi na skargę organu. Pismem z 17 września 2025 r. pełnomocnik organu ustosunkował się do ww. pisma Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Podstawą prawną wniesienia skargi na akt prawa miejscowego stanowiony przez organ gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153), dalej u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie ww. przepisu umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje zatem w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Dla rozpoznania niniejszej sprawy zainicjowanej skargą z 20 marca 2025 r. kluczowe znaczenie ma prawomocne postanowienie tutejszego Sądu z 27 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 390/24 wydane w sprawie, w której ten sam Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 23 tożsamej co w niniejszej sprawie uchwały w zakresie ustaleń dla drogi wewnętrznej 43.KDW w odniesieniu do działek nr: [...]-[...], obręb [...], których jest współwłaścicielem. W niniejszej sprawie zaś Skarżący również zaskarżył § 4 ust. 23 ustaleń dla drogi wewnętrznej [...] w odniesieniu do działek nr: [...]-[..] obręb [...], a więc de facto zmniejszył zakres zaskarżenia z sześciu do czterech tożsamych działek. Przypomnieć zaś trzeba, że w przypadku skargi na akt prawa miejscowego zakres sprawy przed sądem administracyjnym określa wnoszący skargę. Wiąże się to z faktem, że możliwe jest zaskarżenie uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego jedynie w części. Część aktu prawa miejscowego zaskarżona przez wnoszącego skargę wyznacza podstawę zaskarżenia takiego aktu. W takim przypadku celem skarżącego jest wyeliminowanie z obrotu prawnego ściśle określonych rozwiązań przyjętych w zaskarżonym akcie, nie zaś całego aktu. W ww. postanowieniu z 27 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 390/24 Sąd odrzucił skargę z uwagi na brak interesu prawnego Skarżącego stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Sąd wyjaśnił, że w granicach objętej skargą drogi wewnętrznej [...], zgodnie z treścią § 4 ust. 23 zaskarżonego planu, zawierają się jedynie wymienione przez Skarżącego: część działki nr [...] i część działki nr [...]. Pozostałe działki wymienione przez Skarżącego w skardze, jak wynika z zaskarżonego planu, w żadnym zakresie nie znajdują się na terenie drogi wewnętrznej [...]. Działki nr: [..]-[...] i fragment działki nr [...] znajdują się w jednostce 32.KDL (teren przeznaczony pod drogę publiczną), a działka nr [...] i część działki nr [...] znajduje się w jednostce 02.M (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej). Zatem, ustalenia co do drogi wewnętrznej [...], zawarte w § 4 ust. 23 zaskarżonego planu, nie dotyczą w ogóle tych działek. Skarżący nie zaskarżył zaś miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym przeznaczenia działek nr: [...]-[...] pod teren przeznaczony pod drogę publiczną i przeznaczenia działek nr [..] i część działki nr [...] pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej. W tej sytuacji uznać należy, że Skarżący, kwestionując ustalenia na terenie działek nr: [...]-[...], obręb [...], w zakresie drogi wewnętrznej [...], w ogóle nie wykazał, aby doszło do naruszenia jego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Jednocześnie, w ocenie składu orzekającego wydającego postanowienie z 27 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 390/24, nie można stwierdzić, aby przeznaczenie w zaskarżonym planie części działek nr [...] i [...] pod drogę wewnętrzną [...] naruszało w jakikolwiek sposób interes prawny Skarżącego. Sąd przypomniał, że Skarżący jest współwłaścicielem działek nr [...] i [...]. Zgodnie z zaskarżonym planem na tych działkach utworzono drogę wewnętrzną [...], która na wysokości działek [...] i [...] kończy się placem nawrotowym 20 m x 20 m. Jednakże, zdaniem Sądu, ustalona w zaskarżonym planie na terenie działek nr [.] i [...] droga wewnętrzna nie odbiera Skarżącemu ani nie ogranicza mu jakichkolwiek praw, wynikających z przepisów prawa materialnego. Przebieg drogi wewnętrznej [...] przez teren działek [...] i [...] jest w zasadzie zgodny z jej odwzorowaniem w planie poprzednio obowiązującym na tym terenie, tj. w uchwale nr Vk/XI/88/2007 Rady Miasta Wejherowa z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze oznaczonym w aktualnie obowiązującym planie symbolami T-7, X-11 oraz X-12 i ograniczonym ulicami: Drzewiarza, Szczęśliwą z granicą lasu od wschodu i południa – (tzw. Górki Bolszewskie). Nadto, przebieg tej drogi na tym fragmencie jest w zasadzie tożsamy z jej przebiegiem ustalonym we wskazywanej przez skarżącego w skardze decyzji podziałowej z dnia 24 lipca 2001 r., której ustalenia w zakresie drogi Skarżący wskazywał jako prawidłowe i właściwe. Z kolei, zaplanowanie w zaskarżonym planie placu nawrotowego o parametrach 20 m x 20 m na wysokości i kosztem działek nr [...] i [...], których Skarżący nie jest właścicielem, co zresztą sam potwierdza w skardze, nie narusza jego interesu prawnego, skutkiem czego Skarżący nie jest uprawniony do kwestionowania planu w tym zakresie. Reasumując, w prawomocnym postanowieniu z 27 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 390/24 tutejszy Sąd orzekł, iż nie można stwierdzić, aby ustalenia zaskarżonego planu w części dotyczącej drogi wewnętrznej [...] zlokalizowanej na części działki nr [...] i [...], stanowiącej współwłasność Skarżącego, naruszały interes prawny Skarżącego, powodując negatywne konsekwencje w postaci ograniczenia czy też uniemożliwienia realizacji dotychczasowych jego uprawnień. Natomiast w kwestii działek nr [...]-[...], obręb [...], w zakresie drogi wewnętrznej [...], zdaniem Sądu Skarżący w ogóle nie wykazał, aby doszło do naruszenia jego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Jak wyjaśniono powyżej, Skarżący ponownie wniósł skargę do tutejszego Sądu na tą samą uchwałę w zakresie czterech tych samych działek. W konsekwencji skład orzekający w sprawie wywołanej skargą z 20 marca 2025 r. winien był przeanalizować niniejszą sprawę przez pryzmat powołanego prawomocnego postanowienia z 27 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 390/24 i kwestii, które zostały w nim prawomocnie osądzone. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W konsekwencji, w niniejszej sprawie Sąd nie mógł orzekać merytorycznie w sprawie istnienia interesu prawnego Skarżącego, a następnie jego ewentualnego naruszenia względem działek nr [...]-[...] w sytuacji, gdy wcześniej prawomocnie przesądzono, że w kwestii działek nr [...] i [...] Skarżący w ogóle nie wykazał, aby doszło do naruszenia jego interesu prawnego, a w odniesieniu do działek nr [...] i [...] ustalenia zaskarżonego planu miejscowego nie naruszają interesu prawnego Skarżącego w taki sposób, że dochodzi do ograniczenia czy uniemożliwienia realizacji dotychczasowych uprawnień Skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił Skarżącemu uiszczony wpis od odrzuconej skargi. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z wnioskiem pełnomocnika Skarżącego zawartym w piśmie z 15 maja 2025 r. oraz wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez organ.