II SA/Gd 297/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi P.H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 20 października 2000 r. nakazał skarżącemu P. H. rozbiórkę domku letniskowego wybudowanego na działce nr [...] w T. Uzasadniając tą decyzję domek letniskowy, którego ona dotyczyła, został opisany jako posadowiony na betonowych bloczkach, nietrwale połączony z gruntem, obiekt budowlany, konstrukcji drewnianej, składający się z parteru i poddasza. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 stycznia 2001 r. Skarga skarżącego na decyzję organu drugiej instancji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie II SA/Gd 734/01. Z kolei skarga kasacyjna od tego wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie II OSK 447/05. W dniu 8 listopada 2002 r. skarżący złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego pismo z dnia 7 listopada 2002 r., w którym zawiadomił, iż do obiektu usytuowanego na działce nr [...] w T. zostały ponownie zainstalowane koła i piasty zdemontowane wcześniej z uwagi na obawę przed kradzieżą. W związku z tym obiekt ten, jak zakładał projekt, jest jezdny. W dniu 1 marca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego doręczył skarżącemu upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku rozbiórki z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W dniu 7 marca 2006 r. został wystawiony tytuł wykonawczy, który został skarżącemu doręczony wraz z dowodem doręczenia upomnienia w dniu 10 marca 2006 r. W dniu 17 marca 2006 r. skarżący złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego pismo z dnia 16 marca 2006 r., w którym z uwagi na "okres zimowy i związane z tym złe warunki atmosferyczne" wnosił o "oddalenie wykonania nakazu do czasu polepszenia się aury". Pismo to zostało uznane za zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i postanowieniem z dnia 22 marca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzuty te oddalił. Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 maja 2006 r. W dniu 11 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 441/06 oddalił skargę skarżącego na to postanowienie. Wyrok uprawomocnił się w dniu 14 listopada 2006 r. W tych okolicznościach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 24 stycznia 2007 r., powołując się na art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1, art. 119 oraz art. 121 § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjny w administracji, nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł z powodu uchylania się od obowiązku rozbiórki domku letniskowego wybudowanego na działce nr [...] w T. oraz obowiązek uiszczenia opłaty egzekucyjnej w wysokości 68 zł za wydanie tego postanowienia. Jednocześnie wezwał skarżącego do zapłacenia grzywny i opłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz wezwał go do wykonania w tym samym terminie obowiązku określonego w tytule wykonawczym grożąc, że jeżeli grzywny i opłaty nie zostaną uiszczone, to będą one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej, zaś w razie niewykonania obowiązku rozbiórki zostanie zastosowane wykonanie zastępcze. Uzasadniając postanowienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego opisał przebieg dotychczasowego postępowania i wyjaśnił, że grzywnę wymierzył w najwyższej wysokości, aby ten środek egzekucyjny był skuteczny. W zażaleniu na postanowienie z dnia 24 stycznia 2007 r. skarżący podniósł jedynie to, że złożył skargę do sądu administracyjnego, skąd dotychczas nie otrzymał orzeczenia i z tego względu uważa nałożenie grzywny za przedwczesne. Rozpoznając zażalenie skarżącego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 1 marca 2007 r. postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż należy się zgodzić z organem pierwszej instancji, że ze względu na postawę skarżącego, który celowo dąży do uchylenia się od nałożonego na niego obowiązku, mając na uwadze efektywność postępowania egzekucyjnego, wysokość nałożonej grzywny jest uzasadniona. W skardze do sądu administracyjnego skarżący podniósł, że nie otrzymał wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11 października 2006 r. i z tego względu nałożenie grzywny było przedwczesne. Zarzucił też, że organy administracji publicznej nie wyjaśniły dlaczego nałożyły grzywnę w najwyższej z możliwych wysokości. W końcu twierdził też, że obiekt budowlany, który ma rozebrać nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. rozwinął ten ostatni zarzut twierdząc, że obiekt, którego dotyczy nakaz rozbiórki nie jest obiektem budowlanym tylko "obiektem jezdnym". Powołał się przy tym na swoje pismo z 7 listopada 2002 r. i pismo Referatu Komunikacji Urzędu Miasta z dnia 5 marca 2007 r., w którym zaświadczono, iż skarżący jest właścicielem przyczepy ciężarowej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Grzywna w celu przymuszenia skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego została na niego nałożona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nałożono ją w związku z egzekucją obowiązku wykonania przez skarżącego, czyli zobowiązanego, czynności, mianowicie rozbiórki (art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz.U. nr 229 z 2005 r., poz. 1954 ze zm.) i w wysokości przewidzianej przez prawo (art. 121 § 2 powołanej ustawy). Jeżeli chodzi o uzasadnienie wysokości grzywny, to organy administracji publicznej, wbrew temu co zarzuca skarżący, wyjaśniły dlaczego nałożono grzywnę w najwyższej z możliwych wysokości. Argumenty dotyczące postawy skarżącego są w ocenie Sądu przekonujące. Ponadto, zdaniem Sądu, wysokość grzywny w celu przymuszenia powinna być dostosowana do korzyści jakie zobowiązany mógłby osiągnąć gdyby poprzez zapłatę grzywny odwlekał wykonanie obowiązku. W związku z tym mając na uwadze, że obowiązek skarżącego polega na rozbiórce domku letniskowego wymierzenie mu grzywny w celu przymuszenia w najwyższej wysokości nie było nieuzasadnione. Nie sposób uznać, aby w okolicznościach sprawy była ona nieproporcjonalna w stosunku do ciążącego na skarżącym obowiązku, który musi być wykonany. Postanowienie o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia spełnia też wymogi formalne stawiane takim postanowieniom przez prawo (art. 122 § 1 i 2 powołanej ustawy). Można wprawdzie twierdzić, że zgodnie z art. 122 § 1 tej ustawy winno ono być doręczono zobowiązanemu wraz z tytułem wykonawczym, co w niniejszej sprawie nie miało miejsce, jednakże jeżeli jest to nawet uchybienie przepisom postępowania, to takie, które nie miało wpływu na wynik sprawy. W żaden sposób na skutek późniejszego doręczenia skarżącemu postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie umniejszono służących mu w postępowaniu egzekucyjnym praw. Wręcz przeciwnie skarżący skorzystał na tym, gdyż spowodowało to przedłużenie postępowania egzekucyjnego. Gdyby bowiem wraz z tytułem wykonawczym doręczono mu także postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, to zażalenie na to postanowienie byłoby rozpatrywane równocześnie z rozpatrywaniem jego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Z powyższego wynika też, że niezasadny jest zarzut skarżącego związany z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 11 października 2007 r. Wyrok ten zapadł bowiem w sprawie postanowienia, którym rozpoznano zarzuty skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji i sprawa ta mogła się toczyć równoległe ze sprawą dotyczącą grzywny w celu przymuszenia. Skoro obie te sprawy mogły się toczyć równolegle, to tym bardziej sprawa dotycząca grzywny w celu przymuszenia mogła się toczyć po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, gdyż przypomnieć należy, że wyrok z dnia 11 października 2006 r. uprawomocnił się w dniu 14 listopada 2006 r., zaś postanowienie o wymierzenie grzywny w celu przymuszenia w pierwszej instancji podjęto w dniu 24 stycznia 2007 r. Odnosząc się w końcu do zarzutu skarżącego związanego z twierdzeniem, iż do domku letniskowego, którego dotyczy sprawa, doprawił koła i osie wskazać należy, iż nie ma to znaczenia dla sprawy. Nie jest jasne, co skarżący tym twierdzeniem chce osiągnąć. Jeżeli uważa, iż z tego powodu domek letniskowy przestał być obiektem budowlanym, to należy zauważyć, iż o uznaniu go za obiekt budowlany przesądzono w decyzji administracyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 października 2000 r., która jest ostateczna i prawomocna, i którą skarżący ma wykonać, zaś w myśl art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przyjmując zaś, iż skarżący uważa, iż tym samym rozebrał domek letniskowy, czyli wykonał ciążący na nim obowiązek, to zauważyć należy, że na twierdzeniu o wykonaniu obowiązku mógł oprzeć zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), czego nie uczynił, mimo, że zarzut mógł zgłosić i zgłosił, jednakże oparty na innej podstawie, po doręczeniu mu tytuły wykonawczego. Obecnie termin do zgłoszenia zarzuty już upłynął. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga skarżącego jest niezasadna, i z tego powodu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.