II SA/Gd 301/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2007 r., nr [...], 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 874 zł (osiemset siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 16 listopada 2006 r. spółka A w W. wystąpiła do Prezydenta Miasta o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. S. [...] w G. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2007 r., utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, umorzono postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu rozstrzygnięć organy obu instancji uznały, że planowana inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. W zawiązku z powyższym inwestor wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na rozstrzygnięcie organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 16 ustawy o działach administracji rządowej oraz art. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, jak i art. 1, art. 4 ust. 5 ustawy o łączności, obowiązującej w dacie uchwalania ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym; - prawa procesowego poprzez naruszenie art. 8 K.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania sprawy, wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r. oddalił skargę (sygn. akt II SA/Gd 638/07). W uzasadnieniu Sąd podzielił pogląd zawarty w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 listopada 2006 r. (Sygn. akt II SA/Gd 408/05), o tym, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie może być uznana za inwestycję celu publicznego. We wskazanym orzeczeniu Sąd uznał, że przeciwne stanowisko naruszałoby unormowania Konstytucji RP oraz innych unormowań, zwłaszcza art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej inwestora Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Sąd drugiej instancji nie podzielił stanowiska Sądu I instancji zaprezentowanego w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przeciwnie, powołując się na szerokie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz analizę literatury w tym zakresie, uznał za błędną interpretację art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami prowadzącą do konkluzji, iż budowa stacji telefonii komórkowej nie jest inwestycją celu publicznego. Sąd nie podzielił także argumentów Sądu I instancji dotyczących naruszenia norm konstytucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oznaczanej dalej jako p.p.s.a, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Sąd I instancji nie może dokonywać oceny prawnej ( interpretacji prawa materialnego lub procesowego ) w sposób odmienny aniżeli dokonał tego Sąd II instancji rozstrzygając uprzednio określone zagadnienie w danej sprawie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż istotą sporu było to, czy zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania administracyjnego polegająca na uznaniu, że inwestycja opisana we wniosku tj. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Jak wynika z w/w przepisu kwestia ta, a w szczególności interpretacja art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. ) została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w sposób odmienny niż przyjęły to organy w wydanych w sprawie decyzjach. Sąd II instancji uznał, że inwestycję taką należy uznać za inwestycję celu publicznego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że związanie Sądu I instancji wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza, iż nawet gdyby sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie podzielał takiej interpretacji prawa jaką zaprezentował sąd wyższej instancji to i tak nie może wydać swojego rozstrzygnięcia w oparciu o swój własny pogląd, lecz jest zobowiązany do zajęcia stanowiska zgodnego z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego. Reasumując zatem należało uznać, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że budowa stacji telefonii komórkowej nie jest inwestycją celu publicznego i w konsekwencji z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów umorzyły postępowanie w sprawie. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a uchylił wydane w sprawie decyzje. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. Na skutek wydanego wyroku sprawa administracyjna z wniosku skarżącej spółki zostanie ponownie rozpatrzona przez organy administracji. W postępowaniu tym organy zobowiązane będą do przyjęcia, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej – co do zasady - jest inwestycją celu publicznego. Uczestnikom postępowania należy wyjaśnić, że powyższe ustalenie absolutnie nie przesądza ani zasadności wniosku inwestora, ani rodzaju i charakteru przyszłego rozstrzygnięcia organu.