II SA/Gd 310/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. A. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta, decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. Z. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zmianą na budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z przebudową wewnętrznej instalacji gazowej, kanalizacji deszczowej oraz przebudową przyłączy wody i kanalizacji sanitarnej przy ul. L. w G. na działce nr [...] i [...] KM [...], obręb G. W ramach inwestycji zatwierdzony projekt przewidywał także przebudowę istniejącego garażu usytuowanego na granicy z działką nr [...] przy ul. L., stanowiącą własność A. A. Przebudowa ta miała polegać na dobudowaniu części podziemnej garażu wzdłuż granicy z działką przy ul. L. Nowoprojektowana część garażu została zaprojektowana poniżej poziomu otaczającego terenu jako podziemna część inwestycji. W wydanej decyzji organ określił, że obszar odziaływania inwestycji obejmuje działki nr [...] i nr [...] KM [...] w G. W związku z tym A. A. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wyżej opisaną decyzją. Pismem z dnia 24 września 2014 r. A. A. wniosła o wznowienie postępowania, podnosząc że powinna być stroną w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę na sąsiedniej nieruchomości. Wskazała, że w przeszłości do budynku na działce przy ul. L. dobudowany był garaż, który usytuowany został na granicy z jej nieruchomością. Dach garażu został ogrodzony i był wykorzystywany jako taras. Garaż z tarasem był w złym stanie technicznym: brak ocieplenia, ściana na granicy miała uskoki, nie była w jednej linii. Wskazała, że po rozpoczęciu inwestycji na podstawie decyzji z dnia 25 sierpnia 2014 r. inwestor dokonał rozbiórki istniejącego domu aż do piwnic, w tym i rozbiórki garażu. W jego miejsce został postawiony nowy garaż, wyższy od poprzedniego. Postawione ściany wskazują, że garaż zostanie przedłużony na całej długości granicy z jej nieruchomością. Zarzuciła, że przy budowie garażu nie zostały spełnione warunki techniczno – budowlane w zakresie odległości od granic nieruchomości i odległości między budynkami. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie w sprawie, a następnie, decyzją z dnia 21 stycznia 2015 r., wskazując na art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 25 sierpnia 2014 r. Organ uznał, że nie zaistniała podstawa wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przy ustalaniu tego obszaru nie można było bowiem uwzględniać istniejących części budynki, a tylko nowoprojektowane. Organ argumentował, że skoro ściana zewnętrzna istniejącego garażu od strony nieruchomości wnioskującej w zatwierdzonym projekcie jest usytuowana w tym samym miejscu co obecnie, to oznacza, że skarżąca nie powinna być stroną w sprawie. Organ wyjaśnił także, że podczas wizji lokalnej, przeprowadzonej w dniu 12 stycznia 2015 r. ustalił, że na granicy działki istnieje mur, który swoją wysokością przewyższa na całej długości nowo wybudowaną część garażu a zatem niemożliwe jest całkowite obsypanie tej części garażu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Niemożność obsypania istniejącej w projekcie części garażu jak i określona w projekcie ilość miejsc postojowych nie narusza ponadto żadnych wskaźników określonych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki przy ul. L. Zatwierdzony w projekcie taras w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] także spełnia warunki określone w § 12 ust. 5 pkt 1 "ustawy Prawo budowlane". A. A. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 stycznia 2015 r. W ocenie odwołującej się dokumentacja projektowa, na podstawie której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 25 sierpnia 2014 r. została sfałszowana. W projekcie wskazano, że na granicy działki inwestora z jej działką na całej długości, istnieje mur oporowy, który przesłania garaż. Zaprojektowany garaż, miał być przedłużeniem istniejącego i miał znajdować się pod ziemią. W dokumentacji nie ma żadnego wyrysu i wzmianki o rozbiórce garażu istniejącego, czy też jego remoncie. Faktycznie zaś muru oporowego na granicy nie ma. Do połowy działki jest ogrodzenie murowane dzielące posesje a druga połowa to siatka druciana i panele drewniane. Wyrysy muru oporowego nie są zgodne z wyrysami istniejącymi w mapach aktualizowanych w 2013 r. w Wydziale Geodezji Urzędu Miasta. Ponadto, na początku września 2014 r., rozpoczęto wyburzanie budynku mieszkalnego i garażu, który od kilku miesięcy miał zezwolenie na użytkowanie. W miejsce wyburzonego garażu powstał nowy, dwukrotnie dłuższy garaż, który nie jest garażem podziemnym a znajduje się on na granicy z działką odwołującej się. PINB twierdzi zaś, jak wskazała odwołująca, że mur oporowy istnieje a budynek garażu musiał zostać wyburzony bo tak zdecydował kierownik budowy, który ma takie prawo. Wojewoda, decyzją z dnia 17 kwietnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa, uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 stycznia 2015 r. oraz stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 25 sierpnia 2014 r. wydana została z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu i jednocześnie odmówił jej uchylenia z tego względu, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W przeciwieństwie do organu I instancji Wojewoda uznał, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na działce przy ul. L. w G. W tym zakresie Wojewoda powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości, przy granicy której ma powstać obiekt budowlany. Wskazał także na treść ust. 4 i 5 § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 czerwca 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie według którego usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3 powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem odziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie Wojewoda uznał, że wskazane przez A. A. zastrzeżenia nie mają wpływu na odmienną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwolenia na budowę. Niezasadny jest zarzut naruszenia § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Zawarte w projekcie rozwiązanie obejmuje rozbudowę istniejącego garażu wzdłuż granicy działki. Jak wynika z projektu, nowoprojektowana część garażu ma być całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu jako podziemna część całej inwestycji. Z wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów do celów informacyjnych, wykonanej przez organ I instancji, wynika, że na granicy między nieruchomościami przy ul. L. [...] i [...] od końca garażu w głąb działek znajduje się mur oporowy. Podczas wizji lokalnej przeprowadzonej przez organ I instancji stwierdzono, że mur zaczyna się mniej więcej od momentu nowodobudowanej części garażu a od ulicy do muru jest ogrodzenie z siatki na podmurówce. Istniejący mur zakrywa na całej szerokości i wysokości nowodobudowaną część garażu podziemnego. Podczas projektowania zachowano warunek techniczny określony w ust. 7 § 12 rozporządzenia zgodnie z którym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu nie ustala się. W sprawie nie doszło również do naruszenia § 12 ust. 5 rozporządzenia. Jak wynika bowiem z rzutu parteru odległość od projektowanego tarasu na dachu garażu do granicy działki wynosi 1,68 m. Wojewoda wskazał także, że projekt budowlany nie obejmował rozbiórki garażu na działce przy ul. L. natomiast ocena, czy podczas realizacji inwestycji inwestor mógł rozebrać garaż i odbudować go nie leży w jego kompetencji. Kompetencje takie, zgodnie z art. 83 ustawy Prawo budowlane, posiada bowiem jedynie powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Ten też organ posiada kompetencje do rozpatrywania spraw z zakresu oddawania do użytku obiektów budowlanych. W skardze wniesionej na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015 r. A. A. opisała okoliczności związane ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 25 sierpnia 2014 r. Wskazała na pominięcie jej w postępowaniu zakończonym tą decyzją oraz na brak wiedzy o projekcie budowlanym zatwierdzonym tą decyzją. Podniosła, że zrealizowane na działce przy ul. L. roboty budowlane są niezgodne z przedstawionym projektem w zakresie przebudowy garażu. Poprzednio istniejący na działce garaż został całkowicie rozebrany a w jego miejsce usytuowano nowy garaż, który jest o wiele wyższy i dłuższy od poprzedniego. Skarżąca zaprzeczyła jednocześnie jakoby na granicy z nieruchomością inwestora istniał uwidoczniony w dokumentacji projektowej mur oporowy a jej zdaniem kwestia ta jest kluczowa w sprawie. Mur ten bowiem umożliwił w rzeczywistości zaprojektowanie na całej długości z jej nieruchomością nowego garażu ponieważ w takiej sytuacji nie było wymagane zachowanie odległości tego obiektu od granicy z jej nieruchomością. Dokumentacja projektowana w tym zakresie, w ocenie skarżącej, została więc sfałszowana, bowiem w wyrysie sporządzonym przez Wydział Geodezji nie ma tego muru. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2015 r. M. Z. - inwestor wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że skarżąca ostatecznie została uznana za stronę w sprawie pozwolenia na budowę i skorzystała z przysługujących jej w tym zakresie praw. Dokumentacja projektowa została przygotowana poprawnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Inwestor przyznał fakt dokonania rozbiórki ścian garażu, jednak wyjaśnił że nastąpiło to na skutek okoliczności zaistniałych w trakcie procesu inwestycyjnego i zostało to zgodnie z przepisami prawidłowo udokumentowane, a sam przebieg robót był zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami udzielonego pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontrolowana w sprawie decyzja Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 stycznia 2015 r. wydane zostały po wznowieniu przez Prezydenta Miasta, postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r., postępowania zakończonego decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r., mocą której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. Z. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zmianą na budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z przebudową wewnętrznej instalacji gazowej, kanalizacji deszczowej oraz przebudową przyłączy wody i kanalizacji sanitarnej przy ul. L. w G. na działce nr [...] i [...] KM [...], obręb G. Postanowienie o wznowieniu postępowania, które wydawane jest na podstawie art. 149 § 1 kpa, otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1, czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 lub czy występuje przesłanka z art. 145b § 1 kpa oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 576 – 577). Jeżeli więc organ rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania ustali, że w sprawie nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 kpa, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy głównej i wydaje decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Jeżeli zaś organ ten stwierdzi, że podstawa wznowienia postępowania występuje, przechodzi do merytorycznej oceny sprawy i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 § 2 kpa postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Decyzja Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 stycznia 2015 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa. Wojewoda prawidłowo uznał, że A. A. przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. Z. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zmianą na budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z przebudową wewnętrznej instalacji gazowej, kanalizacji deszczowej oraz przebudową przyłączy wody i kanalizacji sanitarnej przy ul. L.[...] w G. na działce nr [...] i [...] KM [...], obręb G. A. A. jest właścicielką działki położonej przy ul. L. w G., która bezpośrednio graniczy z działką przy ul. L. [...], a planowana na tej działce inwestycja usytuowana jest na granicy obu tych działek. Interes prawny skarżącej wynika zaś z § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690), który określa właśnie warunki sytuowania budynku przy granicy. Ponadto, zgodnie z kategorycznym brzmieniem ust. 4 tego paragrafu usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jednakże, Wojewoda, prawidłowo ustalając wystąpienie przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie przeprowadził postępowania mającego na celu ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy zakończonej decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r. a wydał decyzję na podstawie art. 151 § 2 kpa. Decyzja, o której mowa w art. 151 § 2 kpa, może być wydana jedynie w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa. Zgodnie zaś z tym przepisem: uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2). Przy czym, jak już wyżej zostało wskazane, zakończenie postępowania decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 2 kpa, może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko bowiem rozstrzygnięcie istoty sprawy pozwala na pełne stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, otwierając drogę do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie. Tak więc wystąpienie przesłanki negatywnej przedawnienia dopuszczalności uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania nie daje podstaw do uchylania się przez organ od rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku drugiej przesłanki negatywnej obowiązek rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ponownie jest również oczywisty. Tylko bowiem w takim przypadku można ustalić tożsamość treści rozstrzygnięcia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 584). Zastosowanie przesłanki z art. 146 § 2 kpa może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczna. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 568). Zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 146 § 2 kpa wchodzi w grę jedynie wtedy, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1766/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt. I SA 1289/99, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, prowadząc postępowanie w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna (zob. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 579). Ograniczenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania tylko do ustalenia podstaw wznowienia postępowania z wyłączeniem rozpoznania sprawy administracyjnej, pomimo ustalenia istnienia podstaw wznowienia postępowania, stanowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego (zob. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 578). Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że przyznając skarżącej status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa organ nie rozpoznał na nowo sprawy administracyjnej w pełnym zakresie z udziałem skarżącej i nie wykazał, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ ponownie rozpoznając sprawę udzielenia pozwolenia na budowę ograniczył się wyłącznie do analizy prawidłowości rysunków projektu (rysunku 7A i rysunku 3) z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 czerwca 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem skarżąca, jak wynika z twierdzeń odwołania, podnosiła: "W międzyczasie zostałam stroną w postępowaniu administracyjnym. Zapoznałam się z projektem i z przerażeniem odkryłam, ze na granicy działki na całej jej długości wyrysowany jest mur oporowy. Muru oporowego tutaj nie ma. Do połowy działki jest ogrodzenie murowane dzielące posesje, druga połowa to siatka druciana i panele drewniane. Mur oporowy w projekcie przysłania garaż na granicy, co jest absolutną nieprawdą, na tej wysokości jest siatka druciana (...) Dokumentacja projektowa na podstawie której wydano decyzje została sfałszowana. Pomiędzy działkami jest ogrodzenie murowane, które zostało przez projektanta przedstawione w projekcie jako mur oporowy. Dodatkowo na granicy działki [...] wyrysowano mur oporowy na całej długości działki w celu zasłonięcia istniejącego na granicy budynku garażowego. Taki wrys muru przy garażu sugerował inny od istniejącego poziom terenu. Wrysy muru oporowego nie są zgodne z wrysami istniejącymi w mapach aktualizowanych w 2013 r. w Wydziale Geodezji UM. Na podstawie takiego projektu, wydano pozwolenie na budowę. Wszystkie uwagi i zastrzeżenia opisałam w pismach do Wydziału Architektoniczno – Budowlanego. Dodatkowo sprawdziłam wrysy w geodezji. Nie pokrywały się z przedstawionymi w zaakceptowanej dokumentacji, były wymyślone na potrzeby projektu" i dalej w innym miejscu: "W wyrysach geodezyjnych nie ma muru oporowego" (...) W dokumentacji projektant istniejący garaż zasłonił nieistniejącym murem oporowym w celu uzyskania akceptacji projektu". Z powyższego wynika, że przedmiotem zarzutów skarżącej nie było to czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany w zakresie projektu zagospodarowania terenu spełnia warunki techniczno – budowlane, ale to że projekt ten nie jest zgodny ani z rzeczywistym zagospodarowaniem terenu, ani co istotne dla sprawy - z dokumentacją znajdującą się w Wydziale Geodezji na podstawie której winien być opracowany. Rzeczą organu zatem było odniesienie się do wskazanych zarzutów i wyjaśnienie ich w taki sposób aby rozwiać wątpliwości skarżącej co do prawidłowości dokumentacji projektowej. Rację ma oczywiście organ odwoławczy, że w postępowaniu wznowieniowym nie mogły być badane kwestie związane z realizacją inwestycji w tym rozbiórką garażu, jak twierdzi skarżąca "dźwigiem" i wzniesieniem go od podstaw. Organ powinien jednak zwrócić uwagę na te twierdzenia skarżącej, które miały znaczenie z punktu widzenia możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu w treści odwołania skarżąca wyraźnie wyartykułowała zarzut odnoszący się do prawidłowości dokumentacji projektowej. Podnosiła, że sprawdzała w Wydziale Geodezji mapy na których nie ma uwidocznionego muru oporowego oraz że taki mur sugerował inny od istniejącego poziom terenu. Organ powinien zatem dokładnie wyjaśnić na podstawie jakiej dokumentacji geodezyjnej został opracowany projekt, czy była ona zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U Nr 25, poz. 1330) i rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego(Dz. U. z 2012 r., poz. 462), a także ustalić w jaki sposób został przyjęty w dokumentacji poziom terenu. Dodatkowo, jak wynika z treści pism skarżącej, w toku postępowania kwestionowała ona także inne okoliczności mające znaczenie dla uznania, że w sprawie byłaby wydana decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa). Skarżąca zwracała uwagę na nieprawidłowości związane z ustaleniem w projekcie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Z treści decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy tą kwestię analizował. Dodatkowo organ nie wyjaśnił i nie zbadał sprawy w kontekście właściwych przepisów Prawa budowlanego, nie wyjaśnił nawet czy przedmiotowy projekt pozostaje w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy czy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) i który z tych aktów był w ogóle podstawą opracowania i zatwierdzenia projektu. Wszystkie te okoliczności powinny być poddane badaniu w postępowaniu po wznowieniu postępowania i powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W przeciwnym wypadku jej kontrola zgodności z przepisami prawa przez sąd administracyjny w istocie sprowadzałaby się do załatwienia sprawy po wznowieniu postępowania. Uznać zatem należało, że postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie narusza dyspozycję art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa a decyzja wydana w jego wyniku nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 1 kpa. W konsekwencji organ naruszył również art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa nie wykazując jednoznacznie, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, czyli w rozpoznawanej sprawie decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, Sąd orzekł zaś w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 tej ustawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z treści niniejszego uzasadnienia. Skarżącej należy wyjaśnić, że z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania ocenie organu architektoniczno – budowlanego nie podlegały kwestie związane ze zgodnością zrealizowanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym.