II SA/Gd 321/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Zakładu Usług Komunalnych w W. Spółka z o.o. z siedzibą w W. z dnia 21 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zakładu Usług Komunalnych w W. Spółka z o.o. z siedzibą w W. z dnia 24 marca 2021 r., nr [...] 2. zasądza od Zakładu Usług Komunalnych w W. na rzecz skarżącego B. S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga B. S. na decyzję Zarządu Zakładu Usług Komunalnych z 21 kwietnia 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję własną z 24 marca 2021 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z 17 lutego 2021 r. skarżący wystąpił do Zakładu Usług Komunalnych o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: kopii zakresu obowiązków służbowych doradcy Prezesa – W. K.- proszę aby zamieścić datę dokumentu; kopii opisu sposobu świadczenia, trybu i godzin pracy doradcy Prezesa- W. K.- proszę aby umieścić datę dokumentu; kopii z rejestru pracy (poświadczające obecność w pracy - dzień i godziny) obejmującej w/w stanowisko od początku powołania. Spółka odmówiła udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej na podstawie art.5 ust.2 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 roku poz. 2176, ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.), wskazując, że ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznej doznaje ograniczeń ze względu na prywatność osoby fizycznej. Dalej Spółka wskazała, że ograniczenia powyższe nie dotyczą wyłącznie informacji o osobach pełniących w Spółce funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, a pozostałych pracowników w przypadkach gdy osoba fizyczna/pracownik rezygnuje z przysługującego mu prawa do prywatności. W. K. jako doradca Prezesa Zarządu Spółki nie pełni w Spółce funkcji publicznych, przez co wnioskowana przez skarżącego informacja nie ma związku z pełnieniem, warunkami powierzenia i wykonywania takich funkcji publicznych - przez co nie podlega zdaniem organu udostępnieniu. Spółka uznała, że warunki przedmiotowej umowy o pracę z W. K. nie podlegają udostępnieniu. Wykładni pojęcia osób pełniących funkcje publiczne dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 roku sygn. K 17/05. Trybunał stwierdził, że sprawowanie -funkcji publicznej musi być związane z posiadaniem w podmiocie choćby w wąskim zakresie kompetencji decyzyjnej. Trybunał wykluczył zatem spod zakresu funkcji publicznej te stanowiska, choćby pełnione w ramach podmiotu, które mają charakter usługowy lub techniczny. Ponadto W. K. nie zrezygnował z przysługującego mu prawa do prywatności, ponieważ pismem z 18 lutego 2021 r. poinformował Zarząd Spółki, że nie wyraża zgody na udostępnienie skarżącemu wnioskowanych informacji dotyczących jego umowy o pracę. Dodatkowo Spółka odmówiła udzielenia wnioskowanych informacji ze względu na tajemnicę Spółki jako przedsiębiorcy. Przedmiotowa umowa o pracę z W. K. nie była wynikiem przetargu, ani nie podlegała i nie podlega rygorom ustawy o zamówieniach publicznych tak w zakresie jej zawarcia, wykonania jak i ujawniania. Z tych względów organ uznał, że udostępnianie informacji związanych z tą umową jest niedopuszczalne bowiem narusza tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki. Szczegółowe informacje żądane przez wnioskodawcę przekraczają granice ustawy o u.d.i.p., stanowią jawne przygotowanie do prowadzenia nieuczciwej konkurencji w rozumieniu ustawy z dnia 16.04. 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 419), gdyż w opinii organu zmierzają do wykorzystania uzyskanych informacji do działania na szkodę przedsiębiorstwa. W świetle powołanych wyżej przepisów nie podlegają udostępnieniu bez zgody obu stron umowy, są chronione tajemnicą przedsiębiorstwa, a wszelkie działania naruszające zakaz ich ujawniania będą kwalifikowane jako współdziałanie umożliwiające innym podmiotom naruszenie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. We wniesionej skardze skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: • art. 81 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej przez składającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy informacji publicznej, • art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię pojęcia "prywatności osoby fizycznej", w związku z czym, zdaniem spółki, informacja publiczna nie może zostać udostępniona, podczas gdy wnioskowana informacja nie podlega ochronie prywatności osoby fizycznej, a co za tym idzie, nie może podlegać ograniczeniu, • art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, iż wnioskowana informacja dotyczy tajemnicy przedsiębiorstwa, w związku z czym nie może być udostępniona, • art. 7 i art. 8 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 17 ust. 2 u.i.d.p. w zakresie, w jakim pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, jeśli brał udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji, poprzez wydanie decyzji administracyjnej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przez tę samą osobę, tj. Prezesa Zarządu, co narusza zasadę prawdy obiektywnej oraz działania w sposób budzący zaufanie i pozbawia stronę faktycznej i obiektywnej szansy zastosowania środka odwoławczego, poprzez wydanie obu decyzji przez tę samą osobę, 2. przepisów postępowania: • art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 w zw. art 107 § 3 kpa w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz 17 ust. 1 u.i.d.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje publiczne stanowią informację, która nie może zostać udostępniona ponieważ stanowi przesłankę podlegającą ograniczeniu z tytułu prywatności osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy okoliczność ta nie została w sposób dostateczny wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego przepisy wskazane w niniejszym zarzucie, • art. 13 ust. 1 i 2 u.i.d.p. przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez odwołującego się informacji publicznej niebędącej, zdaniem skarżącego, informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu z art. 5 ust. 2 u.i.d.p., • art. 7. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz 17 ust. 1 u.i.d.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.i.d.p., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została w sposób dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego przepisy wskazane w niniejszym zarzucie. W uzasadnieniu skargi jej autor nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że wnioskowana przez niego informacja może zostać zakwalifikowana do tajemnicy przedsiębiorstwa. W związku z czyni nie podlega ograniczeniu wynikającemu z art. 5 ust. 2 u.i.d.p.. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c-e u.i.d.p. udostępnieniu podlega w szczególności także informacja o majątku publicznym - m.in. majątku jednostek samorządu terytorialnego, majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, majątku podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem o którym mowa w lit. "a-c", oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty o których mowa w lit. "a-c" mają pozycję dominującą. Dostrzegł skarżący, że z orzecznictwa wynika, że aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy, muszą ze swej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Tymczasem wnioskowane informacje nie mogą zostać uznane za informacje, które nie podlegają udostępnieniu ze względu na swój "tajny" czy też wyjątkowy charakter. Nie ma przesłanek, żeby stwierdzić, iż ujawnienie takiej informacji mogłoby narazić podwykonawcę na niepowetowaną stratę. Informacja taka nie ma szczególnego charakteru, w przeciwieństwie do wspomnianych wyżej opisów stosowanych technologii czy urządzeń, przez co ujawnienie takiej informacji nie sprawiłoby, że inne Instytucje o podobnej działalności wykorzystałyby ją w celu zdobycia dominującej pozycji na rynku konsumenckim. Co więcej, sam charakter wnioskowanej informacji nie wskazuje, iż mógłby potencjalnie dotyczyć tajemnicy przedsiębiorstwa. Nadmienił skarżący, iż obie decyzje administracyjne wydane przez spółkę zostały wydane przez tę samą osobę - prezesa zarządu. Natomiast zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 kpa, osoba podlega wyłączeniu, jeśli brała udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji administracyjnej w tym przypadku decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniesionej skardze jej autor uzasadnił także aspekt społeczny i kontrolny w ujawnieniu wnioskowanej informacji publicznej i podsumował, że wnioskowane informacje posiadają walor informacji publicznej niepodlegającej ograniczeniu na zasadach przewidzianych w u.i.d.p.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy podlegała decyzja Prezesa Zakładu Usług Komunalnych utrzymująca w mocy decyzję własną odmawiającą skarżącemu udostępnienia informacji dotyczącej zakresu obowiązków służbowych, opisu sposobu świadczenia, trybu i godzin pracy oraz kopii z rejestru pracy doradcy Prezesa W. K. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Zakładu Usług Komunalnych jest podmiotem, gdzie Gmina Miasta jest jedynym udziałowcem, a tym samym jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Również nie budzi wątpliwości żadnej ze stron sporu, że zakres wnioskowanych danych stanowi informację publiczną. Jedynie z powołaniem się na przepis art. 5 ust. 2 orzekający organ uznał, że istnieje okoliczność uzasadniająca ograniczenie w udostępnieniu wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej. Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do tego, czy istniały podstawy do ograniczenia udostępnienia tej informacji z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p, który stanowi, iż : - prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (zdanie pierwsze), - ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (zdanie drugie). Jeśli chodzi o "tajemnicę przedsiębiorcy", o której mowa w art. 5 ust 2 u.d.i.p., to ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji legalnej takiej tajemnicy. Definicji takiej nie zawierają również przepisy innych ustaw, stąd też przy wykładni tego pojęcia najczęściej nawiązuje się do zawartej w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i można posiłkować się odwołaniem do art. 11 ustawy. W tym zakresie przez tajemnicę przedsiębiorstwa ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nakazuje rozumieć informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Z powyższego można wysnuć wniosek, że z pewnością treść wniosku nie dotyczy danych, które mogłyby zostać objęte definicją tajemnicy przedsiębiorcy. Zatem całkowicie chybiona jest argumentacja Spółki, że informacje dotyczące zakresu obowiązków służbowych, opisu sposobu świadczenia, trybu i godzin pracy oraz kopii z rejestru pracy doradcy Prezesa W. K. stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i wyłączone są spod zakresu udostępnienia. Kolejny aspekt jaki należy rozważyć to czy doradca Prezesa Spółki ma prawo do zachowania prywatności wnioskowanych danych, czy też znajdzie tutaj zastosowanie wyłączenie odnoszące się do osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Zasadniczo Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, że doradca prezesa nie jest funkcjonariuszem publicznym i w tym zakresie argumentacja organu jest prawidłowa. Zauważyć jednak należy, że nie dokonał organ analizy, czy w rozpatrywanej sprawie nie należy przyjąć, że doradca Prezesa Spółki jest osobą pełniącą funkcję publiczną i w tym kontekście nie przysługuje mu ochrona prywatności. Zdaniem Sądu istota sprawy wymaga rozważenia, czy osoba pełniąca obowiązki doradcy Prezesa jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a już sam brak takiej analizy w skarżonych rozstrzygnięciach skutkować winien wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera samodzielnej, własnej definicji funkcjonariusza publicznego. Przy interpretacji tego pojęcia należy zatem posiłkować się definicją zawartą w innych aktach prawnych. Jedna z definicji pojęcia funkcjonariusza publicznego zawarta jest w art. 115 § 13 Kodeksu karnego. W świetle tego przepisu funkcjonariuszem publicznym jest: 1)Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; 2) poseł, senator, radny; 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego; 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy; 4)osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych; 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe; 6)osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej; 7)funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej; 8)osoba pełniąca czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie; 9)pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe. Inna definicja funkcjonariusza publicznego zawarta jest w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1169). Zgodnie z tą definicją, funkcjonariuszem publicznym jest osoba działająca w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia albo jako członek kolegialnego organu administracji publicznej lub osoba wykonującą w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy, stosunku służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącą udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej w drodze decyzji lub postanowienia przez taki organ. Nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną", podkreślając, iż katalog z art. 115 § 13 K.k. ma charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Zauważa się ponadto, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). Co więcej nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (por. E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17). Odnosi się to w orzecznictwie NSA i SN np. do kontrahentów zawierających umowy z podmiotami publicznymi (por. wyroki NSA z: 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14; 6 lutego 2015 r., I OSK 650/14; 4 lutego 2015 r., I OSK 531/14; 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14; wyrok SN z 8 listopada 2012 r., I CSK 190/12; odmiennie jednostkowy wyrok NSA z 25 kwietnia 2014 r., I OSK 2499/13), czy osób ubiegających się o miejsce w służbie publicznej (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 2488/13, "Monitor Prawniczy" 2015, nr 5), pozostają wszak one w związku materialnym, a nie formalnym z władzą publiczną i realizacją funkcji (zadań) publicznych. Odwołać się również należy do wyroku NSA z 15 czerwca 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 3217/14, w którym wskazano, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i § 19 K.k. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to, że orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 1526/16, wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14). Chodzi tu o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, sposób prowadzenia polityki i działań gospodarczych przez podmiot lub łączy się co najmniej z procesem podejmowania decyzji dotyczących mienia komunalnego, gospodarowania takim mieniem czy wpływu na sytuację innych podmiotów. W świetle powyższego nie może Sąd ocenić zasadności odmowy udostępnienia przez organ wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, bowiem w sprawie zaniechano dokonania szczegółowej analizy zakresu czynności doradcy Prezesa Spółki i dokonania oceny czy pełni on funkcje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Szczególnie organ winien poddać weryfikacji czy doradca wykonuje czynności mające wpływ na konkretne czynności związane z gospodarowaniem przez organ majątkiem gminy albo związek z prowadzenie spraw związanych z gospodarowaniem mieniem komunalnym. Jednocześnie z urzędu Sąd wskazuje, że stopień ogólności twierdzeń zamieszczonych w uzasadnieniu wskazuje, że nie spełnia ono standardów wyznaczonych normą art. 107 § 3 Kpa. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Celem uzasadnienia decyzji jest odniesienie się do okoliczności konkretnej indywidualnej sprawy, rozstrzygniętej tą decyzją i wyjaśnienie powodów, dla których organ orzekł w określony sposób. Dopiero więc stwierdzenie i analiza co znalazło się w dokumentacji źródłowej istniejącej w zasobach organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w zestawieniu z treścią wniosku dawałoby podstawę do oceny legalności rozstrzygnięcia. Sąd wziął pod uwagę okoliczność, iż na mocy art. 17 ust. 1 u.i.d.p. przepisy Kpa w zakresie rozstrzygnięć organu należy stosować odpowiednio. Ustawodawca nie dopuszcza do formułowania argumentacji uzasadniającej odmowę udostępnienia informacji w sposób ogólny, abstrahujący od realiów sprawy. Rolą uzasadnienia, szczególnie w przypadku negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, jest wyjaśnienie jej – z odniesieniem do realiów sprawy – dlaczego jej żądanie nie mogło zostać uwzględnione, czemu w niniejszej sprawie nie sprostał organ. Naruszenie art. 107 § 3 Kpa było wynikiem naruszenia: po pierwsze - art. 7 Kpa, stanowiącego, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, i po drugie - art. 77 § 1 Kpa, stanowiącego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu nie doszło bowiem do należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący konieczności wyłączenia Prezesa Spółki od wydania decyzji w obu instancjach, bowiem w istocie od decyzji tegoż organu przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a to oznacza, że sprawa dwukrotnie jest oceniana przez ten sam organ. Istotną cechą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywność. Wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi. Ponadto wskazać należy skarżącemu, że na mocy przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Oznacza to, że mógł skarżący pominąć etap odwłoawczy w tej sprawie i wnieść skargę na decyzje wydaną w pierwszej instancji. Ustawodawca dostrzegł ułomność procedowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i umożliwił jego pominięcie i skierowanie sprawy bezpośrednio do kontroli sądowoadministracyjnej. Mają powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku i wykona zalecenia Sądu, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w oparciu o prawidłowo zgromadzone akta sprawy i wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie.