II SA/Gd 324/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić skarżącemu W. W. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zarządzeniem z dnia 5 maja 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącego – adwokata A. T. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie miejsca zamieszkania skarżącego oraz dołączenie do skargi pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 maja 2010 r. Pismem z dnia 26 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w związku z okolicznością, iż skarżący zamieszkuje poza granicami kraju nie był w stanie ustalić jego aktualnego adresu. Kontakt z mocodawcą był nawiązywany bądź telefonicznie bądź poprzez pocztę elektroniczną. Pełnomocnictwo na wzorze wysłanym pocztą elektroniczną zostało pełnomocnikowi przesłane listem, jednakże w liście tym mocodawca nie wskazał adresu, a jako miejsce wystawienia wpisał Gdańsk. Wyjaśnił, że adres skarżącego udało mu się ustalić dopiero w dniu 25 maja 2010 r., zatem wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego, jako przyczynę uchybienia terminu wskazał pobyt skarżącego poza granicami kraju, co w ocenie pełnomocnika uniemożliwiło mu ustalenie adresu skarżącego. W tym miejscu należy zważyć, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Z kolei od profesjonalnego pełnomocnika (radcy prawnego, adwokata) strony z racji wykonywanego fachu (zajęcia) należy wymagać staranności wyższej niż przeciętna w zakresie prowadzenia sprawy objętej udzielonym jemu pełnomocnictwem. W związku z tym należy od pełnomocnika profesjonalnego oczekiwać, że bezbłędnie wywiąże się ze zleconego zadania (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2006r., sygn. akt II FZ 531/06, LexPolonica nr 418126). Zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (w tym pełnomocników) w pełni ją obciążają, a to z kolei oznacza, że niezachowanie terminu przez jej pełnomocnika równoznaczne jest z zaniechaniem samej strony, która nie może twierdzić, że za jego działania nie ponosi odpowiedzialności (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2006r., sygn. akt II FZ 386/06, LexPolonica nr 418132). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 roku, sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego - wbrew treści art. 87 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu, to jest nie wykazał aby po jego stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazać należy, że pełnomocnikowi skarżącego prawidłowo zostało doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 12 maja 2010 r. Jednak nie wykazał on w treści rozpoznawanego wniosku, z jakich przyczyn nie było możliwe uzyskanie od skarżącego informacji o miejscu zamieszkania w terminie pozwalającym na uzupełnienie braków formalnych skargi w ustawowym terminie. Pełnomocnik wyjaśnił jedynie, że skarżący zamieszkuje poza granicami kraju, a pełnomocnik kontakt ze skarżącym utrzymuje drogą telefoniczną lub poprzez pocztę elektroniczną, zaś informację o miejscu zamieszkania skarżącego uzyskał dopiero w dniu 25 maja 2010 r. Skoro uzyskanie tej informacji od skarżącego było możliwe w dniu 25 maja 2010 r. to brak było podstaw, aby przyjąć, że pobyt skarżącego poza granicami kraju stanowił przeszkodę w uzyskaniu tejże informacji we wcześniejszym terminie. Sposób, w jaki pełnomocnik kontaktuje się ze skarżącym, umożliwia bowiem bezpośrednie uzyskanie wymaganych informacji. Gdyby nawet przyjąć, że kontakt poprzez pocztę elektroniczną nie daje możliwości równoczesnej wymiany informacji, to już kontakt telefoniczny możliwość taką zapewnia. Mieć przy tym należy na uwadze, że pełnomocnik skarżącego we wniosku nie wskazał na żadne inne wyjątkowe okoliczności uniemożliwiające uzyskanie od skarżącego informacji o miejscu zamieszkania. Tym samym, w ocenie Sądu, okoliczności podane w rozpoznawanym wniosku nie stanowiły przeszkody w uzupełnieniu braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Uzyskanie przez pełnomocnika informacji pozwalających na uzupełnienie braków formalnych skargi już po upływie terminu zakreślonego w wezwaniu wskazuje jedynie na brak należytej staranności w podejmowaniu przez pełnomocnika istotnych czynności procesowych na rzecz skarżącego. Rzeczą strony i jej pełnomocnika jest ustanowienie takich zasad współdziałania w ramach łączącego ich stosunku pełnomocnictwa, aby zobowiązania Sądu wykonywać w sposób prawidłowy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych i z tej przyczyny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosku o przywrócenie terminu nie uwzględnił orzekając jak w sentencji postanowienia.