II SA/Gd 326/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia NSA Zbigniew Romała Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. Z. G.-C. na uchwałę Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 30 stycznia 2018 r., nr XLIX/600/2018 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XLIX/600/2018 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowy Świat" części wsi Barniewice w części dotyczącej obowiązywania § 18 ust. 4. KARTA TERENU 1.ZK, 2.ZK oraz ust. 5. KARTA TERENU 1.WP. w zakresie, w jakim przepisy te przeznaczają należącą do skarżącej nieruchomość oznaczoną działką ewidencyjną nr [...] pod wody płynące i rowy melioracyjne oraz zieleń krajobrazową, oznaczone na załączniku graficznym jako tereny 1.WP i 2.ZK. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, dalej także jako u.p.z.p) w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na nieproporcjonalnym i nieuzasadnionym naruszeniu istoty prawa własności skarżącej poprzez przeznaczenie części działki nr [...] pod wody płynące oraz zieleń krajobrazową w oderwaniu od rzeczywistego przebiegu cieku wodnego, który przebiega poza obszarem wyznaczonym przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w związku z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 4, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na naruszeniu (ograniczeniu) sfery wykonywania prawa własności z pominięciem indywidualnego interesu skarżącej, skutkującego przekroczeniem granic władztwa planistycznego; art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm., zwanej dalej "k.c.") w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP wskazując, że w sposób nieuzasadniony i wbrew konstytucyjnej zasadzie proporcjonalności miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ingeruje w prawo własności skarżącej; art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przeznaczenie w zaskarżonym planie miejscowym części działki skarżącej pod wody płynące i zieleń krajobrazową (tereny WP i ZK), podczas gdy studium nie zawierało zalecenia utworzenia korytarza ekologicznego S., art. 220 ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz. U. poz. 1566; dalej jako u.p.w.) w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wyznaczenie przebiegu cieku wodnego w sposób niezgodny z przepisami prawa materialnego oraz stanem faktycznym, a także mimo braku prawnego uregulowania linii brzegowej na dzień sporządzenia planu, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na wyłączeniu z zabudowy części działki skarżącej w związku z zaplanowaniem obszaru wód płynących i zieleni krajobrazowej (tereny WP i ZK) w oderwaniu od stanu faktycznego, tj. lokalizacji cieku wodnego, który na wysokości działki nr [...] przebiega poza obszarem planu zagospodarowania przestrzennego, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na wyłączeniu z zabudowy części działki nr [...], w związku z zaplanowaniem obszaru wód płynących i zieleni krajobrazowej (tereny WP i ZK) w oderwaniu od stanu prawnego wynikającego z aktualnych danych z ewidencji gruntów, a także w sytuacji braku prawnego uregulowania linii brzegowej [...] na dzień sporządzenia planu. Mając na uwadze powyższe, wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały nr XLIX/600/2018 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowy Świat" części wsi Barniewice w części dotyczącej wskazanych wyżej przepisów planu miejscowego w zakresie, w jakim przepisy te przeznaczają działkę nr [...] pod wody płynące i zieleń krajobrazową, oznaczone na załączniku graficznym symbolami "WP" oraz "ZK". Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z 6 kwietnia 2018 r., na potwierdzenie prawa własności skarżącej do działki nr [...], braku wód płynących oraz wód stojących na nieruchomości skarżącej, oznaczenia klas i użytków znajdujących się na nieruchomości skarżącej, a także dwóch wydruków graficznych ze strony "Na Mapie", Mapy z portalu geoportal, Załącznika do Uchwały nr X11/104/2015 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 30 czerwca 2015 r., Obwieszczenia z 17 stycznia 2022 r. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na potwierdzenie lokalizacji cieku wodnego poza obszarem obejmującym miejscowy plan, lokalizacji cieku wodnego poza obszarem działki nr [...] oraz pisma Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa Pomorskiego w Gdańsku z 6 lutego 2017 r. i postanowienia Starosty Kartuskiego z 12 stycznia 2024 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia linii brzegowej Jeziora W. oraz cieku naturalnego – [...] zlokalizowanych w miejscowości C. i B. na potwierdzenie nieuregulowanego stanu prawnego cieku wodnego, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego został poprowadzony na terenie nieruchomości skarżącej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że jest właścicielem działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Skarżąca wskazała dalej, że zgodnie z załączonym uproszczonym wypisem z rejestru gruntów nieruchomość składa się z pastwisk trwałych, nieużytków oraz gruntów ornych. W dniu 30 stycznia 2018 r. Rada Miejska w Żukowie podjęła uchwałę nr XLIX/600/2018 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowy Świat" części wsi Barniewice, który objął swoim zasięgiem działkę skarżącej. Przez nieruchomość skarżącej został poprowadzony ciek wodny wraz z obszarem zieleni krajobrazowej, z czym nie zgadza się skarżąca. Wyznaczając ww. ciek wodny, organy ograniczyły tym samym możliwość zagospodarowania terenu wedle woli właściciela, mimo iż w sprawie istnieje szereg wątpliwości co do faktycznej lokalizacji wód płynących od strony Jeziora W. Jednym z wielu dowodów potwierdzających bieg cieku wodnego poza działką skarżącej jest załączona do skargi mapka z geoportalu, a której aktualność została potwierdzona w rozmowie z urzędnikiem Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa Pomorskiego. Analogiczna mapa znajdowała się również w Starostwie Powiatowym w Kartuzach w 2014 roku. Skarżąca podkreśliła, że władztwo planistyczne gminy nie jest nieograniczone. Jego granice wyznaczają konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Ponieważ plan miejscowy może ingerować w wykonywanie tego prawa, wszelkie ograniczenia muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Oznacza to, że ograniczenia mogą być wprowadzane wyłącznie na mocy ustawy i tylko wtedy, gdy są konieczne dla bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej lub praw i wolności innych osób. Ponadto nie mogą one naruszać istoty konstytucyjnych wolności i praw. Skarżąca podkreśliła, że studium oraz opracowanie ekofizjograficzne nie zawierały zalecenia utworzenia korytarza ekologicznego [...]. W ocenie skarżącej organ zatem w sposób dowolny postanowił ograniczyć prawo własności skarżącej, wyznaczając wzdłuż granicy działki ciek wodny, mimo że brak było ku temu przesłanek faktycznych oraz prawnych, a tym samym organ przekroczył granice władztwa planistycznego. Organ wyznaczył przy tym bieg cieku wodnego po działce nr [...] w sposób dowolny, a tym samym nie zachował racjonalnego i proporcjonalnego podejścia, adekwatnego do celów, które mają zostać osiągnięte. Nadto skarżąca wskazała, że w momencie uchwalenia miejscowego planu obowiązywał art. 9 ust. 4 u.p.z.p., który stanowił, że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to, że rada gminy, podejmując prace planistyczne nad planem miejscowym, musi dostosować jego ustalenia do kierunków zagospodarowania określonych w studium. Studium stanowi bowiem dokument strategiczny, który kształtuje politykę przestrzenną gminy i determinuje treść aktów prawa miejscowego, jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wskazała, że w dniu 27 października 2015 r. została podjęta uchwała nr XVI/171/2015 w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Żukowo, które pierwotnie zostało zatwierdzone uchwałą nr XLVI/828/2002 z dnia 9 października 2002 r. Analiza treści studium ujawnia, że dokument ten nie zawierał zaleceń dotyczących utworzenia korytarza ekologicznego [...]. Co więcej, na załączniku nr 2c do uchwały ciek wodny w ogóle nie został zlokalizowany, co oznacza, że w toku planowania przestrzennego nie przewidziano jego ochrony w ramach polityki przestrzennej gminy. Z powyższego wynika, że rada gminy, sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, powinna była uwzględnić treść studium w sposób zapewniający zgodność tych dokumentów. Innymi słowy, organy gminy nie mogą wprowadzać w planie miejscowym ustaleń, które byłyby sprzeczne z polityką przestrzenną określoną w studium. Oznacza to, że jeżeli studium nie przewidywało ustanowienia korytarza ekologicznego [...], rada gminy nie mogła w sposób dowolny wykreować takiego założenia w planie miejscowym, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady związania planu miejscowego ustaleniami studium. Skarżąca wskazała dalej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 17 kwietnia 2024 r. (II SA/Gd 1090/23) podkreślił, że Rada Gminy, sporządzając plan miejscowy, zobowiązana jest do dokonania autointerpretacji uchwalonego uprzednio studium. W praktyce oznacza to, że gmina musi analizować treść studium w sposób zapewniający jego realizację oraz dostosowanie planu miejscowego do wyznaczonych w studium kierunków rozwoju przestrzennego. Sąd zwrócił uwagę, że zgodność planu miejscowego ze studium nie oznacza jedynie formalnego odniesienia się do poszczególnych przepisów, lecz wymaga rzeczywistego dostosowania treści planu miejscowego do polityki przestrzennej gminy. W konsekwencji, ustalenia planu miejscowego powinny wynikać z kierunków zagospodarowania przestrzennego określonych w studium, a wszelkie rozstrzygnięcia sprzeczne z tym dokumentem mogą stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 220 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. skarżąca wyjaśniła, że linię brzegu dla cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych stanowi krawędź brzegu lub linia stałego porostu traw albo linia, którą ustala się według średniego stanu wody z okresu co najmniej ostatnich 10 lat (art. 220 u.p.w.) W celu uregulowania stanu prawnego oraz ustalenia faktycznego przebiegu cieku wodnego powinna zostać wydana decyzja o ustaleniu linii brzegu wydana na podstawie przywołanego przepisu. Linię brzegu ustala się na wniosek podmiotu mającego interes prawny lub faktyczny. Taki interes posiadał organ uchwalający plan miejscowy, który mimo braku ostatecznej decyzji o ustaleniu linii brzegu cieku naturalnego w sposób nieuprawniony (pomimo braku ku temu wystarczających podstaw) zlokalizował ciek wodny na działce skarżącej. Skarżąca zwróciła także uwagę, że postępowanie w sprawie ustalenia linii brzegowej m.in. cieku naturalnego – [...] zostało zawieszone postanowieniem z 12 stycznia 2024 r. Wyjaśniła także, że próbowała ustalić lokalizację cieku "na własną rękę", jednakże geodecie działającemu na jej zlecenie nie udało się ustalić przebiegu cieku na działce nr [...], ponieważ faktyczny przepływ [...] jest zlokalizowany poza obszarem planu miejscowego. Nadto w ocenie skarżącej organ nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. ponieważ: nie uwzględnił kluczowych dowodów potwierdzających, że rzeczywisty przebieg cieku wodnego [...] nie pokrywa się z lokalizacją wyznaczoną w miejscowym planie. W szczególności organ pominął dokumentację geodezyjną Starostwa Powiatowego w K., mapę geoportalu oraz mapy Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych. Organ nie odniósł się do wyników wizji lokalnych, które nie potwierdziły istnienia cieku wodnego na przedmiotowej nieruchomości. Brak odniesienia się do tych istotnych dowodów stanowi naruszenie obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i oznacza, że decyzja została podjęta na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej ocena dowodów przeprowadzona przez organ miała charakter dowolny, co stanowi naruszenie zasady prawidłowej oceny dowodów. Dowolność ta przejawiała się w przyjęciu za podstawę ustaleń planistycznych niezweryfikowanych założeń, według których na nieruchomości skarżącej miałby przebiegać ciek wodny, zignorowaniu sprzecznych danych pochodzących z geoportalu, dokumentacji geodezyjnej oraz wizji lokalnych, które wskazują, że ciek wodny faktycznie nie przebiega przez działkę skarżącej, oparciu się na domniemaniach, a nie na dowodach - brak jest bowiem decyzji o ustaleniu linii brzegu cieku wodnego, co oznacza, że jego przebieg nie został określony. Naruszenia te mają istotne konsekwencje prawne, ponieważ prowadzą do podjęcia decyzji w oparciu o niepełny i nierzetelnie oceniony materiał dowodowy, co winno skutkować jej nieważnością. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że sposób przeznaczenia nieruchomości skarżącej w planie – częściowo pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (9.MN), częściowo pod zieleń krajobrazową i ciek wodny (1.WP oraz 2.ZK) wynika wprost z warunków ekofizjograficznych i hydrologicznych działki nr [...]. Na części działki znajduje się rów wód gruntowych oraz pas nieużytków i pastwisk o bardzo trudnym ukształtowaniu, podmokłym charakterze gruntu – wykluczającym zabudowę. Organ wyjaśnił, że zabudowa jest możliwa na nieruchomości skarżącej, w jej części stanowiącej w ewidencji grunty rolne klasy IV, i ta część działki została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zakaz zabudowy dotyczy zatem części działki skarżącej. Zdaniem organu, tak ukształtowane przeznaczenie nieruchomości skarżącej w planie świadczy o wyważeniu jej interesu z interesem publicznym. Skarżąca może bowiem realizować możliwość zabudowy na tej części działki, której warunki fizjograficzne i hydrologiczne na to pozwalają. Zdaniem organu nie jest również zasadna argumentacja skargi, wskazująca na sprzeczność planu ze studium – tj. uchwałą Rady Miejskiej w Żukowie nr XLVI/828/2002 z 9 października 2002 r. (ze zmianami). Działka nr [...] została przeznaczona pod 1) korytarze ekologiczne – szkielet struktury przestrzennej gminy – kierunek rozwoju proekologicznego – obszary przyrodniczo – krajobrazowe – niezależnie od podziału na strefy; 2) strefę negocjacji – kierunek intensywnego rozwoju wielofunkcyjnego – kontynuacja urbanizacji z obszarów G. i G., w tym obszar dynamicznego rozwoju osadniczego i gospodarczego, przy czym – granica pomiędzy ww. strefami planu WP i ZK, a MN wyraźnie się odznacza w obszarach studium – tj. odpowiednio korytarze ekologiczne (...) dla WP i ZK i teren MN – w strefie negocjacji. Te linie podziałów uwzględniono w planie miejscowym. Organ gminy podkreślił, że ustalenie przebiegu cieku wodnego w planie miejscowym miało na celu przede wszystkim uregulowanie jego przebiegu. Nastąpiło to w sposób oszczędny, w niezbędnym zakresie i z poszanowaniem prawa własności, w sposób umożliwiający prawidłowe zagospodarowanie nieruchomości – w tym poprzez możliwość jej zabudowy na terenie, na którym warunki terenowe na to pozwalają. Organ podkreślił, że przeznaczenie określone w planie symbolem WP i ZK obejmuje teren podmokły i zasilany przepływającymi wodami. Bez znaczenia dla tej okoliczności jest brak prawnego uregulowania linii brzegowej [...] w dacie uchwalania planu oraz brak utworzenia dla niej korytarza ekologicznego. Występowanie tego cieku jest faktem i odpowiada temu określona charakterystyka terenu pod względem ekofizjograficznym. Brak ustalenia prawnej linii brzegowej cieku nie wyklucza możliwości ustalenia takiego jego przeznaczenia w planie, jeśli odpowiada to jego charakterystyce ekofizjograficznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Z uwagi na to, że zaskarżona uchwała została podjęta po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U. poz. 935) o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej z dniem 1 czerwca 2017 r. ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga nie musiała być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Niniejsza skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153, dalej jako u.s.g.). Zgodnie z treścią tego przepisu w brzmieniu właściwym dla rozpoznawanej sprawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała Rady Gminy Żukowo z dnia 30 stycznia 2018 r. nr XLI/600/2018 dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowy Świat" części wsi Barniewice, będącego aktem prawa miejscowego, a zatem stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Podstawową przesłanką konieczną dla skutecznego podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego jest wykazanie przez skarżących, że uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienie. W wykonaniu tego warunku skarżący muszą wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy ich własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie ich interes prawny lub uprawnienie. Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżących, czyli np. pozbawia ich pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego interesu prawnego jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że ustalenia skarżonego planu odnoszące się do terenu działki nr [...] naruszają interes prawny skarżącej w powyższym znaczeniu. Skarżąca jest właścicielką działki objętej ustaleniami skarżonego planu, którego przepisy kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Co więcej, ustalenia zaskarżonej uchwały, przewidujące przeznaczenie części terenu działki nr [...] pod zieleń krajobrazową (2.ZK - § 18 pkt 4 Karta terenu), z dopuszczeniem urządzenia zbiorników retencyjnych oraz upraw rolnych i leśnych, oraz pod wody płynące (1.WP - § 18 pkt 5 Karata terenu), niewątpliwie mają realny wpływ na wykonywanie przysługującego skarżącej prawa własności tej działki, ograniczając je w sposób oczywisty. Skarżąca ma zatem legitymację do zaskarżenia ww. uchwały. Przechodząc więc do merytorycznego rozpoznania skargi, w pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 3 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określone w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W konsekwencji jest ono ograniczone przepisami prawa oraz szczegółowymi przepisami, w tym Konstytucji RP, chroniącymi prawo własności. Zakres ochrony prawa własności nie jest jednak bezwzględny a gmina, kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie, musi uwzględniać nie tylko prawo własności, ale również inne wartości, jak w szczególności: wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska i potrzeby interesu publicznego. Ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu powinny być zatem wynikiem wyważenia interesu publicznego i prywatnego, potrzeb i możliwości, które decydują o konkretnych rozwiązaniach, oczywiście przy zachowaniu jawności i przejrzystości procedur planistycznych. Wynika to wprost z treści art. 1 u.p.z.p. Skarga koncentruje się wokół zarzutów naruszenia zasad sporządzenia planu, poprzez naruszające zasadę proporcjonalności przeznaczenie części nieruchomości skarżącej – działki nr [...] - pod zieleń krajobrazową i wody płynące, z wykluczeniem możliwości zabudowy. W ocenie Sądu, zarzuty skargi w tym zakresie są nieuzasadnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania sposobu wykonywania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 u.p.z.p. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP ) i znajduje także ochronę w przepisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (w szczególności w art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji), nie jest jednak prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Takimi przepisami ustawowymi, dającymi podstawę do ograniczenia prawa własności są m.in. regulacje zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.). W doktrynie i orzecznictwie sądów wskazuje się również, że określenie przeznaczenia nieruchomości przez gminę musi być procesem czytelnym i racjonalnym, w tym sensie, by możliwe było zdekodowanie powodów, dla których przyjęło ono taką a nie inną postać. W okolicznościach niniejszej sprawy zatem – muszą istnieć racjonalne podstawy i powody ku temu, by część nieruchomości skarżącej wyłączyć spod możliwości zabudowy i przeznaczyć pod zieleń krajobrazową oraz wody rowów melioracyjnych. Zdaniem Sądu, organ gminy w sposób przekonujący wykazał, jakie powody legły u podstaw tego, że nieruchomość skarżącej w części została wyłączona spod możliwości zabudowy. I tak, skarżąca jest właścicielką działki nr [...], która zgodnie z zaskarżonym planem znalazła się w trzech strefach: 1) część na terenie 9.MN, objęta § 18 pkt 2 Karata terenu 9.MN i 10.MN, gdzie przewiduje się teren zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej i dopuszcza zabudowę letniskową; 2) część na terenie 2.ZK, objęta § 18 pkt 4 Karta terenu 1.ZK i 2.ZK, przeznaczona jest pod zieleń krajobrazową, oraz 3) część na terenie 1.WP, przeznaczona pod wody płynące i rowy melioracyjne, objęta postanowieniami § 18 pkt 5 Karta terenu 1.WP. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] ma powierzchnię 0,48 ha i obejmuje następujące użytki: RV i RVI – 0,19 ha, PsIV – 0,11 ha oraz N – 0,18 ha. W odpowiedzi na skargę wskazano, że część ww. działki przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową wynosi 0,19 ha (1900 m2), pod wody płynące (1.WP) przeznaczono około 200 m2 działki, w zakresie objętym nieużytkiem (N), na którym znajduje się rów wód gruntowych, zaś w pozostałej części działka przeznaczona została pod zieleń krajobrazową (1.ZK). Rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd administracyjny stosuje przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tryb sporządzania planu miejscowego to sekwencja czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej, a zasady sporządzania planu odnoszą się do jego merytorycznej zawartość (przyjętych w nim ustaleń). Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego. Natomiast naruszenie zasad to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych, które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 323/17, Lex nr 2394001). Skarga nie zawiera zarzutów skierowanych przeciwko prawidłowości trybu uchwalenia ww. planu. Również i Sąd orzekający, badając niniejszą skargę, z urzędu nie dopatrzył się istotnych uchybień w tym zakresie. Należy też odnotować, że zaskarżona uchwała była przedmiotem orzeczenia tut. Sądu – w wyroku z 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 119/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego – wyrok z 26 października 2023 r., sygn. akt II OSK 200/21, które to Sądy również nie stwierdziły naruszenia trybu uchwalania zaskarżonego aktu. Natomiast, jeśli chodzi o zarzut istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu, poprzez nadużycie władztwa planistycznego i nieproporcjonalne ograniczenia prawa własności do działki nr [...], w części objętej symbolami 2.ZK i 1.WP – wskazać należy, że zaskarżona uchwała niewątpliwie ogranicza przysługujące skarżącej prawo własności do działki nr [...], jednakże naruszenie to nie jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Do uwzględnienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może dojść dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Podstaw ku temu nie ma wówczas, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 4 ust. 1 u.p.z.p., władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo naruszenia prawem chronionego interesu skarżącego, w szczególności interesu wynikającego z uprawnień właścicielskich, skarga nie może zostać uwzględniona. Takie bowiem działanie rady jest zgodne z prawem. Do uznania zasadności skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada gminy ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, o ile uznania tego nie nadużywa. Musi przy tym kierować się interesem ogółu mieszkańców gminy, względami celowościowymi i racjonalnymi oraz innymi zasadami określonymi w u.p.z.p. i przepisach odrębnych, w tym dotyczącymi ochrony środowiska, gruntów rolnych i leśnych, czy ochrony wód powierzchniowych. Treść prawa własności określa art. 140 k.c. stanowiąc, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W procesach planistycznych, obok prawa własności, ustawodawca nakazuje uwzględnić w szczególności wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W istocie zatem przy dokonywanej przez Sąd ocenie sposobu realizowania przez organ władztwa planistycznego, również w kontekście zasady zachowania ładu przestrzennego, podstawowe znaczenie ma przedstawienie przez organ motywów jego działania i podstaw takiej, a nie innej ingerencji w prawo własności oraz dokumentacja planistyczna. Analiza akt planistycznych wykazuje, że w procedurze uchwalania planu organ uchwałodawczy skonfrontował i wyważył zbiegające się w sprawie interesy indywidualne, wymagania ładu przestrzennego oraz interes publiczny i w wyniku tego procesu prawidłowo ukształtował postanowienia planu, co przesądza o niezasadności zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego w stosunku do działki skarżącej nr [...] w zakresie jednostki planistycznej 2.ZK, poprzez przeznaczenie jej pod zieleń krajobrazową oraz 1.WP, poprzez przeznaczenie jej pod rów wody płynącej. Z dokumentacji planistycznej wynika, że uwagi dotyczące przeznaczenia terenu pod zieleń krajobrazową (1.ZK, 2.ZK) oraz pod wody płynące i rowy melioracyjne (1.WP) składane były na etapie sporządzania planu miejscowego w dniach od 25 października 2017 r. do 17 listopada 2017 r. Uwagi dotyczyły także działki skarżącej nr [...] i działek sąsiednich, o podobnych uwarunkowanych (działka [...]-[...]) – por. Załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały pkt 6-8 oraz 14 i 15 (ten ostatni punkt dotyczył działki skarżącej). Uwagi dotyczyły przeznaczenia działek w całości pod zabudowę mieszkaniową lub pod infrastrukturę drogową. Uwagi te nie zostały uwzględnione, a w uzasadnieniu organ gminy wskazywał na położenie tych nieruchomości w obrębie pasa terenów aktywnych przyrodniczo, łączących jezioro W. z terenami leśnymi w obrębie B. i z korytarzem ekologicznym rowu melioracyjnego "[...]". Organ gminy wskazywał także na niekorzystne warunki ekofizjiograficzne dla lokalizowania zabudowy na tych obszarach. W protokole z posiedzenia Komisji Komunalnej z 8 stycznia 2018 r. wskazano ponadto, że teren przewidziany pod zieleń krajobrazową leży w obniżeniu, z charakterystyczną roślinnością bagienną o podłożu torfowym, przylega do cieku wodnego, którego ujście znajduje się w jeziorze W. Działka skarżącej oraz działki sąsiednie w dużej mierze stanowią tereny zalewowe dla wód płynących od strony jeziora W. w kierunku pól [...] ku ujściu do rzeki S. Niewątpliwie zatem taka charakterystyka ww. terenu uzasadniała przyjęte rozwiązania planistyczne dla działki skarżącej. W skardze skarżąca zaprzecza, by na jej działce znajdował się ciek wodny. Wskazuje, że nie została ustalona jego linia brzegowa, a ponadto – przebiega on poza obszarem, objętym zaskarżonym planem. Zdaniem Sądu, dokumentacja planistyczna wskazuje, że teren, objęty symbolem 1.WP oraz 2.ZK, znajdujący się na części nieruchomości skarżącej oraz szeregu działkach sąsiednich, niewątpliwie stanowi teren podmokły, zarezerwowany pod rozlewisko cieku [...], którego okresowe wysychanie nie może stanowić racjonalnego argumentu na dopuszczenie na nim zabudowy. Nie jest też zasadny zarzut skargi o naruszeniu art. 220 ustawy Prawo wodne, bowiem organ gminy przepisu tego w toku procedury planistycznej nie stosuje. Brak prawnego ustalenia linii brzegowej nie stanowi argumentu, by abstrahować od hydrologicznych i ekofizjograficznych uwarunkowań terenu, wskazujących na jego podmokły charakter oraz występowanie, choćby okresowe, cieku wodnego. Natomiast, prawne ustalenie linii brzegowej cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych zgodnie z art. 220 ust. 5 ww. ustawy niewątpliwie podlegałoby uwzględnieniu w treści planu przez organ planistyczny, wyznaczając ramy stanu faktycznego i prawnego danego terenu. Poza sporem pozostaje jednak, że decyzja o ustaleniu linii brzegu [...] nie została wydana. Nie znajduje także uzasadnienia stanowisko skarżącej o sprzeczności zaskarżonej uchwały ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Żukowo, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Żukowie nr XLVI/828/2002 z dnia 9 października 2002 r. ze zmianami wprowadzonymi uchwałą Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 27 października 2015 r., nr XVI/171/2015. Należy w tym miejscu wskazać, że jedną z podstawowych zasad obowiązujących przy sporządzaniu planów miejscowych jest związanie organów gminy ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). W myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy określa strukturę przestrzenną gminy i lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenie poszczególnych obszarów gminy, wstępną lokalizację przestrzeni publicznych i infrastruktury technicznej. Z uwagi na to, że studium jest aktem określającym jedynie kierunki polityki przestrzennej gminy jego przepisy powinny określać ogólne postanowienia tej polityki, co ma podlegać doprecyzowaniu na etapie sporządzania - w oparciu o takie studium - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium nie zawiera zatem konkretnych rozwiązań planistycznych, gdyż nie taka jest jego rola, choć w wymiarze ogólnym może przesądzać o kierunkach przeznaczenia danego terenu, w tym i – kierunkach ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności na tych obszarach. Ograniczenia te są wpisane w istotę procesu planowania. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje zatem autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2473/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach tego władztwa organ gminy nie może wyjść jednak poza ogólne ustalenia wynikające ze studium. Działka skarżącej, zgodnie z ustaleniami ww. Studium, znajduje się w dwóch strefach: w obszarze korytarzy ekologicznych oraz w obszarze negocjacji - kierunku intensywnego rozwoju wielofunkcyjnego. Dołączona do akt sprawy na wezwanie Sądu mapa stanowiąca wyrys z części graficznej planu potwierdza, że przez nieruchomość skarżącej przebiegają te dwie strefy i tak też zostały one przetransponowane na treść zaskarżonej uchwały, w której część nieruchomości skarżącej przeznaczono pod zabudowę (9.MN), a część wyłączono spod tej możliwości (1.WP i 2.ZK). Z załączonego do akt fragmentu rysunku Studium z widocznym podziałem ewidencyjnym w porównaniu do postanowień planu wyraźnie wyłania się obraz, że granica zieleni została przesunięta z granicy użytków rolnych w celu umożliwienia realizacji zabudowy. Teren 2.ZK, jak wskazują szczegółowe ustalenia studium, obejmuje swym zasięgiem tereny cenne pod względem przyrodniczym, w tym tereny objęte ochroną zgodnie z ustawą o ochronie przyrody, korytarze ekologiczne, tereny dolin rzecznych ich części użytkowane rolniczo, ekosystemy łąkowe, torfowiskowe i podmokłe, tereny dużych kompleksów leśnych i płaty ekologiczne mniejszych kompleksów leśnych, tereny wód powierzchniowych rzek i jezior i inne tereny otwarte oraz związane z tymi terenami rejony lokalizacji istniejącej i planowanej w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zabudowy. Jako funkcje dominujące dla tego terenu wskazano: rozwój niekubaturowych funkcji rekreacyjnych, turystycznych i sportowych oraz terenów rolnych, wód i zieleni, w tym lasów i dolesień. Jako funkcje dopuszczalne dla tego terenu wskazano: rolnictwo, ogrodnictwo, produkcja rolna, mieszkalnictwo jednorodzinne, zabudowa zagrodowa, w tym agroturystyka, zabudowa usługowa z zakresu turystyki i rekreacji. Jako funkcje wykluczone wskazano zaś: inne usługi niż dopuszczone; produkcja, w tym wytwarzanie energii elektrycznej z wykorzystaniem energii wiatru o mocy przekraczającej 100 kW, składy i magazyny, mieszkalnictwo wielorodzinne. Określając dla tego terenu zasady zagospodarowania wynikające z prowadzonej gospodarki zasobami wodnymi wskazano z kolei m.in. utrzymanie i ochrona systemu naturalnych cieków i zbiorników wodnych, wyłączenie z zabudowy terenów zmeliorowanych, hydrogenicznych, bagien i torfowisk z dopuszczeniem lokalizacji zbiorników retencyjnych w niezbędnym zakresie, zachowanie naturalnych zbiorników retencyjnych, tj. tereny podmokłe i nieuregulowane cieki. Określając inne wytyczne w zakresie zasad gospodarowania terenu i zabudowy do uwzględnienia przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wskazano ponadto m.in.: wzmacnianie struktury przyrodniczej obszaru poprzez wyłączenie z zabudowy terenów bagien, torfowisk, oczek wodnych, zadrzewień śródpolnych i innych terenów naturalnych i seminaturalnych. Ustalenie planu, przeznaczające część działki nr [...] jako teren zieleni krajobrazowej i wód płynących, mieści się więc w zaleceniach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i nie narusza jego ustaleń. Potwierdza to konfrontacja rysunku planu z rysunkiem Studium przedstawiona na sporządzonej przez organ mapie poglądowej. Konkludując, zauważyć należy, że również z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że decydując o takim przeznaczeniu terenu organ planistyczny miał na uwadze nie tylko interes publiczny i wymagania ładu, ale także potrzeby interesu prywatnego. Wprowadzenie zaś na terenie podmokłym możliwości zabudowy mieszkaniowej byłoby nieracjonalne, wręcz niekorzystne dla właścicieli nieruchomości. Dokumentacja planistyczna, w ocenie Sądu potwierdza, że organ podejmując zaskarżoną uchwałę przyjął optymalne rozwiązania urbanistyczne. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze przekroczenia przez organ władztwa planistycznego zasad równości i proporcjonalności. Wszystkie działki leżące wzdłuż [...] w mniejszym bądź większym zakresie zostały przeznaczone na zieleń krajobrazową. Zauważyć też należy, że co prawda regulacja zaskarżonej uchwały nie pozwala skarżącej na zabudowę całej jej nieruchomości w sposób zgodny z jej oczekiwaniami, to jednak nie wyłącza w ogóle zabudowy. Organ gminy przeznaczył część nieruchomości skarżącej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (9.MN), uwzględniając tym samym jej interes jako właścicielki nieruchomości. Powyższe przesądza również, że interes publiczny i prywatny były przez organ oceniane przy ustalaniu przeznaczenia nieruchomości skarżącej, by ostatecznie – po ich wyważeniu uwzględniającym różne wartości istotne w procesie planowania przestrzennego, przyjąć rozwiązanie strefowe w zakresie przeznaczenia jej nieruchomości, tj. uwzględniające możliwość zabudowy na część działki i wykluczające tą możliwość – na część położonej na obszarze podmokłym, zbliżonym do rowu melioracyjnego wód płynących. Oznacza to, że zakres ingerencji Rady Miejskiej w Żukowie w prawo własności skarżącej w zakresie działki nr [...] przeznaczonej w części pod teren zieleni krajobrazowej i wód płynących nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów regulujących zasady postępowania administracyjnego wskazanych w skardze to brak jest podstaw do ich uwzględnienia. Wskazać należy, że w toku procedury planistycznej organy samorządu terytorialnego nie są zobowiązane do stosowania przepisów k.p.a. – obowiązek taki nie wynika bowiem z k.p.a., z u.p.z.p., ani z innych ustaw regulujących kwestie podejmowania uchwał przez samorząd terytorialny. Odesłanie do k.p.a. znajduje się jedynie w ustawie o samorządzie gminnym, lecz tylko w odniesieniu do rozstrzygnięć podejmowanych przez organy nadzoru – art. 91 ust. 5 i 94 ust. 2 tej ustawy. Natomiast procedura uchwalania planu miejscowego jest kompleksowo regulowana w u.p.z.p. i w tym zakresie sąd nie stwierdził żadnych naruszeń. Konkludując powyższe rozważania powtórzyć należy, że ochrona prawa własności, wynikająca z Konstytucji RP i ustaw nie jest bezwzględna, a gmina kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględniać, obok interesu prywatnego, także interes ogólnospołeczny. Wbrew sugestiom skarżącej nie można z prawa własności wywodzić prawa do dowolnej zabudowy jako nieodzownego elementu tego prawa. Chociaż prawo do zabudowy stanowi formę korzystania z nieruchomości gruntowej i uprawnienie do korzystania z rzeczy w ramach prawa jej własności, to zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo do zagospodarowania terenu do którego posiada tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem jeżeli obowiązujące normy prawne, w tym ustalenia planu miejscowego, dopuszczają realizację określonej zabudowy ale tylko na części nieruchomości, to tylko taka zabudowa jest dopuszczalna, jako zgodna z prawem. Ograniczenia w sposobie korzystania przez skarżącą z jej nieruchomości, które wynikają z uchwalonego planu, mieszczą się zdaniem Sądu w granicach dopuszczanych prawem. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.