II SA/Gd 3271/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: WSA Alina Dominiak As. WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 27 lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. określa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana. Rada Miejska w dniu 27 lutego 2002 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie miasta Słupska, ustalenia sposobu ich pobierania oraz ustalenia stawek tych opłat. Jako podstawę prawną podjętej uchwały wskazano przepisy: art. 13 ust. 2 pkt 4, ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.); § 2 ust. 1, § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 i 3 § 5, § 6, § 7 ust. 1, § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. Nr 51, poz. 608), § 52 ust. 4 i ust. 6, § 58 ust. 4, § 92 rozporządzenia Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, art. 18 ust. 2 pkt 8 oraz art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591). Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Okręgowy w S. zarzucając, iż została wydana bez pełnej podstawy prawnej, ponieważ obok przytoczonych przepisów nie wskazano: - przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm./ oraz - przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie określenia wzoru i szczegółowych zasad wydawania przez starostę legitymacji potwierdzających uprawnienia do nie stosowania się do niektórych znaków drogowych /Dz. U. Nr 65, poz. 781/. Ponadto Prokurator zaskarżonej uchwale zarzucił sprzeczność z prawem polegającą na powołaniu w podstawie prawnej przepisu § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 21 czerwca 1999 r., podczas gdy w dacie podjęcia uchwały obowiązywał ten przepis, ale w brzmieniu określonym w § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 24 sierpnia 2000 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych /Dz. U. Nr 72, poz. 850/. Natomiast w części dotyczącej opłaty abonamentowej mieszkańca skarżący przedmiotowej uchwale zarzucił sprzeczność z prawem polegającą na naruszeniu przepisów Konstytucji RP - art. 32 poprzez gorsze traktowanie grupy podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą istotną, czyli zamieszkiwaniem w strefie płatnego parkowania, posiadaniem pojazdu, ale na innych zasadach, niż to określono w § 2 ust. 2 pkt 5 zaskarżonej uchwały. Wskazując na powyższe zarzuty Prokurator Okręgowy w S. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organizacja płatnych stanowisk na drogach publicznych musi pozostawać w zgodzie z przepisami prawa o ruchu drogowym, ponieważ parkowanie pozostaje w bezpośrednim związku z zatrzymaniem i postojem pojazdów, które są przedmiotem regulacji tej ustawy. Zatrzymanie i postój pojazdów są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których nie powoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia /art. 46 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym/. Kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju wskazany znakami drogowymi /art. 46 ust. 4 tej ustawy/. Przy wyznaczaniu stref płatnego parkowania należało więc mieć na uwadze także te przepisy Prawa o ruchu drogowym, które określają, gdzie postój pojazdu, a zatem również parkowanie jest zabronione. I tak przepis art. 49 w/c ustawy stanowi, że postój pojazdu jest zabroniony w odległości mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania, oraz w odległości mniejszej niż 10 m przed przejściem dla pieszych lub przejazdem dla rowerzystów itd. Z parkowaniem samochodów na chodnikach związany jest natomiast przepis stanowiący, że kierującemu pojazdem zabrania się jazdy wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych. Z uwagi na wyżej przytoczone zasady parkowania regulacje wynikające wprost z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym winny znaleźć się w podstawie prawnej podjętej uchwały. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu nie powołania w podstawie prawnej przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie określenia wzoru i szczegółowych zasad wydania przez starostę legitymacji potwierdzających uprawnienie do nie stosowania się do niektórych znaków drogowych /Dz. U. z dnia 9 sierpnia 2000 r., poz. 781/ skarżący podał, iż w sytuacji, gdy w § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały postanowiono między innymi, iż od osób niepełnosprawnych mających trudności w poruszaniu się nie pobiera się opłat, zasadnym było przytoczenie przepisów tego aktu prawnego. Powołany w podstawie prawnej uchwały przepis art. 52 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych stanowi wyłącznie podstawę do postanowień uchwały określonych w § 1 ust. 2, z których wynika, że "za miejsca postojowe płatne niestrzeżone, zlokalizowane w obszarze, oznakowane znakami pionowymi D-18a "parking - miejsce zastrzeżone" oraz tabliczką T-29 informującą o miejscach dla pojazdów przewożących lub kierowanych przez osoby niepełnosprawne mające trudności w poruszaniu się oraz znakiem poziomym P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej nie pobiera się opłat". Natomiast zawarcie w tym samym punkcie podstawy prawnej przepisu 58 ust. 4 w brzmieniu obowiązującym do 1 września 2000 r. określonym w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych było sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie w dacie podjęcia uchwały przepisami. Otóż przepis ten został zmieniony przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 24 sierpnia 2000 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych /Dz. U. Nr 72, poz. 850/. Przed tym dniem, a zatem w brzmieniu określonym w rozporządzeniu z dnia 21.06.1999 r., powołanym w podstawie prawnej uchwały nie zawierał on zakazu postoju w strefie parkowania bez wniesienia opłaty. Zdaniem skarżącego powołany w podstawie prawnej uchwały przepis § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych nie może stanowić podstawy prawnej do postanowienia określonego w § 1 pkt 3 uchwały, z którego wynika, "iż obszar pobierania opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych oznaczony jest znakami pionowymi D-44 "strefa parkowania", D-45 "koniec strefy parkowania". W nowym brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały przepis § 58 ust. 4 miał następującą treść: "Znak D-44 "strefa parkowania" oznacza wjazd do strefy, w której za postój pobierana jest opłata. W strefie tej zabroniony jest postój pojazdu bez wniesienia opłaty, z wyjątkiem postoju pojazdów osób lub jednostek, dla których ustalona została zerowa stawka opłaty, oraz postoju pojazdów komunikacji publicznej na wyznaczonych dla nich miejscach. Znak D-45 "koniec strefy parkowania" oznacza wyjazd z takiej strefy. Nadto skarżący podał, że przepisem § 2 ust. 2 pkt 5 uchwały wprowadzono opłaty abonamentowe dla mieszkańca zameldowanego na pobyt stały przy ulicy objętej obszarem parkowania płatnego niestrzeżonego tylko w obrębie ulicy, na której zamieszkuje, ma prawo własności do pojazdu uwidocznione w dowodzie rejestracyjnym lub posiada prawo korzystania z pojazdu na podstawie: - zawartej umowy leasingowej, - zawartej umowy o kredyt na zakup samochodu - 20 zł. za okres 12 miesięcy od dnia wystawienia. Stosownie do § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Rada Miasta oprócz opłat jednorazowych może wprowadzić opłaty abonamentowe z możliwością zastosowania bonifikaty w stosunku do opłat jednorazowych. Przepisy rozporządzenia nie uzależniają możliwości wprowadzenia określonego rodzaju opłaty abonamentowej od kryteriów podmiotowych związanych np. z miejscem zamieszkania i określonym tytułem własności pojazdu. Przepis w § 4 ust. 3 określa, iż stawki opłat mogą być ustalone z uwzględnieniem określonych kryteriów przedmiotowych, mianowicie: 1) miejsca parkowania, 2) kategorii pojazdów oraz 3) możliwości progresywnego narastania z upływem czasu parkowania. Również w § 6 do tej regulacji podchodzi się w sposób przedmiotowy, stanowi on bowiem, iż "opłaty za parkowanie mogą być pobierane pkt 1 - za parkowanie pojazdów w wyznaczonym miejscu w określone dni, w określonych godzinach lub całodobowo, pkt 2 - za zastrzeżenie wydzielonego stanowiska postojowego /koperty/ na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo. Jedyną regulacją, która dopuszcza stosowanie kryteriów podmiotowych, jest przepis § 4 ust. 3 zdanie drugie, który stanowi, że "Dla niektórych użytkowników drogi może być ustalona zerowa stawka opłaty". Z uwagi na powyższe, o ile Rada Miejska postanowiła w sposób uprzywilejowany podejść do kwestii opłat za parkowanie dla osób, które mieszkają w strefie płatnego parkowania należało dla tych osób ustalić "stawkę zerową". Jej wprowadzenie, bowiem, jest pozostawione uznaniu samej Rady, pod tym jednakże warunkiem, iż dokonane ustalenia nie mogą naruszać ogólnie obowiązujących przepisów prawa. W tej sytuacji jako niekonstytucyjne należy uznać wprowadzenie obowiązku pobierania opłat abonamentowych "mieszkańca". Tych opłat, bowiem, nie przewidują ani przepisy ustawy o drogach publicznych ani rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania tych opłat. Naruszone zostały zatem przepisy art. 7 i 94 Konstytucji RP. Jednocześnie w ocenie skarżącego analiza postanowienia określonego w § 2 ust. 2 pkt 5 uchwały dowodzi, że jest ono sprzeczne z przepisami prawa art. 32 Konstytucji RP. Taka regulacja powoduje gorsze traktowanie podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą, czyli zamieszkiwaniem w strefie płatnego parkowania, posiadaniem pojazdu, ale na innych zasadach niż to określono w § 2 ust. 2 pkt 5 zaskarżonej uchwały. Nie uwzględnia ona osób, które zamieszkują na innych zasadach przy ulicy objętej strefą płatnego parkowania np. są zameldowane, ale na pobyt czasowy. Taki zapis pomija także osoby, których prawo własności do pojazdu uwidocznione zostało w karcie pojazdu, o ile taka została wydana. Zmiany dotyczące prawa własności do pojazdu dokonywane są, bowiem, zarówno w dowodzie rejestracyjnym, jak i w karcie pojazdu. Regulacja zawarta w zaskarżonym przepisie uchwały pomija również te osoby, które są posiadaczami pojazdów na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych np. umowy użyczenia. Skarżący wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10.01.2002 r. w sprawie II SA 3054/01 uznał, że "sprawdzanie możliwości udowodnienia faktu zamieszkiwania na terenie strefy płatnego parkowania niestrzeżonego tylko do legitymowania się dowodem rejestracyjnym może prowadzić do naruszenia właśnie zasady równości wynikającej z art. 32 Konstytucji RP. Niezależnie od powyższych argumentów skarżący podniósł, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2002 r. orzekł, że system opłat za parkowanie jest niezgodny z Konstytucją RP. W ustnym uzasadnieniu wyroku stwierdzono, iż art. 13 ustawy o drogach publicznych dał upoważnienie Radzie Ministrów do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe zasady wprowadzania płatnego parkowania, podczas gdy Konstytucja w art. 217 stanowi, że nakładanie podatków i innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych następuje w drodze ustawy. Wyrok ten wejdzie jednak w życie dopiero 30 listopada 2003 r. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu z pierwszej kolejności zwrócono uwagę na fakt, że zaskarżona uchwała nie została zakwestionowana przez Wojewodę zarówno pod względem merytorycznym, jak również podstawy formalno – prawnej. Nadto wskazano, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] i w świetle ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stanowi przepis prawa miejscowego. W dalszej części uzasadnienia podano, iż opłaty mogą być wprowadzane na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych bądź realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności obszaru dla tych pojazdów lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Wprowadzenie opłat, wysokość stawek i sposób ich poboru leżą w kompetencji rady gminy, która podejmuje stosowną uchwałę na wniosek zarządu gminy zaopiniowany przez organ zarządzający ruchem. Ma to poprawić bezpieczeństwo ruchu i zmniejszyć kradzieże pojazdów, a także umożliwić bezproblemowe parkowanie przed urzędami i miejscami użyteczności publicznej. Nadto wskazano, że Trybunał Konstytucyjny zbadał w miesiącu grudniu 2002 r. czy tryb wprowadzenia opłat za parkowanie aut i sposób ustalania ich wysokości jest zgodny z Konstytucją. Z informacji uzyskanych za pośrednictwem środków masowego przekazu wynika, że na "naprawienie błędu legislacyjnego prawodawca posiada czas do dnia 1 grudnia 2003 r.". Tym samym powyższe oznacza, że strefy płatnego parkowania w miastach polskich mogą funkcjonować do dnia 30 listopada 2003 r., chyba, że poszczególne gminy drogą stosownych uchwał zlikwidują funkcjonującą w danym mieście strefę parkowania. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd stosownie do art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną uznał, iż w pierwszej kolejności wymaga rozważenia kwestia legalności zaskarżonej uchwały w świetle art. 94 i art. 168 Konstytucji RP. Poza sporem pozostaje kwestia, że uchwała rady gminy, wprowadzająca opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz ustalająca stawki tych opłat ma charakter przepisów prawa miejscowego. Zatem uchwała taka stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu stanowiącego niniejsze przepisy. Zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zatem jak wyraźnie wynika to z cytowanego przepisu Konstytucji upoważnienie dla organu samorządu terytorialnego do wydania przepisów prawa miejscowego musi wynikać wprost z ustawy. Powyższy warunek w dacie wydania zaskarżonej uchwały nie został spełniony. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838), w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, nie przewidywała upoważnienia dla organów samorządu terytorialnego do wprowadzenia i ustalenia stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych. Upoważnienie takie zostało natomiast zawarte w przepisach (§ 3 ust. 1 i § 4 ust. 1) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. Nr 51, poz. 608), które zostało wydane na podstawie delegacji określonej w art. 13 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że podjęcie zaskarżonej uchwały na podstawie upoważnienia zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów, a więc akcie podustawowym, stanowi naruszenie art. 94 Konstytucji i nie może zostać uznane za działanie organu samorządu terytorialnego w granicach prawa. Na poparcie przedstawionego wyżej stanowiska należy wskazać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r., sygn. akt P 6/02 (OTK-A 2002/7/91), mocą którego uznano §3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. Nr 51, poz. 608) za niezgodny z art. 7, art. 92 ust. 1 i art. 94 Konstytucji RP, zaś § 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia uznano za niezgodny z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP. Nadto niniejszym wyrokiem Trybunał Konstytucyjny uznał, iż art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w zakresie, w którym przepis ten upoważnia Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad wprowadzania opłat na parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz organu właściwego do ustalenia tych opłat, jest niezgodny z art. 217 Konstytucji RP. W uzasadnieniu niniejszego wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, że opłaty za parkowanie są rodzajem daniny publicznej i odnosząc się do treści art. 168 Konstytucji, w myśl którego jednostki samorządu terytorialnego mają prawo do ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie, stwierdził, że " nie można /.../ uznać za zgodną z zasadami tworzenia prawa miejscowego sytuacji, w której na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, poszczególne rady miast (gmin) otrzymały upoważnienie do wprowadzenia nowej kategorii daniny publicznej". Wobec powyższego należy uznać, że zaskarżona uchwała podjęta została również wbrew przepisowi art. 168 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasadnicze i kluczowe dla systemu prawnego granice działania niniejszych organów ustala Konstytucja. Wobec tego uchwały podjęte przez organy samorządu terytorialnego w granicach upoważnień zawartych w aktach podustawowych, a więc wbrew konstytucyjnym zasadom określonym w art. 94 i art. 168, są sprzeczne z prawem. Stwierdzenie sprzeczności zaskarżonej uchwały z prawem z przyczyn wyżej wskazanych, które dotyczą kwestii zasadniczych, czyni zbędnym dokonywanie analizy słuszności poszczególnych zarzutów skargi. Wbrew stanowisku prezentowanemu w odpowiedzi na skargę, iż strefy płatnego parkowania mogą funkcjonować do dnia 30 listopada 2003 r. należy wskazać, iż Trybunał Konstytucyjny nie wykluczył możliwości wcześniejszego wzruszenia podjętych z naruszeniem obowiązującego prawa uchwał rad miejskich (gminnych). Trybunał wyraził bowiem pogląd, że: "Przesunięcie w czasie utraty mocy obowiązującej wskazanych w wyroku przepisów prawnych, we wskazanych wyżej sytuacjach nie usprawiedliwia bierności właściwych organów, ani też nie zdejmuje z nich odpowiedzialności na istnienie stanu niezgodnego z prawem". Stosownie do art. 50 § 1 w zw. z art. 53 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prokurator jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi również na akt prawa miejscowego, niezależnie od tego czy właściwy wojewoda zakwestionował uchwałę w drodze nadzoru. W dacie wnoszenia skargi uprawnienia niniejsze wynikały z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 2a ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Natomiast niezakwestionowanie uchwały przez wojewodę nie oznacza, iż bezwzględnie jest ona zgodna z prawem. Wobec tego, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, stosownie do art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), mimo upływu roku od czasu jej podjęcia nie została wyłączona możliwość stwierdzenia jej nieważności z uwagi na sprzeczność z prawem. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie, iż zaskarżona uchwała nie może być wykonana oparto na art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.