II SA/Gd 33/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A Spółki Akcyjnej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 27 września 2010 r. Wójt Gminy K., działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50, art. 53 ust. 4 pkt 6,7,8 i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku firmy "A" S.A. z siedzibą w T. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia na terenie działek o numerach: [..]; [..] – obręb Ś.; [...] – obręb P., w Gminie K.. W uzasadnieniu decyzji Wójt podał, że tereny objęte wnioskiem wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w trybie określonym w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wnioskowane pod zabudowę części działek zgodnie z informacją uzyskaną z rejestru gruntów stanowią lasy o powierzchni od 1 do ponad 28 ha, w zwartych obszarach użytków leśnych, które nie były przeznaczone na cele nieleśne w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K.. Zdaniem organu I instancji w tej sytuacji zmiana przeznaczenia gruntu może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu od powyższej decyzji "A" S.A. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Spółki zmiana przeznaczenia terenów leśnych na cele nieleśne nie musi następować wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Gdyby tak było gminy nie posiadające planu miejscowego nie mogłyby lokować na swoim terenie inwestycji celu publicznego. W niniejszym przypadku istnieje możliwość zastosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie umożliwiającym wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto odwołująca się Spółka uzyskała już decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 22 kwietnia 2010 r., w której zostały ujęte wszystkie działki, na których miałby zostać posadowiony gazociąg. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r., działając na podstawie art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia odwołania. Organ wskazał, powołując się na treść art. 129 § 2 k.p.a., że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wnosi się w terminie 14 od dnia jej doręczenie stronie. Z akt sprawy wynika, że decyzja Wójta Gminy K. została doręczona "A" S.A. w dniu 1 października 2010 r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 15 października 2010 r. Tymczasem odwołanie zostało nadane przez stronę na poczcie w dniu 18 października 2010 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Strona wraz z odwołaniem nie wniosła o przywrócenie terminu, zatem należało stwierdzić jego uchybienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" S.A. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia. Skarżąca Spółka wskazała, że wbrew twierdzeniu organu, decyzja pierwszoinstancyjna została jej doręczona w dniu 4 października 2010 r. Jako dowód spółka przedstawiła decyzję Wójta Gminy K. z dnia 27 września 2010 r. z pieczątką kancelaryjną skarżącej datowaną na 4 października 2010 r. wraz z numerem elektronicznej książki odbiorczej, pod którym korespondencja została wpisana, wydruk elektronicznej ksiązki odbiorczej skarżącej z dnia 4 października 2010 r. wraz z wykazem poczty odebranej przez skarżącą z placówki P. w dniu 1 i 4 października. Z dokumentów tych wynika, w przekonaniu skarżącej, że placówka P. w dniu 4 października 2010 r. przyjęła, a następnie doręczyła skarżącej dwa listy nadane w K., w tym jeden zawierający przedmiotową decyzję Wójta Gminy K.. Natomiast w dniu 1 października 2010 r. skarżąca nie odebrała żadnej korespondencji z K. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził brak podstaw do zmiany swojego stanowiska. Dodał, że z dołączonych do sprawy dokumentów jasno wynika, że decyzja Wójta Gminy K. z dnia 27 września 2010 r. została doręczona stronie skarżącej w dniu 1 października 2010 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru na którym znajduje się: data 1 października 2010 r., pieczątka i podpis pracownika skarżącej. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja została doręczona w terminie późniejszym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne dokonują kontroli decyzji pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 2 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc powyższe regulacje prawne pod uwagę Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. stwierdziło uchybienie terminu do złożenia przez "A" S.A. odwołania od decyzji Wójta Gminy K. z dnia 27 września 2010 r., ze względu na wniesienie odwołania po upływie czternastodniowego terminu liczonego od daty doręczenia decyzji. Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia był art. 129 § 2 k.p.a. oraz 134 k.p.a. W myśl pierwszej regulacji odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie natomiast z drugim przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu doniesienia odwołania. Termin natomiast uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskim urzędzie pocztowo – telekomunikacyjnym. W sprawie sporne pozostaje, kiedy skarżąca spółka odebrała decyzję organu pierwszej instancji. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że od daty doręczenia liczony jest czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. W przekonaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu 1 października 2010 r.. Dowodzi tego znajdująca się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pieczątka spółki, data – 1 października 2010 r. oraz podpis pracownika skarżącej. W konsekwencji czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 15 października 2010 r. Skoro spółka nadała odwołanie w U. w dniu 18 października 2010 r. to doszło do uchybienia terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Pomimo iż w przedmiotowej sprawie stanowisko Samorządnego Kolegium Odwoławczego wydaje się być słuszne, Sąd uznał, że nie wszystkie okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione. W szczególności uzasadnione wątpliwości budzi termin doręczenia skarżącej spółce decyzji organu pierwszej instancji w dniu 1 października 2010 r.. Z dołączonej do skargi elektronicznej książki odbiorczej spółki datowanej na dzień 4 października 2010 r. oraz doręczonego skarżącej egzemplarza decyzji Wójta Gminy K. z dnia 27 września 2010 r. wynika, że orzeczenie doręczone zostało w dniu 4 października 2010 r., wskazuje na to pieczątka kancelaryjna skarżącej znajdująca się na decyzji, oraz data zamieszczona obok numeru korespondencji wprowadzonej do elektronicznej książki odbiorczej. Co prawda obie czynności, zarówno potwierdzenie odbioru decyzji pieczęcią firmową wraz z podpisem pracownika oraz wprowadzenie do elektronicznej książki odbiorczej mogły zostać dokonane w innym czasie. Niemniej o wiarygodności wyżej opisanych dokumentów mogą świadczyć inne dowody, w szczególności zbiorowy dowód odbioru (korespondencji) nr 18 sporządzony przez U. w dniu 4 października 2010 r., gdzie pod pozycją 2, 17 i 30 widnieje odebrana przez skarżącą Spółkę korespondencja z K. Natomiast zbiorowy dowód odbioru (korespondencji) nr 17 sporządzony w dniu 1 października 2010 r. nie potwierdza odbioru żadnej korespondencji z K. Co istotne, dokumenty te nie zostały sporządzone przez skarżącą. Z kolei ustalenie, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 4 października 2010 r. oznaczałoby, że zachowany został termin do wniesienia odwołania. Jest to zatem okoliczność o dużym znaczeniu dla sprawy. Zgodnie przepisem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym treść wymienionych przepisów należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 261/09). Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno wyjaśnić wszelkie wątpliwości związane z terminem doręczenia decyzji podejmując działania mające na celu ich wyjaśnienie przy uwzględnieniu reguły wynikającej z art. 8 K.p.a., zgodnie z którą wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes społeczny; tylko takie bowiem postępowanie może pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 1511/98, System Informacji Prawnej LEX nr 48570, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3079/00, System Informacji Prawnej LEX nr 157932). W szczególności, oprócz analizy oryginałów opisanych powyżej dokumentów i sprawdzenia numerów przesyłek otrzymanych przez skarżącą w dniu 4 października 2010 r. organ powinien rozważyć konieczność przesłuchania w charakterze świadka pracownika skarżącej spółki, którego podpis widniej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji na okoliczność daty jej odbioru oraz, z tych samych względów pracowników U. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.