II SA/Gd 344/14

Dnia 8 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. – S. oraz A. S. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2014 roku, sygn. akt II SA/Gd 344/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. – S. oraz A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 kwietnia 2014 roku, nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2014 roku, sygn. akt II SA/Gd 344/14. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 kwietnia 2014 roku, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lutego 2014 roku, nakazującą skarżącym rozbiórkę wybudowanego na działce nr [...] w G., gmina N., budynku gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 9,07m x 6,87m. W skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania przedmiotowej decyzji, tj. rozbiórki budynku". Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 czerwca 2014 r., wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że skarżący nie podali żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a ponadto że konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 roku skarżący wnieśli, na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu istotnej zmiany okoliczności. W uzasadnieniu powyższego wniosku, jako istotną zmianę okoliczności, wskazali możliwość zawarcia porozumienia z Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w postępowaniu mediacyjnym oraz gotowość uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Podnieśli, że niewstrzymanie wykonania decyzji grozić będzie wyrządzeniem znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci rozbiórki. Wyjaśnili, że wnosząc skargę nie posiadali wiedzy w zakresie należytego wykazania szkody, która powstanie w wyniku rozbiórki przedmiotowej budowli. Wskazali, że przedmiotowa budowla została przez skarżących przystosowana w pełni do zamieszkania. Proces budowy oraz nakład inwestycji w budynek trwał od 2009 roku do dnia dzisiejszego. Łączny koszt wszystkich prac wyniósł około 50 tys. złotych, a wartość samego budynku wynosi około 120 tys. złotych. Stanowi to znaczny koszt, jaki ponieśli skarżący w celu przygotowania budynku do użytku. Wskazali również, że budynek został podłączony do wszelkich mediów (woda, prąd), co stanowiło dodatkowe koszty. Ponadto skarżący ponieśli koszty związane z nabyciem przedmiotowej nieruchomości. Wyjaśnili, że w chwili obecnej, w związku z ich trudną sytuacją mieszkaniową, budynek stanowi ich jedyne miejsce zamieszkania. W ocenie skarżących wykonanie decyzji o rozbiórce spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody i nieodwracalne skutki. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże - w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w tym przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Podkreślić przy tym należy, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i zgodnie z art. 61 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności - wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie wskazuje się słusznie, że warunkiem zmiany postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Podstawę zmiany będą zatem stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia tymi zjawiskami albo tylko na potrzebę zmiany zakresu wstrzymania wykonania aktu lub czynności (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lipca 2014 roku, sygn. akt I OSK 2495/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; J. Borkowski, Monitor Prawny 2005/14/675, Baza Orzeczeń LEX nr 48620/4). Ponadto wskazuje się, że warunki określone w art. 61 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych, a nie zmiany strategii argumentacyjnej autora (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 roku, sygn. akt II FZ 819/11, Baza Orzeczeń LEX nr 1104138). W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie i wyczerpująco określić okoliczności przemawiające za zmianą postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia wystąpienia tych okoliczności, które jednocześnie będą wypełniać dyspozycję art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zależy orzeczenie Sądu. Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych powyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Po pierwsze - wskazać należy, że skarżący nie wykazali przyczyn, dla których podniesionych w rozpoznawanym wniosku okoliczności nie mogli powołać we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartym w skardze. Niewątpliwie wysokość poniesionych kosztów budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, jak również możliwość zawarcia porozumienia z organem odwoławczym w postępowaniu mediacyjnym, czy też gotowość uiszczenia opłaty legalizacyjnej, były znane skarżącym na etapie składania skargi. Po drugie - wyżej wymienione okoliczności nie stanowią podstawy do uwzględnienia wniosku. Wskazywane koszty poniesione na budowę i modernizację przedmiotowego obiektu (w żaden sposób nieuprawdopodobnione we wniosku) nie przesądzają o tym czy skarżący poniosą znaczną szkodę w związku z wykonaniem rozbiórki obiektu budowlanego, w szczególności w sytuacji, gdy skarżący nadal nie podają jaka jest ich aktualna sytuacja majątkowa i czy utrata składnika majątkowego - jakim jest przedmiotowy obiekt budowlany, będzie stanowić znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast kwestia spodziewanego przez skarżących wyniku postępowania mediacyjnego z udziałem organu odwoławczego w żaden sposób nie odnosi się do przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Podobnie gotowość uiszczenia opłaty legalizacyjnej nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po trzecie, podnoszona przez skarżących okoliczność trudnej sytuacji mieszkaniowej, w wyniku której przedmiotowy obiekt budowlany stanowi obecnie ich jedyne miejsce zamieszkania, również nie została w żaden sposób uprawdopodobniona. Należy przy tym podkreślić, że obiekt budowlany, którego dotyczy nakaz rozbiórki, stanowi budynek gospodarczy, a zatem nie jest przeznaczony do zamieszkania. Skarżący nie wykazali także, aby budynek ten był ich jedynym miejscem zamieszkania. Twierdzenie to budzi wątpliwości w związku z treścią ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, że skarżąca M. W. zamieszkuje przy ul. J. W. [...] w K. Skarżący nie uprawdopodobnili zatem, aby nastąpiła zmiana ich sytuacji mieszkaniowej, na skutek której nie mają możliwości zamieszkania w innym miejscu, niż w przedmiotowym obiekcie budowlanym. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a contrario w związku z art. 61 § 3 tej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia. Postanowienie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 61 § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.