II SA/Gd 345/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. B. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. K. i R. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt [..], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt [..], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 15 stycznia 2007 r., Nr [..], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [..] w miejscowości N., gmina K. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 15 stycznia 2007 r., [..], Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji zabudowy zagrodowej w zakresie budowy budynku mieszkalnego, stodoły, budynku gospodarczego, garażu oraz wiaty na maszyny rolnicze, na terenie działki nr [..] w miejscowości N. Decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia 17 listopada 2014 r. K. i R. B. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Wójta Gminy z dnia 15 stycznia 2007 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w zakresie określenia terminu jej ważności. W uzasadnieniu wnioskodawcy wyjaśnili, że na podstawie postanowienia Wojewody z dnia 19 września 2006 r., Wójt Gminy po wielu latach starań wydał w styczniu 2007 r. pozytywną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy siedliska rolniczego na terenie wsi N. Decyzja powyższa wydana została z terminem ważności do dnia 31 grudnia 2007 r. Strony podały, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. decyzje takie wydawane są bezterminowo. Określenie terminu w wydanej decyzji stanowi więc rażące naruszenie prawa i powoduje nieważność tej decyzji w tym zakresie. K. i R. B. ponieśli także, że w dniu 7 czerwca 2006 r., czyli przed wydaniem decyzji, Rada Gminy podjęła uchwałę nr IV/323/06 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego N. na terenie gminy, czyli wsi, w której położona jest ich ziemia rolna. W dniu 28 grudnia 2007 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XIV/104/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego N. na terenie gminy K., w którym nie uwzględniono przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Powołując się na art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym strony wskazały, że żadna z sytuacji przewidzianych w tym przepisie nie miała miejsca. Nikt inny nie uzyskał pozwolenia na budowę, a ziemia nadal pozostawała rolą VI klasy, przeznaczoną pod uprawy polowe. Skoro więc zmiany nie nastąpiły, wójt nie podjął żadnych działań zgodnych z art. 65 ust. 3 ustawy, decyzja nie powinna mieć terminu ważności, więc jest ona z racji prawa nadal ważna. Nie mając daty ważności stanowiłaby bowiem dla wnioskodawców podstawę do wystąpienia o pozwolenie na budowę do czasu ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Wojewody Nr 25 tj. do dnia 7 kwietnia 2008 r. Strony podkreśliły, że zarówno decyzja o warunkach zabudowy z dnia 15 stycznia 2007 r., jak i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K. - obręb N. uchwalony w dniu 28 grudnia 2007 r., opierają się na tej samej podstawie prawnej tj. ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. Decyzją z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Wójta Gminy. W uzasadnieniu Kolegium opierając się na przesłankach z art. 156 § 1 k.p.a. w pierwszej kolejności wyjaśniło, że do wydania decyzji z dnia 15 stycznia 2007 r. zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ wszczęcie postępowania nastąpiło poprzez złożenie w dniu 13 lutego 2002 r. wniosku inwestorów K. i R. B. o ustalenie warunków zabudowy, a więc pod rządami w/w ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązująca w dacie wydawania przez Wójta Gminy decyzji z dnia 15 stycznia 2007 r., nr [..] ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje bowiem, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, (art. 85 ust. 1). Wyjaśniono, że skarżący wnioskiem z dnia 12 lutego 2002 r. zwrócili się do Wójta Gminy z prośbą o wydanie decyzji dotyczącej warunków zabudowy na wybudowanie siedliska we wsi N., na stanowiącej ich własność działce nr [..]. Wniosek wpłynął do organu I instancji w dniu 13 lutego 2002 r. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2002 r., nr [..] Wójt Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że zgodnie z planem miejscowym ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K. działka nr [..] położona we wsi N. przeznaczona jest pod uprawy polowe. Na w/w działce nie przewiduje się budowy obiektów objętych wnioskiem. W wyniku złożonego przez K. i R. B. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 kwietnia 2003 r., sygn. akt [..] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znajduje oparcie w uregulowaniach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.). Podstawą prawną jej wydania jest przepis art. 42 ustawy, który stanowi, że decyzja ta zawiera określenie rodzaju inwestycji, warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania określone przepisami szczególnymi, warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji oraz okres ważności decyzji. Podstawą wydania orzeczenia w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są przepisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowi art. 40 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie podstawę taką stanowi plan miejscowy ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzony uchwałą Rady Narodowej Miasta z dnia 27 kwietnia 1990 r. Nr XIV/54/90 oraz zmiany do tego planu zatwierdzone uchwałą Rady Gminy z dnia 18 grudnia 1992 r. Nr VII/52/92. W związku z treścią art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyżej wymieniony plan z dniem 1 stycznia 2003 r. utracił moc. Zatem do orzekania w sprawie zastosowanie znalazł przepis art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Następnie wójt gminy przedstawia Wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Natomiast Wojewoda w drodze postanowienia orzeka o ich zgodności z prawem. Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że po przeprowadzeniu w/w procedur Wójt Gminy przy piśmie z dnia 9 sierpnia 2006 r. Nr [..] przekazał Wojewodzie projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej przez K. i R. B. inwestycji. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r., nr [..] Wojewoda stwierdził, że przedstawiona odmowa ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji jest niezgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze przy piśmie z dnia 4 grudnia 2006 r., nr [..] Wójt Gminy ponownie przesłał do Wojewody warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji na działce nr [..] w miejscowości N. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2006r., nr [..] Wojewoda uznał, że przedstawione warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są zgodne z prawem. W konsekwencji Wójt Gminy decyzją z dnia 15 stycznia 2007 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że kontrolowanej decyzji nie można zarzucić rażącego naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż jak podano już wyżej, prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znajdowało oparcie w uregulowaniach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.). Data wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, ponieważ bezspornie wynika z akt sprawy, że wniosek o wydanie decyzji wszczynający to postępowanie złożony został przez K. i R. B. w dniu 13 lutego 2002 r. Ustawodawca ustanowił w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jako jeden z elementów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, okres ważności decyzji, nie przewidując w tym zakresie żadnych ograniczeń, co oznacza, że organ wydający taką decyzję miał pełną swobodę co do ustalania okresu ważności w wymiarze czasowym. Wydanie przez Wójta Gminy decyzji z dnia 15 stycznia 2007 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w miejscowości N., gmina K., wraz z określeniem w niej terminu ważności do dnia 31 grudnia 2007 r. znajduje zatem podstawę prawną w treści art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpoznając sprawę w następstwie wniosku skarżących o jej ponowne rozpoznanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 maja 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium konsekwentnie podtrzymało swoje wcześniejsze stanowisko o zastosowaniu do kwestionowanej decyzji z dnia 15 stycznia 2007 r. przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 199r., Nr 15, poz.139 ze zm.), o czym przesądzał przepis przejściowy art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz.717 ze zm.). Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało wszczęte wnioskiem, który wpłynął do Wójta Gminy w dniu 13 lutego 2002r., a więc sprawa została wszczęta pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, i została zakończona dopiero decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 15.01.2007r. (której przysługuje przymiot ostateczności), a więc decyzją wydaną po wejściu w życie tej nowej ustawy. W konsekwencji Kolegium mogło zweryfikować w postępowaniu "nieważnościowym" decyzję Wójta Gminy z dnia 15 stycznia 2007r. jedynie w świetle przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem przepisy właśnie tej ustawy stanowiły podstawę prawną dla kwestionowanej decyzji. Kolegium w oparciu o szeroko przytoczone przepisy ustawy z 1994 r. wskazało, że kwestionowana decyzja jest wolna od wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., które powodowałyby jej nieważność. W odniesieniu do kwestii okresu ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Kolegium wyjaśniło, że regulował ją przepis art.42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa okres ważności decyzji. Wójt Gminy w decyzji z dnia 15 stycznia 2007r. wskazał okres ważności decyzji do 31 grudnia 2007r. Takie określenie terminu ważności nie obciąża decyzji jakąkolwiek wadą z art. 156 §1 k.p.a., w tym w szczególności rażącym naruszeniem prawa. W skardze na powyższą decyzję skarżący przedstawili przebieg swoich starań o uzyskanie niezbędnych pozwoleń na realizację siedliska rolniczego na swojej działce nr [..] we wsi N. Wyjaśnili, że pierwotną przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy była utrata ważności planu zagospodarowania obowiązującego przed 2003 r. W 2006 r. rozpoczęła się nowa procedura, która zakończyła się przesłaniem do Wojewody w połowie 2006 r. projektu decyzji o odmowie wydania im warunków zabudowy. Projekt ten wyjaśniał, że plan zagospodarowania przestrzennego gminy K. nie stracił ważności we wskazanym przez SKO terminie tj. z dniem 1 stycznia 2003 r., lecz jako uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachował moc do czasu uchwalenia nowego planu, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Istniał więc w dniu orzekania przez SKO. Decyzja organu, korzystna dla nich miała jedynie przeszkodę do wydania warunków zabudowy i utraty obowiązującego planu miejscowego gminy, co jak się okazało, było nieprawdą. Wójt gminy powinien wówczas odwołać się od decyzji SKO, czego nie zrobił lub niezwłocznie wydać decyzję pozytywną. W istniejącym jeszcze wówczas planie zagospodarowania gminy działka nasza /ponad 4 ha/ oznaczona była pod uprawy polowe bez zastrzeżenia, że nie wolno na niej budować, czyli jak najbardziej uprawniała nas do otrzymania pozytywnej decyzji dotyczącej budowy siedliska rolniczego, co potwierdził Wojewoda w stosunku do otrzymanego w 2006 r. dotyczącego nas projektu przesłanego przez gminę, a co potwierdza również orzecznictwo (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 526/07). Według nich wydana już pod rządami ustawy z 2003 r. decyzja nie powinna określać terminu, albowiem przepisy tego terminu nie przewidywały. Negatywne skutki tej decyzji skarżący odczuwają cały czas, dowiadując się o coraz to nowszych strefach ochronnych obejmujących ich nieruchomość. Skarżący zwrócili się do organu z wnioskiem o dokonanie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale Rada skutecznie odracza termin jego rozpatrzenia. Analizując dotychczasowe wieloletnie, dotyczące nas działania gminy, Samorządowego Kolegium Odwoławczego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący przypuszczają, że wszystkie te organy brały świadomie w różnym stopniu udział w uniemożliwieniu im prowadzenia działalności rolniczej na posiadanej ziemi, do czego mają konstytucyjne prawo i przygotowanie. Skarżący przypuszczają, że istotne znaczenie może mieć tu również fakt, że od lat 90-tych ubiegłego wieku do chwili obecnej radcą prawnym w gminie K. jest A. K. a do niedawna wieloletnim Prezesem i sędzią Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku był Z. K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna zarówno z prawem procesowym, jak i z materialnym. Wydana została w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego w wyniku zastosowania właściwych przepisów procesowych i materialnych. Kontroli legalności w niniejszym postępowaniu poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą której utrzymano w mocy poprzednią decyzję tego organu z dnia 11 września 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 15 stycznia 2007 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy zagrodowej obejmującej budowę budynku mieszkalnego, stodoły, budynku gospodarczego, garażu oraz wiaty na maszyny rolnicze na działce nr [..] w miejscowości N. Postępowanie nadzwyczajne zainicjowane zostało wnioskiem skarżących z dnia 17 listopada 2014 r., w którym powołano się na wadę w postaci rażącego naruszenia prawa polegającego na określeniu w treści decyzji z dnia 15 stycznia 2007 r. terminu jej ważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i polega na kontroli kwestionowanej decyzji w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. W przepisie art. 156 § 1 k.p.a. ustawodawca określił przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w pkt 2 przewidując jako jedną z nich wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa nie budzący wątpliwości interpretacyjnych. W ocenie organów prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie, którą podziela w pełni sąd kontrolujący legalność w niniejszej sprawie, decyzja z dnia 15 stycznia 2007 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak twierdzą skarżący. Kwestionowana decyzja nie narusza bowiem żadnego z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., poz. 139), na podstawie których została wydana. Tym samym sąd w pełni zaakceptował rozstrzygnięcie Kolegium oceniając je jako prawidłowe i zgodne z przepisami mającymi zastosowanie do kwestionowanej decyzji z dnia 15 stycznia 2007 r. Z akt kontrolowanego postępowania głównego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej na działce nr [..] w N. wynika, że zabiegi o uzyskanie tego orzeczenia skarżący rozpoczęli składając do organu właściwego wniosek o ustalenie warunków już w dniu 13 lutego 2002 r. W administracyjnym toku instancji pierwotnie inwestorzy uzyskali decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy w 2002 r., którą jednak organ wyższej instancji uchylił kierując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W następstwie ponownego rozpoznania wydana została w dniu 15 stycznia 2007 r. decyzja ustalająca warunki zabudowy. Podstawą materialnoprawną jej wydania były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. poz. 139, ze zm.), albowiem zgodnie z przepisem przejściowym określonym w art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p., która obowiązywała już w dacie podejmowania kwestionowanej w sprawie decyzji, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 11 lipca 2003 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że do postępowań wszczętych pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem 11 lipca 2003 r. stosuje się przepisy ustawy z 1994 r. Z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie, albowiem dopiero decyzja z dnia 15 stycznia 2007 r. ostatecznie zakończyła postępowanie wszczęte wnioskiem skarżących z dnia 13 lutego 2002 r., a zatem postępowanie zainicjowane pod rządami ustawy z 1994 r. Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. określały zasady i tryb uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jej szczegółową treść. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że jednym z obligatoryjnych elementów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu było określenie okresu jej ważności. Oznacza to, że na gruncie obowiązującej w dacie orzekania przez organy administracji w kontrolowanej sprawie - ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, niedopuszczalne byłoby przyjęcie bezterminowej ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek ten wynika z jednoznacznie sformułowanej treści art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który wprost nakazywał organowi administracji ustalić okres ważności decyzji. Wobec powyższego, zgodnie z przepisami, które miały zastosowanie do kwestionowanej decyzji termin ważności decyzji był nie tylko elementem dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym do umieszczenia go w treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania. W konsekwencji określenie w decyzji terminu jej ważności nie może być oceniane jako sprzeczne z przepisami, na podstawie których ją wydano. Powołane przez skarżących okoliczności w całokształcie swoim zmierzające do wykazania intencjonalnych działań organów zmierzających do uniemożliwienia skarżącym realizacji inwestycji stanowią wyłącznie subiektywną ocenę skarżących nie mającą odzwierciedlenia w faktach i nie wywierającą wpływu na ocenę zgodności z prawem kwestionowanej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), oddalił skargę jako bezzasadną.