II SA/Gd 355/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. L. i J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza z dnia 27 września 2006 r., nr [...], 2. określa, ze decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogę być wykonane. Burmistrz decyzją z dnia 29 października 2003 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 90, poz. 717) ustalił jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej w związku uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem działek nr [...] o pow. [...] m² i [...] o pow. [...] m² położonych w obrębie [...] w K. w wysokości [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie J. i J. L. decyzją z dnia 16 lutego 2004 r., Nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu l instancji. Na opisana decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożyła strona skarżąca, wnosząc o uchylenia decyzji organów obu instancji. Przed rozstrzygnięciem sprawy w Sądzie Administracyjnym skarżący umową w formie aktu notarialnego z dnia 10 maja 2005 r., [...] sprzedali Gminie działkę nr [...] o pow. [...] m² w K. określoną na kwotę [...] zł oraz oświadczyli w akcie, że są winni Burmistrzowi kwotę [...] zł z tytułu jednorazowej opłaty wynikającej z decyzji na [...] na którą składa się należność główna w kwocie [...] zł tytułem renty planistycznej, odsetki w wysokości [...] zł oraz koszty egzekucji w wysokości [...] zł. Ponadto strony postanowiły, że Gmina zaliczy całą cenę sprzedaży na poczet wyżej wymienionej wierzytelności, zaś druga strona umowy oświadczyła, że dokonała wpłaty reszty zadłużenia w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 marca 2006 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 218/04 uchylił obie opisane wyżej decyzje. Sąd uwzględnił zarzut błędnego sporządzenia operatu szacunkowego poprzez przyjęcie do porównania nieruchomości położonych w innych miejscowościach bądź gminach, wykorzystywanych lub przeznaczone na inne cele niż przedmiotowa nieruchomość. Organowi nakazano ustalić, czy wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego jest jedynie wynikiem zmiany planu czy też na wzrost wartości nieruchomości mają wpływ inne czynniki jak np. podział nieruchomości. Pismami z dnia 02 sierpnia 2006 r. oraz 21 sierpnia 2006 r. skierowanymi do Burmistrza, J. i J. L. powołując się na powyższy wyrok wnosili o zwrot nieruchomości gruntowej nr [...] o pow. [...] m² w K., wpłaconej przez nich części opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej oraz poniesionych kosztów egzekucji. Burmistrz, ponownie rozpatrując sprawę w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości, decyzją z dnia 27 września 2006 r. nr [...] na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 90, poz. 717) ustalił jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej w związku uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem działek nr [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2 położonych w obrębie [...] w K. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powyższe działki przekształcono z terenów rekreacyjnych, ciągów pieszych, ogólnomiejskich urządzeń sportowych oraz ulicy wewnętrznej z projektowanym parkingiem na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i teren usług podstawowych. Umową sprzedaży w formie aktu notarialnego z dnia 14 lipca 2003 r. [...] przedmiotowe działki zostały zbyte przez dotychczasowych właścicieli, co stanowiło podstawę do ustalenia wysokości renty planistycznej. Według organu sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego D. K. operat z szacowania wartości rynkowej nieruchomości gruntowej w celu naliczenia opłaty planistycznej uwzględnia uwagi zwarte w opisanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła odwołanie, żądając zmiany zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucono organowi I instancji pominięcie wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz naruszenie art. 107 kpa. Za błędne odwołujący się uznali przyjęcie dla oceny wartości nieruchomości stanowiącej teren sportowo rekreacyjny działek z poza terenu miasta. Wskazali również, iż teren, którego dotyczy renta planistyczna w wyniku wejścia w życie nowego planu nie zmienił swojego przeznaczenia, natomiast zmianie uległy funkcje terenów przyległych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie przepisu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 90, poz. 717 ze zm.) oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zaskarżona decyzją z dnia utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy odnosząc się do wytycznych Sądu stwierdził, że przy dokonywaniu wyceny nieruchomości do porównania przyjęto nieruchomości wykorzystywane lub przeznaczone na te same cele. Natomiast odnośnie kwestii wzrostu wartości nieruchomości, zdaniem organu, z zebranych w sprawie materiałów wynika, że w okresie przed uchwaleniem planu oraz po uchwaleniu planu, w dniu zbycia nieruchomości, żaden podział przedmiotowej nieruchomości nie nastąpił, w związku z czym nie można mówić o wzroście wartości nieruchomości spowodowanej podziałem. Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną i usługi podstawowe nieuciążliwe, w konsekwencji wzrosła jej wartość, zatem zarzut, iż zmianie uległy jedynie funkcje terenów przyległych, jest chybiony. Nie miał natomiast znaczenia dla rozstrzygnięcia, według SKO, brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I instancji jakie uwagi Sądu zostały przez ten organ uwzględnione. Powyższa decyzja została zaskarżona przez J. i J. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Decyzji zarzucono niewykonanie treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 marca 2006 r., nieskorzystanie przez organ z możliwości złożenia skargi kasacyjnej oraz bezczynność Burmistrza od chwili wydania wyroku do otrzymania pisma skarżących z żądaniem wykonania wyroku i zwrotu nieruchomości - działkę nr [...] w K.. Skarżący podnieśli, iż nowy operat szacunkowy sporządzony w toku ponownego rozstrzygania sprawy stanowi powielenie operatu z dnia 22 września 2003 r., różni się jedynie nowym współczynnikiem oraz zestawieniem transakcji nieruchomościami rekreacji przydomowej i drogami z miasta K. Nieprawdą jest, w opinii skarżących, że przy dokonywaniu wyceny dotyczącej określenia wartości nieruchomości przed uchwaleniem planu zostały przyjęte nieruchomości wykorzystywane lub przeznaczone na te same cele co nieruchomości stanowiące ich własność. W starym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 03 sierpnia 1991 r. dla dzielnicy K.-P. przedmiotowa nieruchomość nr [...] (przed podziałem) wraz z działką nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, przeznaczone były w wówczas obowiązującym planie pod zabudowę jednorodzinną oraz obiekty sportowo rekreacyjne i ciągi komunikacyjne. Błędnie ustalono również, że w okresie przed uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz po uchwaleniu nowego planu, w dniu zbycia nieruchomości nie nastąpił żaden podział nieruchomości. Skarżący podtrzymali również zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji, ponawiając zarzut naruszenie art. 107 kpa. Podtrzymany został również zarzut, że przedmiotowe nieruchomości nie zmieniły swego przeznaczenia w wyniku wejścia w życie nowego planu przestrzennego zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga J. i J. [...] L. zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego i procesowego. Sąd miał przy tym na względzie treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W niniejszej sprawie organy zastosowały przepis prawa materialnego, art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) z którego wynika, iż jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Z kolei art. 37 ust. 1 powołanej ustawy wyjaśnia, iż wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Opłatę tą pobiera się jedynie w razie zbycia nieruchomości w terminie 5 lat od dnia, w którym plan lub jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 3 ustawy). Z przepisów powyższych wynika ogólna zasada, według której wysokość renty planistycznej zależy od wzrostu wartości nieruchomości związanego z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego. Jeżeli zatem wzrost wartości jest wynikiem innych czynników, np. podziału większej nieruchomości na mniejsze działki, to nie pozostaje on w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą, z czego z kolei wynika, że nie może on być podstawą ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4, czyli renty planistycznej. Opłata powyższa jest bowiem ustalana na tej podstawie, że wartość nieruchomości wzrasta w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą. Wskazać należy, że kwestia ta powinna być przedmiotem postępowania w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że dotychczas obowiązującym planem dla terenu obejmującego przedmiotowe działki była uchwała z dnia 3 sierpnia 1991r. Nr [...], ogłoszoną w Dz.Urz. [...] Nr [...], poz. [...], następnie uchwałą z dnia 16 grudnia 1999r. Nr [...] (Dz.Urz. [...]. z dnia 10 kwietnia 2000r., Nr [...], poz. [...]) uchwalono kolejny plan zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru, ustanawiając jednocześnie wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (renty planistycznej) na poziomie 30%. W okresie 5 lat po podjęciu tej drugiej uchwały, w dniu 14 lipca 2003 r., skarżący sprzedali opisane wyżej działki. Organy uznały, że doszło do wzrostu wartości rynkowej nieruchomości skarżących na skutek zmiany planu i na podstawie operatu szacunkowego z dnia 11 września 2006r., w którym rzeczoznawca wycenił działki z kwoty początkowej [...] zł na kwotę [...] po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. dla rejonu K. – Z. Zgodzić się należy ze skarżącymi, że decyzja Burmistrza z dnia 27 września 2006 r. narusza przepis art. 107 § 3 kpa, bowiem brakuje w niej uzasadnienia faktycznego – brak ustaleń stanu faktycznego odnośnie meritum sprawy, brak oceny dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie. Zwrócić należy uwagę, że wycena sporządzona operatem przez rzeczoznawcę, nie jest wiążąca i podlega ocenie przez organ administracyjny, jak każdy inny dowód zebrany w sprawie. Takiej ocenie operat sporządzony w niniejszej sprawie nie został poddany, co również stanowi naruszenie przepisu art. 80 kpa. Podobnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło szczegółowej oceny zebranego materiału, w tym operatu rzeczoznawcy. Opierając się na dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym Sąd nie może uznać również uzasadnienia zaskarżonej decyzji za spełniającego wymogi art. 107 § 3 kpa, bowiem niedopuszczalne jest ogólnikowe powołanie się w decyzji na opinię biegłych, jeżeli ta opinia jest podważana, co miało miejsce w odwołaniu złożonym od decyzji organu I instancji. Należy wówczas szczegółowo rozprawić się z zarzutami w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2751/94, POP z 2001 r., nr 5, poz. 157). Ograniczenie się jedynie do pobieżnej i ogólnej charakterystyki opinii biegłego stanowi także naruszenie art. 11 kpa. Niezależnie od powyższego, oba organy dopuściły się naruszenia przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), wbrew bowiem ocenie dokonanej przez SKO nie zostały wykonane wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 29 marca 2006 r., a dotyczące ustalenia, czy wzrost nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] spowodowany został wyłącznie na skutek uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta nie została wyjaśniona w decyzji organu I instancji, zaś decyzja organu odwoławczego oparta została na błędnej przesłance, że nie było żadnego podziału. Tymczasem zarówno z akt sprawy jak i z dokumentów dołączonych do skargi wynika, że w okresie po uchwaleniu planu prowadzone było postępowanie w sprawie podziału scalonych uprzednio działek nr [...] i [...]. Z ustaleniem dokonanym przez SKO nie można się zgodzić, gdyż stanowi ono skutek naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 pa. Organ powołując się na materiał dowodowy twierdzi, że nie ma w nim dowodów wskazujących na brak dokonywania podziału nieruchomości nr [...] i [...] (po podziale [...] i[...]) w K., nie podejmując w tym kierunku dodatkowych czynności wyjaśniających, do których jest zobligowany. W rezultacie powyższych naruszeń, dopiero do skargi strona skarżąca dołączyła dowód wskazujący na prowadzone postępowanie podziałowe, to jest postanowienie Burmistrza z dnia 14 listopada 2000 r., nr [...], pozytywnie opiniującego podział działki o nr [...] położonej w K. Postanowienie to dotyczy podziału działki o nr geodezyjnym [...], powstałej w wyniku scalenia działek o nr geodezyjnych [...] i [...] (obręb [...]) w K. położonych przy ul. P., w wyniku czego utworzono działki nr [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Jak wynika z treści postanowienia, podział musiał nastąpić po dniu 14 listopada 2000 r. a przed zawarciem umowy sprzedaży działek nr [...] i [...] w dniu 14 lipca 2003 r. Zdaniem Sądu, jeżeli pozytywną opinią Burmistrza w sprawie podziału działki nr w wyniku scalenia działek o nr geodezyjnych [...] i [...] położonych przy ul. P. w K. dysponowali skarżący, to niezrozumiałym jest brak powyższego aktu jak i pozostałych związanych z podziałem działek nr [...] i [...] w materiale zgromadzonym w aktach sprawy, szczególnie, że sprawa wzrostu wartości nieruchomości toczy się przed tym samym organem I instancji co sprawa podziału. Z treści załączonego postanowienia bezpośrednio wynika, że w chwili wydawania opinii przez organ, który jednocześnie prowadził postępowanie I instancji, nie istniały działki o nr geodezyjnych [...] i [...] w K. Sam fakt pominięcia tak istotnej kwestii w danej sprawie, szczególnie, gdy uprzednio, przed ponownym rozpatrywaniem sprawy, organ został zobowiązany do wzięcia tej okoliczności pod uwagę, stanowi o naruszeniu wymienionych wyżej przepisów postępowania. W ocenie Sądu uzasadniony jest zarzut skargi, iż sporządzony na zlecenie organu operat szacunkowy nie uwzględnia podziału działek, tj. wyodrębnienia z działek nr [...] i [...] - szesnastu działek, w tym m.in. działki nr [...] i [...], dokonany po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego z 1999 r. Z opinii rzeczoznawcy majątkowego w formie operatu wynikałoby, że w planie zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy "K. - P." zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 03 sierpnia 1991 przedmiotowe nieruchomości nr [...] i [...] już zostały wydzielone z działki nr [...] i [...] (s. 2 operatu), co jednak odpowiada dopiero stanowi podziału nieruchomości na dzień uchwalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Mimo, że biegły w operacie wskazał jako źródło danych merytorycznych dokumentację ewidencji gruntów i budynków prowadzoną dla powiatu k., to zdaniem Sądu, całkowicie błędne zarówno nieuzasadnione jest ustalenie zarówno w operacie jak i decyzji, że podział nieruchomości został dokonany jeszcze przed dniem 03 sierpnia 1991. Szczególnie dziwi fakt powoływania się na powyższe, gdy z treści operatu (s. 6 operatu) rzeczoznawca wskazał, że "po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego (na obecnie obowiązujący) inwestor zrealizował podział gruntu i przystąpił do jego rozprzedaży". Wynika z tego jednoznacznie, że zarówno organ jak i rzeczoznawca nie zapoznali się z dokładnym stanem faktycznym w datach istotnych dla sporządzenia wyceny nieruchomości. Takie zaniedbania przez organ oraz sprzeczny w swojej treści operat, nie mogło w żaden sposób prowadzić do wydania decyzji niewadliwej. Ponadto, z treści postanowienia Burmistrza z dnia 14 listopada 2000 r. wynika, że opinia w sprawie proponowanego przez stronę podziału działki nr [...] (obręb [...]) jest zgodna zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "M. - Z." zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 16 grudnia 1999 r. ogłoszoną w Dz. U. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia 10 kwietnia 2000 r. oraz ustaleniami zmienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "D. P." zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 26 czerwca 1997 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym [...] Nr [...] z dnia 05 września 1997 r. oraz opinią urbanistyczną. Natomiast w zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego materiale nie ma żadnych ustaleń odnośnie zmian uchwalonego w 1991 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "D. P.", dokonanej w 1997r. i jej wpływu na przedmiotowe nieruchomości. W związku z powyższymi okolicznościami nie można w oparciu o materiał dowodowy zebrany w aktach ocenić przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości, zgodnie z ostateczną wersją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r., po zmianie w 1997r. Z materiału znajdującego się w aktach sprawy nie sposób ustalić również, czy wskazany w przytoczonym powyżej postanowieniu Burmistrza z 14 listopada 2000 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "D. P." dotyczy uchwalonego w 1991 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "D. P." czy też całkowicie innego planu. Nie zostało także ustalone, jaki obszar dany plan dokładnie obejmuje i jakiej treści zapisy odnoszą się do przedmiotowych działek, które przed rokiem 2000 były częścią większej nieruchomości. Wreszcie, w sporządzonym przez biegłego operacie winny znaleźć się ustalenia dotyczące podziału scalonych uprzednio działek nr [...] i[...], w tym ocena czy podział ten na mniejsze działki wpłynął na wzrost wartości działek czy też określony wzrost spowodowany był jedynie zmianą przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Operat zawierający przedmiotowe stanowić będzie dalej przedmiot oceny rozstrzygającego sprawę organu. Zdaniem Sądu pominięcie powyższych kwestii uniemożliwia dokonanie kontroli legalności zaskarżonych decyzji. Ponadto brak ustaleń w powyższym zakresie uniemożliwił prawidłowe rozstrzygniecie sprawy w przedmiocie prowadzonego postępowania administracyjnego, nie ma bowiem jednoznacznych przesłanek wskazujących na wzrost wartości nieruchomości uzasadniający nałożenie obowiązku opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji stwierdzić należy, że organy rozstrzygające sprawę naruszyły prawo materialne – przepis art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to na skutek naruszenia przepisów postępowania, art. 7, art. 77 i art. 80 kpa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy właściwy organ dokona ustaleń i przeprowadzi postępowanie uwzględniając dokonaną przez Sąd ocenę prawną oraz stosując się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 29 marca 2006 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, iż wyrokiem z dnia 19 marca 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 218/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał organ do wydania decyzji w sprawie ustalenia renty planistycznej w oparciu o wycenę nieruchomości położonych na terenie miasta K. W tym zakresie, zgodnie ze wskazówkami Sądu, w nowym operacie szacunkowym do porównania zostały przyjęte nieruchomości wyłącznie z terenu miasta K. i na podstawie tych ustaleń organ ustalił wysokości renty planistycznej. Zatem zarzut, że operat szacunkowy z dnia 11 września 2006 r. jest jedynie powieleniem operatu z dnia 29 września 2003 r. jest w ocenie Sądu bezzasadny. Nie można również skutecznie zarzucać organowi nieskorzystanie z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu przed sądem ma status strony a wnoszenie środków odwoławczych zgodnie z art. 173 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi uprawnienie a nie obowiązek. Niewniesienie przez stronę środka odwoławczego nie może w żaden sposób stanowić naruszenia przepisów. Strona ma w tym przedmiocie pełną swobodę, może z przysługującego jej prawa skorzystać bądź też nie skorzystać. Sąd nie może również uwzględnić zarzutu odnoszącego się do bezczynności organu I instancji, na bezczynność służy bowiem odrębna skarga, po wyczerpaniu środków przewidzianych w art. 37 kpa. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Stosując przepis 152 wymienionej wyżej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Orzeczenie to uniemożliwia wykonanie decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wykonanie wadliwych decyzji w tym czasie byłoby bowiem aksjologicznie nieuzasadnione i prowadziło do naruszenia praw i interesów strony postępowania.