II SA/Gd 358/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku Jacka Pilcha delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku sprawy ze skargi I. K. i A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 14 grudnia 2010 r., nr [...]; 2. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane; 3. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących I. K. i A. K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. K. i A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia 23 lutego 2011r. nr [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 22 kwietnia 2010r., do Starostwa Powiatowego w W. wpłynął wniosek G. B. o udzielenie pozwolenia na budowę polegającą na zmianie konstrukcji dachu budynku położonego na działce nr [...] w K., gm. Ł. Decyzją z dnia 15 czerwca 2010r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi G. B. pozwolenia na budowę obejmujące przebudowę dachu budynku gospodarczego na działce nr [...] w K., gm. Ł. Organ wskazał, że inwestor uzupełnił nieprawidłowości projektu budowlanego stosownie do postanowienia organu z dnia 14 maja 2010r., a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia 3 listopada 2009r. wydaną przez Wójta Gminy. Wprawdzie w trakcie postępowania wpłynęły pisemne zastrzeżenia do projektu zgłoszone przez A. K., jednakże organ uznał, że nie mają one żadnego wpływu na prowadzone postępowanie. Na skutek odwołania I. K. oraz A. K. Wojewoda decyzją z dnia 18 sierpnia 2010r. uchylił decyzję z dnia 15 czerwca 2010r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, na tej podstawie, że nieruchomość jest współwłasnością, a w aktach sprawy brak jest dokumentu zawierającego zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie przebudowy obiektu. Nadto organ II instancji wskazał, że wszyscy współwłaściciele są stronami postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 14 grudnia 2010r. nr [...] Starosta – na mocy art. 28, 33 ust. 1, 33 ust. 1 pkt 1, 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust.1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) – zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę G. B. na przebudowę dachu budynku gospodarczego na działce nr [...] w K. Organ wskazał, że obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wykracza poza obszar inwestycji. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w związku z decyzją Wojewody z dnia 18 sierpnia 2010r. zawiadomieniem z dnia 29 listopada 2010r. ponownie poinformowano strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją w ciągu 14 dni od otrzymania zawiadomienia. Mimo wskazanego terminu i prawidłowego doręczenia zawiadomienia do organu I instancji nie wpłynęła żadna korespondencja w tej sprawie. Starosta ustalił, że przedstawiony projekt jest kompletny, zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 3 listopada 2009r. i zgodny z obowiązującymi przepisami oraz został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Organ ustalił również, że inwestor spełnił wymagania określone w przepisie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powołując się w nim na zgodę z dnia 22 kwietnia 2010r. wszystkich współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych objętych wnioskiem. Organ wskazał, że skoro żadna ze stron nie podważyła ani nie wycofała do dnia wydania decyzji powołanej zgody, organ nie ma podstaw do podważenia tego oświadczenia. W konsekwencji wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. K. i I. K. zarzucając: 1.brak wskazania przez organ czy decyzja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania czy też w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy decyzja została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez - wydanie decyzji z pominięciem decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, - albo w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy naruszenie art. 9, 10 i 81 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącym, jako stronom postępowania wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie o wydanie warunków zabudowy, a także poprzez uniemożliwienie stronom zapoznania się z treścią decyzji o warunkach zabudowy i uniemożliwienie odwołania się od tej decyzji. 2) naruszenie art. 77 kpa poprzez uznanie, że skarżący jako współwłaściciele nieruchomości wyrazili zgodę na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy tymczasem skarżący nie zostali powiadomieni i nie mieli wiedzy o toczącym się postępowaniu administracyjnym, a brak zgody został wyrażony w odwołaniu od uchylonej decyzji, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie treści tego przepisu oraz poprzez uznanie, że skarżący wyrazili zgodę na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, gdy w odwołaniu od uchylonej decyzji jednoznacznie stwierdzili, że jako współwłaściciele takiej zgody nie wyrazili, co winno być uwzględnione przy wydaniu decyzji, 4) naruszenie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że oświadczenie inwestora złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie pozostaje w sprzeczności z treścią odwołania skarżącego; w odwołaniu od uchylonej decyzji skarżący zaprzeczyli prawdziwości złożonego oświadczenia, co winno skutkować wydaniem decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego a nadto winno skutkować powiadomieniem odpowiednich organów ścigania o złożeniu pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane niezgodnego z prawdą, 5) naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji interesu skarżących jako współwłaścicieli. W uzasadnieniu odwołania skarżący przedstawili argumentację dotyczącą poszczególnych zarzutów akcentując w szczególności, że nigdy nie wyrażali zgody jako współwłaściciele na wystąpienie przez G. B. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazano powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 16/08, że w przypadku , kiedy nieruchomość objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi współwłasność, a tylko jeden ze współwłaścicieli ubiega się o pozwolenie na budowę, pozwolenie wydaje się wnioskodawcy, jednakże współwłaściciel (wnioskodawca) - inwestor, w celu wykazania, iż ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi legitymować się zgodą wszystkich współwłaścicieli, co nie miało miejsca rozpoznawanej sprawie. Podniesiono również, że organ administracji ma obowiązek sprawdzenia prawdziwości złożonego oświadczenia, w sytuacji gdy poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do jego prawdziwości. W rozpoznawanej sprawie brak takiej zgody został jednoznacznie wyrażony przez skarżących w odwołaniu od uchylonej decyzji, co przesądza o sprzeczności oświadczenia złożonego przez inwestora ze stanowiskiem pozostałych współwłaścicieli. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 23 lutego 2011r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności ustalił, że nieruchomość nr [...] położona w K., gm. Ł. jest współwłasnością G. B., W. J., S. B. i L. B. oraz A. K. i I. K. Nadto w Sądzie Rejonowym w W. pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości działki nr [...]. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony przez jednego ze współwłaścicieli G. B. Organ II instancji powołał się na motywy uchylenia decyzji organu I instancji zawarte w swojej decyzji z dnia 18 sierpnia 2010r. (brak w przekazanych dokumentach dokumentu zawierającego zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie przebudowy). Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wojewoda zważył, że organ I instancji po ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora zawiadomił wszystkie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z dokumentacją na wykonanie przebudowy w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Do dnia 14 grudnia 2010r. nikt się nie zgłosił do Starostwa, nie przysłano też na piśmie żadnych uwag i wniosków, a jedynie wniesiono odwołanie od decyzji. Analizując opracowanie projektowe organ II instancji wskazał, że inwestor uzyskał od Wójta Gminy decyzję z dnia 3 listopada 2009r. ustalającą warunki zabudowy polegającej na zmianie konstrukcji dachu na budynku gospodarczym. Organ zestawiając postanowienia ww. decyzji o warunkach zabudowy ze złożonym projektem budowlanym ustalił, że inwestor spełnił wszystkie wymienione w decyzji o warunkach zabudowy wymagania. Organ II instancji wskazał, że faktycznym użytkownikiem budynku gospodarczego jest G. B., która posiada gospodarstwo rolne i budynek gospodarczy jest jej niezbędny do jego prowadzenia. Utrzymywanie go we właściwym stanie technicznym jest jej obowiązkiem, co wynika z art. 61 Prawa budowlanego. Wykonana w sprawie ocena stanu budynku ustala, że projektowana zmiana dachu nie budzi zastrzeżeń. Powołując się na powyższe argumenty organ II instancji wskazał, że należy umożliwić inwestorowi poprawę stanu technicznego obiektu, który jest niezbędny do prowadzenia gospodarstwa rolnego. W skardze na powyższą decyzję A. K. i I. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i decyzji Starosty z dnia 14 grudnia 2010r., zarzucając: 1) naruszenie art. 7, 77, 80 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, że skarżący jako współwłaściciele nieruchomości wyrazili zgodę na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy tymczasem skarżący nie zostali powiadomieni i nie mieli wiedzy o toczącym się postępowaniu administracyjnym, inwestor nie skierował do skarżących wniosku o wyrażenie zgody na dokonanie inwestycji, a brak zgody został wyrażony w odwołaniu od uchylonej decyzji, co nie zostało uwzględnione przez organ II instancji, 2) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym i prawnym przez organy obu instancji, czy decyzja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy też została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy (w przypadku braku planu), co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, 3) naruszenie art. 136 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wyjaśnienia wątpliwości w zakresie ustalenia braku zgody skarżących na dokonanie inwestycji przez organ II instancji bądź poprzez brak zlecenia przez ten organ organowi I instancji przeprowadzenia dowodu w zakresie ustalenia braku zgody skarżących na dokonanie przedmiotowej inwestycji, 4) naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez niezastosowanie treści tego przepisu oraz poprzez uznanie, że skarżący wyrazili zgodę na zatwierdzenie projektu budowlanego, gdy tymczasem w odwołaniu od uchylonej decyzji jednoznacznie stwierdzili, że jako współwłaściciele nie wyrazili zgody na zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, co winno być uwzględnione przy wydaniu zaskarżonej decyzji, 5) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 32 ust. 4 pkt Prawa budowlanego, poprzez uznanie , że oświadczenie inwestora złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie pozostaje w sprzeczności z treścią odwołania skarżących, tj. brakiem zgody na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, skarżący zaprzeczyli prawdziwości złożonego oświadczenia inwestora co powinno skutkować z powodu braku przesłanek formalnych wydaniem decyzji odmownej i powiadomieniem organów ścigania o złożeniu pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane niezgodnego z prawdą, 6) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z regułą a minori ad maius poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu skarżących jako współwłaścicieli, a w szczególności braku zgody na wykonanie czynności. W uzasadnieniu skargi skarżący zawarli argumentację dot. poszczególnych zarzutów zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a szczególności zarzucili, że organ II instancji nie odniósł się do tych zarzutów rozpoznając odwołanie skarżących od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 1118, poz. 156 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Nadto, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. (art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć, m. in.: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 4 cytowanej ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W analizowanym stanie faktycznym skarżący kwestionują w szczególności prawidłowość i zgodność ze stanem faktycznym złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu wskazać należy, że do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę z dnia 22 kwietnia 2010r. inwestor G. B. załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczając, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznaczoną jako działka nr 199 wynikające ze współwłasności K.I., K. A., W. J., S. B. i L. B. oraz zgodę wszystkich współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 22 kwietnia 2010r. (pkt 2 oświadczenia). Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został podpisany przez inwestora. Co do zasady zakwestionowanie przez chociażby jednego ze współwłaścicieli nieruchomości złożonego przez inwestora oświadczenia, w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonywanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem oświadczenie inwestora winno być oceniane z uwzględnieniem reguł postępowania dowodowego obowiązującego w Kpa (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2009r. sygn. akt II SA/Gd 69/09, lex nr 558412). W sytuacji kiedy organ dysponuje zarówno oświadczeniem inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak i oświadczeniem woli innych współwłaścicieli nieruchomości zgłaszających sprzeciw co do planowanych robót, jego obowiązkiem jest ocena czy przedłożone oświadczenie uprawnia inwestora do prowadzenia określonych we wniosku o pozwolenie na budowę robót budowlanych. W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że inwestor spełnił wymóg przewidziany w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego składając wyżej opisane oświadczenie w postępowaniu administracyjnym. Nadto uznały, że w sytuacji gdy pozostałe strony postępowania nie zgłosiły żadnych wniosków i zastrzeżeń po zawiadomieniu ich o prawie do zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 10 kpa, oświadczenie spełnia wymogi cyt. przepisu. Dokonana przez organy obu instancji interpretacja przepisu art. 32 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego nie jest prawidłowa, albowiem jak to wyżej wskazano, złożenie powyższego oświadczenia i brak zastrzeżeń stron po ich zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z aktami nie odbiera organowi prawa do zbadania jego prawdziwości. W rozpoznawanej sprawie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przez inwestora zostało wyraźnie zakwestionowane przez skarżących w odwołaniu od decyzji Starosty z dnia 15 czerwca 2010r., uchylonej przez Wojewodę decyzją z dnia 18 sierpnia 2010r. Nadto już w piśmie z dnia 1 czerwca 2010r. a więc jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia 15 czerwca 2010r. skarżący informowali Starostę, że chcieliby złożyć zastrzeżenia w sprawie pozwolenia na budowę, którego dotyczy wniosek z dnia 22 kwietnia 2010r., podali również, że w obecnej chwili toczy się postępowanie w sprawie zniesienia współwłasności nieruchomości w Sądzie w W. Powyższe pismo zostało pominięte przez organy, które nie wyjaśniły jakie zastrzeżenia zgłaszają współwłaściciele do wnioskowanego pozwolenia. Zatem już w trakcie rozpoznania wniosku inwestora przed wydaniem decyzji z dnia 15 czerwca 2010r., a najpóźniej ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien zażądać od inwestora uzupełnienia złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, poprzez złożenie do akt sprawy powołanej w oświadczeniu z dnia 22 kwietnia 2010r. zgody lub zażądać podpisania wniosku przez pozostałych współwłaścicieli. Wskazać należy, że wobec zastrzeżeń skarżących, zgody pozostałych współwłaścicieli nie można domniemywać, lecz winna ona być wyrażona w sposób jednoznaczny i obejmować zgodę na wykonywanie tych robót, których dotyczy wniosek z dnia 22 kwietnia 2010r. skoro w tym wniosku została ona przywołana. Brak powyższych działań przesądza o tym, że wydane decyzje są wadliwe, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania art. 7, 77 § 1 i 80 kpa zobowiązujących organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i oceny udowodnienia okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organy pominęły bowiem treść oświadczeń składanych przez pozostałych współwłaścicieli składanych w toku postępowania administracyjnego. Organy administracji nie wyjaśniając okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy- wynikającego z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, naruszyły przepisy postępowania art. 7, 77 1 i 80 kpa , a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien wyjaśnić w sposób należyty stan faktyczny sprawy i zażądać od skarżącej uzupełnienia złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, w części dotyczącej posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez złożenie oświadczenia (powołanej we wniosku zgody) pozostałych stron postępowania na wykonanie wnioskowanych robót lub jego podpisania przez pozostałych współwłaścicieli. Nadto jak wynika z treści oświadczeń stron składanych w toku postępowania administracyjnego prowadzone są przed sądem powszechnym postępowania dotyczące współwłasności nieruchomości nr [...] a ich wynik (w przypadku zakończenia sprawy) winien być przez organy uwzględniony. Nadto odnosząc się do przywołanego wyżej zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego Sąd uznał, że jest on bezzasadny. W zaskarżonej decyzji Wojewoda ustalił, że wnioskowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 3 listopada 2009r. i spełnia jej wymagania, przy czym decyzja o warunkach zabudowy została przez skarżącą złożona do akt administracyjnych wraz z projektem budowlanym. Nadto dodatkowo odnosząc się do powołanego w uzasadnieniu decyzji organu II instancji przepisu art. 61 Prawa budowlanego stanowiącego, że właściciel lub zarządca jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt budowlany zgodnie z zasadami wymienionymi w art. 5 ust. 2 , wskazać należy, że postępowanie dotyczące obiektów budowlanych zagrażających zdrowiu lub życiu, bezpieczeństwu mienia lub środowiska czy też, będących w nieodpowiednim stanie technicznym (art. 66 ust. 1) prowadzone jest z urzędu przez organy nadzoru budowlanego. Konieczność wykonania określonych prac nie pozwala jednak pominąć obowiązku złożenia w organie architektoniczno – budowlanym, który nie jest właściwy do prowadzenia postępowania w trybie art. 61 Prawa budowlanego, oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty. Nadto na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że ww. decyzje nie mogą być wykonane. Wobec uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 200 i 205 § 2 ww. ustawy, zasądził od organu solidarnie na rzecz skarżących kwotę 257zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.