II SA/Gd 361/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka - Pilch (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 12 września 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zarządu Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w S. na decyzję Wojewody z dnia 8 marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Wojewody na rzecz Zarządu Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w S. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Nr [...] z dnia 05 stycznia 2007 r., [...], Starosta, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez A Sp. z o.o. udzielił pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki W. do celów energetycznych elektrowni wodnej w B. Organ określił ponadto warunki piętrzenia wód oraz nałożył na uprawnionego obowiązki w postaci systematycznej rejestracji przepływów wody, partycypacji w zarybieniu W. i utrzymania jej koryta oraz wykonania przepławki umożliwiającej migrację ryb. Ważność pozwolenia na piętrzenie wód rzeki W. do celów energetycznych elektrowni wodnej w B. określono do dnia 31 grudnia 2026 r. Od powyższej decyzji A Sp. z o.o. złożyła odwołanie do Wojewody w części dotyczącej nałożenia obowiązku wykonania przepławki umożliwiającej migrację ryb. Wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie nowej decyzji w tej sprawie uwzględniając zniesienie powyższego obowiązku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji we wnioskowanym w odwołaniu zakresie. Odwołanie to pozbawione było podpisu strony. Starosta po zapoznaniu się z odwołaniem nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji w myśl art. 132 K.p.a. wobec czego przesłał je do Wojewody wnosząc o utrzymanie przedmiotowej decyzji. Wojewoda decyzją nr [...] z dnia 08 marca 2007 r., na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty z dnia 05 stycznia 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji powołując się na analizę materiału dowodowego i wniosków stron postępowania stwierdzono, że nałożenie obowiązku budowy przepławki przez użytkownika elektrowni wodnej do końca 2011 r. nie zostało dostatecznie udokumentowane. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył Zarząd Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Organowi administracji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 63 ustawy Prawo wodne, poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania do budowli już istniejących. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że przepis art. 63 Prawa wodnego dotyczy realizacji urządzenia wodnego w procesie inwestycyjnym, a więc od projektowania do wykonania i następnie utrzymania w zgodnie z ustaloną funkcją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów, niż w niej podniesione. Z przesłanych przez organ II instancji akt sprawy wynika jednoznacznie, iż wniesione przez A Sp. z o.o. odwołanie od decyzji organu I instancji pozbawione było jednego z podstawowych elementów wymaganych dla pism procesowych - podpisu osoby, która je sporządziła. Podanie (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) zgodnie z dyspozycją art. 63 § 2 i 3 K.p.a. powinno zawierać w szczególności wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz powinno czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a nadto, wniesione pisemnie, powinno być podpisane przez wnoszącego. Wymagany ustawowo podpis pod treścią odwołania pozwala określić istotne dla toku postępowania okoliczności. Wskazuje bowiem podmiot wnoszący środek zaskarżenia, co z kolei pozwala na ustalenia czy odwołanie pochodzi od podmiotu legitymowanego. Należy przyjąć, że niedopuszczalne jest rozpatrzenie odwołania, które nie zawiera podpisu strony oraz gdy strona nie usunęła braku w terminie (por. art. 64 § 2 K.p.a.). Organ odwoławczy nie może działać z urzędu, charakter organu odwoławczego w danej sprawie uzyskuje on w wyniku prawidłowo złożonego odwołania . W rozpatrywanej sprawie organ, do którego wpłynęło odwołanie bez podpisu osoby odwołującej się od decyzji nie wezwał strony do uzupełnienia braków formalnych pisma i powołując się na przepis art. 133 K.p.a. odwołanie wraz z aktami sprawy przesłał do organu II instancji, który z kolei orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu odwołanie bez podpisu, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 455/05, LEX nr 227667) W przedmiotowej sprawie Wojewoda wystąpił w charakterze organu II instancji dopuszczając się rażącego naruszenia prawa, tj. naruszenia wyrażonej w przepisie art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co w ocenie Sądu stanowi wystąpienie przesłanki z przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd pominął tym samym rozważenia w zakresie zarzutów podniesionych w skardze na decyzję organu II instancji. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., orzekł jak w sentencji wyroku.