II SA/Gd 378/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A z siedzibą w B. na uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 31 marca 2025 r., nr 149/XIII/25 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ograniczenia populacji zwierząt postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz skarżącego A. z siedzibą w B. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Stowarzyszenie [...] ("skarżące Stowarzyszenie") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 31 marca 2025 r., nr 149/XIII/25, w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ograniczenia populacji zwierząt ("uchwała"). Uzasadniając interes prawny uprawniający do zaskarżenia uchwały, skarżące Stowarzyszenie wskazało, że Sejmik Województwa Pomorskiego wydał zaskarżoną uchwałę na podstawie art. 33a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2023 r., poz. 1580 ze zm., dalej jako: "u.o.z."). Skarżące Stowarzyszenie jest natomiast organizacją pożytku publicznego, którego statutowym celem jest m.in. humanitarna ochrona zwierząt. Art. 3 u.o.z. stanowi, że w celu realizacji przepisów ustawy Inspekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego współdziałają z samorządem lekarsko-weterynaryjnym oraz z innymi instytucjami i organizacjami społecznymi, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Art. 33a ust. 2 u.o.z. stanowi, że Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, określi, w drodze uchwały, miejsce, warunki, czas i sposoby ograniczenia populacji zwierząt, o których mowa w art. 33 ust. 1 u.o.z. W przedmiotowej sprawie Sejmik Województwa Pomorskiego nie zasięgnął opinii Skarżącego Stowarzyszenia. Skoro podjęcie uchwały na podstawie art. 33 ust. 1 u.o.z. wymaga zasięgnięcie opinii organizacji takiej jak skarżące Stowarzyszenie, to posiada ono interes prawny do zaskarżenia uchwały. Skarżące Stowarzyszenie przywołało również treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2007 r., II OSK 339/07, wskazując, że "Fundacja ma m.in. prawo do opiniowania uchwał rad gmin podejmowanych na podstawie powołanej ustawy. Skoro ma prawo do wyrażania opinii, to nie można jej odmawiać prawa do zaskarżania uchwały, której nie opiniowała i której zarzuca naruszenie prawa." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykazania interesu prawnego do jej wniesienia. Podstawę prawną wniesionej przez skarżące Stowarzyszenie skargi stanowił art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa. (Dz. U. z 2025 r., poz. 581 – dalej "u.s.w."). Wnoszący skargę w trybie art. 90 ust. 1 u.s.w. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Interes ten powinien być bezpośredni i realny. Skarga wnoszona w trybie art. 90 ust. 1 u.s.w. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Przepis ten wprowadza podmiotowe ograniczenie kręgu osób legitymowanych do wniesienia skargi na taką uchwałę. Podmiot występujący do sądu administracyjnego ze skargą na uchwałę sejmiku województwa musi wykazać, że uchwała ta narusza jego interes prawny, który wynika z prawa materialnego. Nie chodzi przy tym o każde naruszenie prawa, które skarżący odbiera czy kwalifikuje jako uchybienie jego interesowi prawnemu, ale o takie, które ma charakter bezpośredni, obiektywny, zindywidualizowany i realny, a zatem gdy naruszony interes prawny ma oparcie w przepisie prawa materialnego (por. wyrok WSA w Krakowie z 3 października 2017 r., II SA/Kr 750/17 i przywołane tam orzecznictwo). Przy tym naruszenie interesu prawnego musi być aktualne, nie ewentualne, przyszłe, musi ograniczać sytuację prawną, uszczuplać uprawnienie, zatem negatywnie wpływać na już ukształtowany stan prawny podmiotu, wynikający z normy materialnej (por. wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., I OSK 2349/14). W niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszenie przesłanek wniesienia skargi określonych art. 90 ust. 1 u.s.w. nie spełniło. Bezspornym jest, że celem działalności skarżącego Stowarzyszenia jest humanitarna ochrona zwierząt. Ta jedynie okoliczność nie przesądza jednakże o istnieniu po stronie Stowarzyszenia indywidualnego interesu prawnego uprawniającego do skutecznego zaskarżenia uchwały. Zaskarżona uchwała nie zawiera norm prawnych wpływających w jakikolwiek sposób na sytuację prawną skarżącego Stowarzyszenia. Jej postanowienia nie odnoszą się bowiem do wynikających z norm prawnych uprawnień lub obowiązków Stowarzyszenia, które choćby hipotetycznie mogłby zostać naruszone przez postanowienia spornej uchwały. Rację ma przy tym skarżące Stowarzyszenie podnosząc, że uchwałę podejmuje się m. in. po zasięgnięciu opinii organizacji społecznej, której statutowym działaniem jest ochrona zwierząt (art. 33a ust. 2 u.o.z.). Sąd nie podziela jednak stanowiska, że z tej normy prawnej wywieść należy interes prawny do zaskarżenia uchwały. Po pierwsze, jak podnosi skarżące Stowarzyszenie – uchwała była zaopiniowana, tyle że przez inną organizację społeczną niż skarżące Stowarzyszenie, której celem również jest ochrona zwierząt. Wymóg z art. 33a ust. 2 u.o.z. został zatem spełniony, ponieważ przepis ten odnosi się do "organizacji społecznej", a nie "organizacji społecznych" i nie upoważnia domagania się uwzględnienia opinii także innych organizacji społecznych, niż ta której opinii zasięgnięto. Po drugie, zdaniem Sądu norma z art. 33a ust. 2 u.o.z. wyznacza rolę organizacji społecznej w procedurze podejmowania uchwały na podstawie ar. 33a ust. 1 tejże ustawy. Rola ta sprowadza się wyłącznie do funkcji opiniodawczej, natomiast nie wynika z niej inne szczególne uprawnienie dla organizacji społecznej do zaskarżenia uchwały z powodu innego, niż naruszenie indywidualnego interesu prawnego takiej organizacji. Nieprzekonujące jest przy tym odniesienie się do wyroku NSA w sprawie II OSK 339/07. Po pierwsze dotyczył on uchwały w przedmiocie obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe i zwierzęta gospodarskie, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi, jak również zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku oraz w sprawie wyłapywania bezdomnych zwierząt, która nie została w toku procedury podejmowania zaopiniowana przez organizację społeczną (odmiennie niż w rozpoznawanej sprawie). Po drugie, jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 13 marca 2012 r., II OSK 2334/11, odnoszącym się m. in. do argumentacji przedstawionej w wyżej przywołanym wyroku tegoż Sądu w sprawie II OSK 339/07 – argumentacja tam zawarta jest nietrafna, ponieważ nie można mówić o interesie prawnym zwierząt, natomiast zadania i kompetencje statutowe organizacji społecznej stanowiły jedno z kryteriów warunkujących udział tej organizacji w postępowaniu toczącym się w sprawie dotyczącej interesu prawnego innych osób. Zauważyć należy, że przepisy u.o.z., aczkolwiek wprost stanowią, że zwierzę nie jest rzeczą (art. 1 ust. 1), to jednak nie nadają zwierzętom podmiotowości prawnej. Nie można więc mówić o uprawnieniach zwierząt, lecz o obowiązku ochrony zwierząt, ciążącym na organach administracji publicznej (art. 1 ust. 3 powołanej ustawy), w wykonaniu którego współdziałają z tymi organami organizacje społeczne, ale na warunkach określonych przez prawo (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2015 r., II OSK 2776/13). Przy podejmowaniu uchwały na podstawie art. 33a ust. 1 u.o.z., prawo przewiduje dla organizacji społecznej wyłącznie rolę opiniodawczą. W przedmiotowej sprawie argumentacja skargi odnosi się w istocie do interesu faktycznego skarżącego Stowarzyszenia, który odróżnić trzeba od interesu prawnego. Ten pierwszy dotyczy bowiem sytuacji, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania potwierdzić przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (por. wyrok NSA z 12 maja 2006 r., II OSK 1457/05). Naruszenie interesu faktycznego nie upoważnia do wniesienia skargi w trybie art. art. 90 ust. 1 u.s.w. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.