II SA/Gd 379/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: NSA Krzysztof Ziółkowski As. WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Barbara Korczak po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. i I. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2000r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 21 listopada 2000r.,nr [...], 2. określa, że zaskarżone decyzje wskazane w pkt 1 wyroku nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia 18 grudnia 2000r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z aert. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. G. i I. C., utrzymał w mocy decyzję Wójta z dnia 21 listopada 2000r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie masztu radiowego o wysokości do 35 m, podstawy do 120 cm oraz budynku garażu w R. na działce nr ew. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności, które uniemożliwiłyby ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie organu zamierzenie inwestycyjne w postaci masztu radiowego oraz garażu nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania. Nadto, organ stwierdził, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakres ochrony interesów osób trzecich jest węższy niż w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uzgodniona została ze służbami konserwatorskimi, sanitarnymi oraz ochrony środowiska. Nadto, w ocenie organu brak udziału skarżących w postępowaniu w niniejszej sprawie nie miał wpływu na jej rozstrzygnięcie, a ich interesy nie doznały uszczerbku, albowiem zaskarżoną decyzję stronom doręczono, a zatem mogły one realizować swoje prawa wnosząc odwołanie. Skargę na powyższą decyzję wniósł W. G. wnioskując o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta z dnia 21 listopada 2000r. Skarżący zarzucił wskazanym decyzjom naruszenie art. 7 oraz art. 77 K.p.a., art. 41, art. 42, art. 46 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Gminy z dnia 10 lipca 1992r.W uzasadnieniu skarżący podał, iż zamierzenie inwestycyjne w postaci masztu antenowego i garażu jest sprzeczne z zapisami miejscowego planu zabudowy i zagospodarowania terenu dla Gminy R., albowiem w odniesieniu do przedmiotowego obszaru zapis planu stanowi: "45 M zabudowa mieszkalna, ewentualne uzupełnienie zabudowy wymaga zharmonizowania architektonicznego z otoczeniem". Zdaniem skarżącego poczynione uzgodnienia ze służbami konserwatorskimi są błędne ze względu na rozbieżności w opiniach Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Nadto, skarżący podniósł, iż organy administracji nieprawidłowo przyjęły, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozstrzyga się wątpliwości co do zgodności inwestycji z ochroną interesów osób trzecich. Na powyższą decyzję ze skargą wystąpiła również skarżąca I. C. wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2000r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta z dnia 21 listopada 2000r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż budowa masztu radiowego wraz z garażem nie jest zgodna z miejscowym planem zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem plan ten przewiduje na wskazanym terenie tylko budownictwo mieszkaniowe. Maszt radiowy nie jest ujęty w planie, a budowli tej nie da się określić jako "budynek". Nadto, skarżąca wskazała na naruszenie przepisów postępowania, albowiem o toczącym się postępowaniu dowiedziała się dopiero po wydaniu decyzji przez organ I instancji, co uniemożliwiło jej odwołanie się od wydanych wcześniej postanowień. Postanowieniem z dnia 21 maja 2001r. Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, zarządził połączenie spraw o sygn. akt II SA/Gd 379/01 i II SA/Gd 380/1 (S) do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod wspólną sygnaturą, tj. II SA/Gd 379/01. W odniesieniu do obu skarg w odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Organy administracji prowadzące postępowanie w I i w II instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 10 oraz art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 10 K.p.a. statuuje ogólną zasadę postępowania administracyjnego, a to zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona ma prawo czynnie uczestniczyć w całym toku postępowania, a zatem od chwili wszczęcia postępowania do jego zakończenia decyzją oraz na wszystkich jego etapach, w tym również w postępowaniach incydentalnych. W doktrynie przyjmuje się, iż czynny udział w postępowaniu przejawia się w prawie do inicjowania postępowania, przez złożenie żądania wszczęcia postępowania (art. 61 § 1 K.p.a.) czy zgody na prowadzenie postępowania, w razie wszczęcia z urzędu postępowania ze względu na szczególnie ważny interes stron (art. 61 § 2 K.p.a.) oraz w prawie wypowiadania się co do treści żądania (Adamiak B., Borkowski J., Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz., Warszawa 2004, s. 81 i nast.). Organ administracji publicznej ma obowiązek zapewnić stronie możliwość realizacji tych uprawnień. W wyroku z dnia 13 lutego 1986r., II SA 2015/85, OSNA 1986/1/13, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "(...) stosownie do art. 10 § 1, art. 79 i art. 81 K.p.a. organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, w tym zawiadomić strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów, umożliwić im udział w przeprowadzania tych dowodów, zadawać pytania, a okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzanych dowodów. Zachowanie tych wymagań nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzonego dowodu". Uzupełnieniem powyżej przedstawionej zasady procesowej jest odzwierciedlona w dyspozycji art. 81 K.p.a. zasada prawa strony do wypowiadania się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Obie wskazane zasady postępowania administracyjnego kształtują pozycję procesową strony w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 81 K.p.a. stanowi, iż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 K.p.a. Z powyższego wynika, iż strona ma prawo do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny jest to prawo strony do wypowiedzenia ostatniego słowa w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego (Dawidowicz W., Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983, s. 93 i nast.). Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie - uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 K.p.a. Na organie administracji w trakcie całego postępowania dowodowego spoczywa obowiązek stwarzania stronom możliwości ustosunkowania się do dowodów po to, aby móc uznać ujawnione okoliczności faktyczne za udowodnione. W wyroku z dnia 7 listopada 1988r., IV SA 701/88 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "(...) okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane a udowodnione". Naruszenie tego prawa strony stanowi obrazę zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie bezspornym, a przynajmniej niekwestionowanym przez organy obu instancji, jest fakt, iż oboje skarżący mieli w toku całego postępowania administracyjnego w obu instancjach przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., albowiem ich interesu prawnego dotyczyło postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie budowy masztu radiowego i garażu w R. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wkracza w sferę praw i obowiązków tak właściciela nieruchomości, jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości, a w każdym razie może wykraczać w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nie przeczy temu art. 46 ust. 2 ustawy, stwierdzający, że decyzja o warunkach zabudowy "nie narusza prawa własności". Istotnie bowiem, decyzja taka nie narusza prawa własności, lecz może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na nieruchomości konkretnej inwestycji. Utrwalony jest pogląd, iż właściciel nieruchomości jest stroną w postępowaniu o ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji na jego nieruchomości oraz o zatwierdzenie planu realizacyjnego, niezależnie od tego, kto jest wnioskodawcą w sprawie wydania takich decyzji. Powyższe rzutuje również na ocenę sytuacji procesowej właściciela sąsiedniej nieruchomości. Jeżeli bowiem decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją administracyjną, wydaną po przeprowadzeniu postępowania podlegającego regułom kodeksu postępowania administracyjnego, w którym to postępowaniu uczestniczy na prawach strony właściciel nieruchomości, to nie można wykluczyć w tym postępowaniu udziału właściciela nieruchomości sąsiedniej. Wydaje się, iż jest to tym bardziej niemożliwe w sprawach dotyczących inwestycji o szczególnej uciążliwości lub które wpływają na uciążliwość w środowisku naturalnym. Teza ta zachowuje pełną aktualność w obowiązującym stanie prawnym. Stosownie bowiem do art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa m.in. "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich", a do nich bez wątpienia może należeć właściciel sąsiedniej nieruchomości. Dodatkowym argumentem jest unormowanie art. 3 pkt 2 ustawy, stanowiącego, iż każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Oznacza to, że ochrona interesów osób trzecich występuje nie tylko na etapie pozwolenia na budowę, wydawanego na podstawie przepisów prawa budowlanego, lecz już we wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, w ramach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto, argumentem uzasadniającym wniosek, że właściciel sąsiedniej nieruchomości może być stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jest również brzmienie art. 44 ust. 1 ustawy. Przepis ten przewiduje w określonej sytuacji wyznaczenie rozprawy oraz zawiadomienie "zainteresowanych". Tym samym w postępowaniu nie bierze udziału jedynie wnioskodawca (co sugeruje przepis art. 46 ust. 1 ustawy), lecz również osoby zainteresowane, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy wynik postępowania. Wszystkie te względy przemawiają za tym, że właściciele sąsiednich nieruchomości powinni być stronami w postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Weryfikacja materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie w toku postępowania zarówno w I, jak i w II instancji prowadzi do wniosku, iż organy administracji nie umożliwiły skarżącym realizacji ich uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Oboje skarżący uzyskali informację o toczącym się postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy masztu radiowego oraz garażu w R. dopiero po doręczeniu im decyzji Wójta z dnia 21 listopada 2000r. ustalającej wskazane warunki. Skarżący nie brali również udziału w uzgodnieniach czynionych w trybie art. 106 K.p.a. z właściwymi organami administracji publicznej, w szczególności w postępowaniu przed Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Delegatura we W., który postanowieniem z dnia 8 października 2000r., nr [...], uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej lokalizacji masztu radiowego przy ul. Z. [...] na terenie działki nr [...] w R. Organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie, zwracając się do innego organu z żądaniem podjęcia współdziałania, ma wynikający z art. 106 § 2 K.p.a. obowiązek zawiadomienia o tym stron (ich przedstawicieli lub pełnomocników) oraz podmiotów na prawach strony. Podmioty te mają w postępowaniu przed organem współdziałającym te same uprawnienia procesowe, które służą im w postępowaniu administracyjnym w celu czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym. Organ II instancji w postępowaniu wszczętym na skutek odwołania skarżących od decyzji Wójta nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego oraz nie umożliwił stronom zapoznania się z aktami sprawy. Brak bowiem w aktach administracyjnych jakiegokolwiek śladu wskazującego na to, iż skarżący zapoznali się z materiałem dowodowym sprawy. Wbrew stanowisku organu II instancji brak zawiadomienia skarżących o toczącym się postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i kwalifikowane być musi jako naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skutkujące uchyleniem zaskarżonych decyzji. Skarżący bowiem pozbawieni zostali możliwości działania i ochrony swoich interesów na gruncie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W odniesieniu do przedmiotu postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla określonej inwestycji oraz charakteru decyzji kończącej powyższej postępowanie Sąd podziela stanowisko wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek, lecz wymagań tych nie można pomijać w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zakładając że należą one do organu wydającego pozwolenie na budowę (wyrok USA, Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 19 czerwca 1998r., II SA/Ka 1559/96, OSS 1998/4/108; uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 25 września 1995r., VI SA 13/95, ONSA 1995 z. 4 poz. 154). Z istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że określa ona w sposób wiążący m.in. dopuszczalny na danym terenie rodzaj inwestycji, a więc także inwestycji uciążliwej, obniżającej wartość nieruchomości, nie mówiąc o szerszym oddziaływaniu na degradację nieruchomości i środowiska. O wiążącym charakterze tej decyzji stanowił nie tylko art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania w II instancji (obecnie art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), lecz także art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazujący organowi nadzoru budowlanego badanie zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Organy administracji obu instancji nienależycie oceniły rolę, jaką spełnia decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl bowiem art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania w II instancji, zmiana zagospodarowania terenu, a w szczególności jego zabudowa wymagała uprzedniego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie tych warunków poprzedzało podjęcie budowy, dla której przepisy art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wymagały decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma według art. 47 wymienionej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym charakter wiążący organ wydający pozwolenie na budowę. "Dlatego decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu powinna ogólnie określać wymagania, które przesądzą z punktu widzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ukształtowaniu projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta (art. 34 Prawa budowlanego), jak również organ wydający pozwolenie na budowę lub odrębną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, powinna zawierać określenie między innymi rodzaju inwestycji, warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych, jak również ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Innymi słowy, omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek budowlanych. Wbrew twierdzeniom organów administracji wyrażanych w niniejszej sprawie, wymagań tych nie można pomijać w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakładając, że należą one do organu wydającego pozwolenie na budowę. Zdaniem Sądu nietrafnie zatem organy administracji uznały, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budowy masztu radiowego i garażu nie powinna podkreślać potrzeby szerszej oceny sprawy w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z punktu widzenia wymagań przepisów szczególnych oraz ochrony interesu osób trzecich na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie może być przeto zaaprobowana ocena prawna sprawy przyjęta przez organy administracji w zaskarżonych decyzjach. Postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało bez uwzględnienia wymagań, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem, dla określenia tych warunków i wymagań należało mieć na uwadze charakter i usytuowanie zamierzonej inwestycji, jej wpływ na środowisko, istniejącą zabudowę na sąsiednich działkach i możliwość oddziaływania na szeroko rozumiane warunki korzystania z tej zabudowy, z którymi wiąże się kwestia jej uciążliwości dla ludzi. Dokonanie tych ustaleń na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezbędne dla ustalenia warunków w zakresie zabudowy działki, które będą obowiązujące dla inwestora, projektanta budowy i organu nadzoru budowlanego przy sporządzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że należy uwzględnić skargi i na zasadzie art. 145 § 1 pkt la i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) uchylić zaskarżone decyzje. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji powinny przeprowadzić postępowanie administracyjne zgodnie z wymogami k.p.a., respektując prawo stron do pełnego w nim uczestnictwa ocenić zgodność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod względem jej oddziaływania na środowisko naturalne oraz uciążliwość w aspekcie funkcji realizowanych na przedmiotowym terenie. Na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargi określił, iż uchylone decyzje organów administracyjnych obu instancji nie mogą być wykonane w całości.